110 lat Ani z Zielonego Wzgórza

Dla każdego Ania Shirley jest symbolem tego, czego pragnie się w życiu: przyjaźni, akceptacji i domowego ciepła. Przede wszystkim jednak Ania symbolizuje moc wyobraźni...

W tym roku mija 110 lat od momentu pierwszego wydania książki "Ania z Zielonego Wzgórza", które ukazało się 20 czerwca 1908 roku.

Poniżej efekty pracy Dzieciaków na szóstkę, czyli projekt: 

"Złote myśli Ani Shirley" oraz recenzje książki, które udowadniają, że "Ania z Zielonego Wzgórza" to powieść nie tylko dla dziewczyn :)

AUTORKA RECENZJI: Emilia Widera

Po przeczytaniu „Ani z Zielonego Wzgórza” miałam mieszane uczucia... Nie do końca wiedziałam, czy książka wpadła w mój gust i czy będę umiała powiedzieć o niej coś więcej... Na całe szczęście myliłam się, ponieważ książka okazała się bardzo interesująca, nawet dla mnie – osoby, która  niekoniecznie lubi czytać…

Ania - rudowłosa, samotna, potrzebująca rodzinnego ciepła dziewczynka, która jedenaście lat swojego życia spędziła w samotności, wrogości, a jej codziennością było upokorzenie w domu dziecka. Życie  bohaterki zmieniło się, gdy  trafiła na Zielone Wzgórze. Było to ogromne zaskoczenie dla rodzeństwa Cuthbertów, którzy spodziewali, że w ich domu zagości chłopczyk. Mimo zdziwienia zatrzymali Anię, pokochali i nigdy nie żałowali swojej decyzji. Dziewczynka u Maryli i Mateusza odnalazła prawdziwy dom, najlepszą przyjaciółkę, a przede wszystkim miejsce, gdzie można snuć  marzenia, bo przecież  Ania miała wspaniałą, bujną wyobraźnię, przez którą często wpadała w kłopoty.

Czytając  tę książkę, na mojej twarzy gościł uśmiech, a w oczach niejednokrotnie pojawiały się  łzy. Nie umiem sobie wyobrazić, jak można nie lubić Ani Shirley. Jej historia bardzo dużo mnie nauczyła, pokazała że nawet z największego dołka można wyjść z uniesioną głową. Książka uczy kochać, realizować się i spełniać marzenia – na pewno  jest godna przeczytania i polecenia.

AUTORKA RECENZJI: Kinga Kubat

Ostatnio przeczytałam książkę autorstwa Lucy Maud Montgomery pt. „Ania z Zielonego Wzgórza”. Jest to opowieść o Ani, która miała bardzo trudne dzieciństwo, ale z czasem wszystko w jej życiu zaczęło  się układać i zmieniać na lepsze.

                Przypadek sprawił, że trafiła na Zielone Wzgórze. Została tam przygarnięta przez Marylę i Mateusza Cuthbertów- rodzeństwo, które potrzebowało kogoś do pomocy w gospodarstwie. Liczne przygody Ani  są opisane w sposób humorystyczny. Bohaterka ma bardzo bujną wyobraźnię i talent do „pakowania się” w kłopoty. Nikt, kto przeczytał tę książkę, nie zapomni  sceny, gdy Ania przypadkiem upiła Dianę lub gdy zafarbowała sobie włosy na zielono.      

                Anię poznajemy w wieku jedenastu lat. Już wtedy była sierotą, jej rodzice umarli, kiedy miała trzy miesiące. Od śmierci rodziców do zamieszkania u Cuthbertów  Anię wychowywały różne rodziny, w których głównie opiekowała się dziećmi. Pobyt Ani na Zielonym Wzgórzu sprawiał rodzeństwu wiele kłopotów wychowawczych. Chociaż często ściągała na siebie nieszczęścia, szybko wkradła się do serc Mateusza i Maryli. Mieszkańcy Avonle’a początkowo nie mieli dobrej opinii na temat sieroty, lecz po pewnym czasie polubili ją za jej urok i naturalność.

