Gdzie śpiewają raki

              

AUTORKA RECENZJI:  Aleksandra Kapciak

Książka Delii Owens pt. „Gdzie śpiewają raki” dostarczyła mi ogromu emocji - od wzruszenia i smutku po pełne napięcia momenty...

Główna bohaterka – Kya – zostaje odrzucona przez innych już na początku swojego dzieciństwa. Z biegiem lat dziewczyna z bagien zostaje posądzona o morderstwo chłopaka, z którym wcześniej coś ją łączyło. Pełen napięcia proces sądowy, dorastanie głównej bohaterki i wiele innych momentów sprawia, że książka jest niesamowicie wciągająca. 

Autorka książki, Delia Owens, operuje językiem tak cudownie, że każdą scenę jestem w stanie sobie wyobrazić, usłyszeć i poczuć. 

Polecam tę książkę szczególnie wrażliwym osobom. Jestem pewna, że od pierwszych stron zachwycą się historią Kyi.

DO POSŁUCHANIA:

„Carolina" - utwór autorstwa Taylor Swift, który został zainspirowany 

i napisany specjalnie na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu „Gdzie śpiewają raki” („Where the Crawdads Sing”)

Trzy kroki od siebie

AUTORKA RECENZJI: Aleksandra Kapciak

        Książka Trzy kroki od siebie, czyli książka, która przeleżała na mojej półce dwa lata i której nie miałam zamiaru czytać. Gdy wreszcie sięgnęłam po lekturę, nie mogłam się od niej oderwać...

        Opowiada ona o dwójce nastolatków – Stelli i Willu, których łączy choroba, mukowiscydoza. Nie mogą zbliżyć się do siebie bardziej niż na odległość tytułowych trzech kroków. Z czasem ich relacja zamieni się w coś więcej i wtedy będą musieli dokonać wyboru między chorobą, a sobą nawzajem. 

        Podczas czytania wzbierało się we mnie dużo emocji, począwszy od szczęścia, a na smutku skończywszy, przez co bardzo związałam się z bohaterami. 

        Motywem przewodnim książki w dużej mierze jest miłość, ale ujawniają się również wątki przyjaźni i straty. Trzy kroki od siebie to emocjonalna książka, historia trudu walki o własne życie i nastoletniej miłości z przeszkodami.

        Książka wniosła do mojego życia dużo wiedzy na temat samej choroby, uzmysłowiła mi także mój sposób postrzegania swojego życia. Chciałabym móc przeczytać tę książkę znowu po raz pierwszy...

Coś dla fanów Agathy Christie

AUTORKA RECENZJI: Ina Zakrzewska

Narratorem powieści Dom zbrodni jest Charles, który przedstawia nam losy rodziny Leonides żyjącej w Krzywym Dworku, gdzie pośród stert książek i leków czai się morderca. Mimo że książka zaczyna się wyznaniem miłosnym, co może zniechęcić wielu czytelników, na zbrodnię nie trzeba długo czekać

Ofiarą staje się głowa rodziny, Arystedes Leonides. Scotland Yard podejrzewa otrucie, a główną podejrzaną staje się Brenda, młoda