                Od kiedy zaczęła chodzić do szkoły, zyskała wielu kolegów. Za swoją przyjaciółkę od serca uznawała Dianę, ponieważ zawsze sobie pomagały i od razu złapały ze sobą dobry kontakt. Na początku swojej nauki Ania nie uczyła się za dobrze, ale w dowód wdzięczności za miłość Mateusza i Maryli robiła wszystko, by byli z niej dumni. W nagrodę za swoją ciężką pracę dostała się do wymarzonej szkoły średniej. Książka kończy się, gdy siedemnastoletnia Ania kończy szkołę, otrzymując dyplom nauczycielki nauczania początkowego.

                „Ania z Zielonego Wzgórza’’ to pierwsza z cyklu książek o Ani, które znane są na całym świecie. Ta powieść bawi, ale także uczy. Historia Ani pokazuje, że życie może odmienić się w nawet najgorszym momencie, a dzięki wierze we własne siły można zajść daleko.

 AUTOR RECENZJI: Kamil Sancar

„Ania z Zielonego Wzgórza” to książka autorstwa pisarki Lucy Maud Montgomery, która zapoczątkowała serię książek opowiadających o przygodach Ani. Wydana w 1908 roku powieść wywołała u czytelników mieszane odczucia.

     Akcja powieści rozgrywa się na Wyspie Księcia Edwarda w latach 70-tych XIX wieku. Niektóre osoby twierdzą, że jest to książka godna polecenia, a inni uważają, iż jest to lektura tylko dla dziewczyn. Zaczynając ją czytać, nie wiedziałem o tej książce nic, podobnie było z opiniami innych. Z tych powodów przed rozpoczęciem czytania jak i po pierwszym  rozdziale miałem co do niej obawy i przedwcześnie ją „skreśliłem”, twierdząc, że niczego w sobie nie ma i jest nudna. Moje zdanie zmieniło się jednak o 180 stopni, gdy po raz pierwszy pojawiła się główna bohaterka, czyli Ania. Niewiele czasu mi zajęło, by się z nią utożsamić, a dodam, że w moim przypadku nigdy wcześniej się to nie zdarzyło…

     Ania to bardzo energiczna dziewczyna oraz zdolna uczennica z bujną wyobraźnią. Ma kilka przyjaciółek, w tym jedną najlepszą - Dianę Barry. Jest to rówieśniczka Ani o pięknych ciemnych włosach oraz mająca dołeczki, które bardzo chciała mieć Ania.    
     Ania to „magnes na kłopoty”, dosyć często zaliczała wpadki, które ją kształciły na lepszą osobę. Jej opiekunowie to jedni z najważniejszych bohaterów - czyli dobroduszny i sympatyczny Mateusz Cuthbert oraz stanowcza i zdyscyplinowana Maryla  Cuthbert, która odgrywała olbrzymią rolę w wychowywaniu Ani.    
     W powieści miały miejsce „romantyczne” momenty Ani z Gilbertem Blythe, którzy zostali pod koniec książki przyjaciółmi, mimo iż byli swoimi wrogami ze względu na to, że Gilbert swego czasu nazwał ją „marchewką” przy klasie, wyśmiewając jej rude włosy. Kilka wydarzeń zawartych w powieści miało swoje skutki w przyszłości, jak np. przykra śmierć Mateusza na zawał serca spowodowana bankructwem banku i tym samym stratą wszystkich oszczędności.   

     Książki poświęcone Ani okazały się mieć tylu miłośników, że w Kanadzie zostało odwzorowane i wybudowanie Zielone Wzgórze.
     Moim zdaniem „Ania z Zielonego Wzgórza” to powieść bez wad i jak na razie najlepsza lektura, jaką miałem okazję czytać. Uważam, że jest to książka dla wszystkich, nie tylko dla dziewczyn. Przygody Ani zaciekawiły mnie na tyle mocno, że jestem w trakcie czytania drugiej części, czyli „Ani z Avonlea”.

Dzieciaki na szóstkę piszą FRASZKI

       Autor: M.Łysek

Twórcą fraszek jest Jan Kochanowski. 

FRASZKA daje możliwość nie tylko zabawy, ale także nauki poprzez zabawę. Puenty płynące z fraszek często są bowiem powodem do zadumy nad życiem, jego sensem, jego wartością, ale także jego przewrotnością.

FRASZKA to krótki utwór liryczny, zazwyczaj rymowany, o różnorodnej tematyce, często humorystycznej lub ironicznej - to tak dla przypomnienia, bo w końcu egzamin gimnazjalny tuż tuż.

Nie wszystkie utwory uczniów to typowe fraszki. Zważywszy jednak na młody wiek poetów, myślę, że nie należy skupiać się na detalach, a raczej na tym, w jak mądry 
(i zabawny zarazem) sposób uczniowie starają się przekazać swoje życiowe mądrości…:

DOMINIKA SZWIDER: „O wiośnie”

Kiedy słońce budzi się ,

to ty oddajesz nam pąki swe.

Kiedy pszczoły ze snu budzą się,

to ty do pracy wzywasz je.

Kiedy deszczowe dni zbliżają się,

to Ty pokonujesz swoimi promieniami je.

Za to kochamy Cię, więc nie opuszczaj mnie.

BARTOSZ CHOROBA: „O pomarańczy”

Pomarańcza, owoc duży,

twemu zdrowiu się przysłuży.

Ma witamin bardzo wiele,

dla zdrowia w Twoim ciele.

Zjedz codziennie kilka sztuk,

a żadna siła nie powali Cię z nóg.

ADAM WIĘDŁOCHA: „Na plecak”

Choć to nie jest Adidas

i nie jest też Pumą.

Raz lekki, raz ciężki,

to noszę go z dumą.

JULIA KLOC: „Na przyjaźń”

Przyjaciela każdy z nas potrzebuje,

bo Cię pocieszy, gdy smutek panuje.

Z nim gadasz przez telefon nocami,

kryjąc się z tym przed rodzicami.

A gdy już u siebie nocujecie,

to nie zaśniecie,

bo przestać rozmawiać ze sobą nie umiecie.

MAGDALENA MORGAŁA: „Na odwagę”

Czasem się w życiu czegoś obawiam.

Chyba się nad wszystkim za długo zastanawiam.

Odważnie na świat popatrzeć spróbuję,

Bo może to niedobrze, że się tak często denerwuję.

 MACIEK TOMCZAK: „Na fraszkę”

Fraszkę te piszę dniami i nocami.

Lecz gdy myślę nad nowymi rymami,

to mózg paruje mi szarymi chmurami…

Chyba zamiast fraszkami

zajmę się po prostu innymi wierszami.

ALEKSANDRA GERC: „Na zawsze”

- Na zawsze razem – mówiła.

- Na zawsze przy Tobie – mówiła.

Jak słowa nic nie znaczą,

miał się przekonać, bo chwila minęła ,

a ona jednak odeszła bez słowa…

EMILIA ROSZCZYPAŁA: "O motylu”

Leci przez łąkę, patrzy na kwiatki –

róże, stokrotki, maki, rabatki.

Tak całe dnie spędza czas wolny.

 I choć wydaje się to żywot nudny i mozolny,

to on ma zasady i ich nie łamie,

no chyba że mama woła go na śniadanie.

PIOTR JAGIELSKI: „Na szczęście”

Kiedy jesteś szczęśliwy – to jest Ci dobrze.

Zaś kiedy szczęścia brakuje – jest smutno

EMILIA WIDERA: „Na miłość”

Kiedy jest narzekamy,

kiedy odejdzie narzekamy.

I w tym momencie do ciebie dociera,

że ją straciłeś,

że już jej nie ma,

że to już koniec,

że odwrotu nie ma

i jej odwrotu też już nie ma.

KINGA KUBAT: „O dziewczynach”

Jedne dziewczyny lubią jeść płatki,

inne wolą wąchać kwiatki.

Jeszcze inne na zakupach się skupiają,

co niektóre wszystko w nosie mają.

Ja zaś lubię tańczyć, śpiewać,

fraszki pisać i rymować,

a potem dobre oceny dostawać.

GRAŻYNKA KOSMA: „O fraszce”

Pani zadała nam zadanie –

napisać fraszkę.

Hmmm… - nie lada wyzwanie.

Na jaki temat ją napisać,

żeby przed klasą się dobrze spisać?

Mam nadzieję, że moje staranie

zdobędzie wielkie uznanie.

Pani się do mnie uśmiechnie

i piąteczkę do dziennika klepnie.

Zwycięstwo w konkursie recytatorskim "MAŁY OKR 2018"

UWAGA ! UWAGA! ZWYCIĘSTWO !

Jeszcze w piątek (16 marca 2018) 

Emilka Roszczypała 

występowała na scenie Młodzieżowego Domu Kultury 

w przedstawieniu pt. "Nie ma tego złego", 

a już dzisiaj (20.03.2018)

wzięła udział w konkursie recytatorskim 

"MAŁY OKR 2018".

Emilka wygrała miejskie eliminacje i już w kwietniu 
będzie reprezentować nasze miasto 
w etapie regionalnym, 

który odbędzie się w Katowicach.

BRAWO dla Emilki !!!


To zdjęcia z miejskiego etapu konkursu recytatorskiego "MAŁY OKR 2018":

A to zdjęcia z przedstawienia pt."Nie ma tego złego"; Emilka w roli Czerwonego Kapturka:

Dzieciaki na szóstkę piszą wiersze...

„Czas płynął, a deszcz nie przestawał padać. Żadnej jeszcze jesieni tyle nie padało. Doliny wzdłuż wybrzeża nasiąkły wodą, która spływała z gór i pagórków, a ziemia butwiała zamiast wysychać. Lato wydawało się nagle tak dalekie, jakby go nigdy nie było, drogi od dom do domu wydłużyły się i każdy siedział schowany u siebie. Któregoś wczesnego ranka w Dolinie Muminków Włóczykij obudził się w swoim namiocie i poczuł, że nadeszła jesień […]”. 
Tove Jansson: „Dolina Muminków w listopadzie"

Dzieciaki na szóstkę zainspirowane jesienią postanowiły zmierzyć się z trudną sztuką pisania wierszy. Oto efekty ich twórczości…

Połączyć przyjemne z pożytecznym...

Dzisiaj udowodniliśmy, że przyjemne można połączyć z pożytecznym…
W ramach wspólnie spędzonego czasu wybraliśmy się bowiem na wycieczkę, która zakładała:

1. Zwiedzanie Muzeum Powstań Śląskich

2. Zabawę na kręgielni

Godzina 8.00 zbiórka. Potem jazda tramwajem na trasie Bytom Szombierki – Bytom Centrum i przesiadka do autobusu, który zawiózł nas do Świętochłowic, niemal przed same drzwi muzeum. Pierwszy punkt naszej wycieczki zakładał bowiem zwiedzanie Muzeum Powstań Śląskich.

Myślę, że muzeum nikogo nie rozczarowało, tylko mile zaskoczyło... Wystrój pomieszczenia nawiązywał do ulic Świętochłowic z okresu powstań śląskich. Do tego mieliśmy okazję zajrzeć do wnętrza stylizowanego na mieszkanie Powstańca Śląskiego. Całość dopełniały wielkoformatowe wydruki zdjęć archiwalnych, dzięki czemu mogliśmy niemal dotknąć historii…

I oczywiście nie zabrakło interaktywnych zabaw pogłębiających naszą wiedzę. Dotyczyły one np. głosowania plebiscytowego (w którym i my wzięliśmy udział) czy dobierania ekwipunku powstańca.

Muzeum wykorzystując technologię rzeczywistości wirtualnej, stworzyło aplikację, posługującą się okularami VR. Po ich nałożeniu mogliśmy przenieść się do komputerowo wygenerowanej rzeczywistości, rozglądaliśmy się w cyfrowej przestrzeni i wtedy działy się rzeczy, które potencjalnemu obserwatorowi, mogły się wydać co najmniej „dziwne”…

Zwiedzając muzeum, spacerowaliśmy po wybrukowanej ulicy, na której znajdował się m.in. zakład fotograficzny. Oczywiście do niego weszliśmy i zrobiliśmy sobie powstańcze zdjęcia. Muszę przyznać, że efekt końcowy niektórych zdjęć, mnie samą bardzo zaskoczył…

Potem była  „przejażdżka”  tramwajem i quiz, w którym mogliśmy wykazać się naszą wiedzą i spostrzegawczością.

Po powrocie do Bytomia  czekał nas drugi punkt naszej wycieczki, czyli zabawa na kręgielni, a potem nieoczekiwanie doszedł jeszcze jeden punkt – lody…

Szczerze więc możemy napisać, że naprawdę było warto. Dopisały nam nie tylko dobra pogoda, ale i dobre humory.
W związku z tym początek weekendu uznajemy za jak najbardziej udany.

EM i 6a – Dzieciaki na szóstkę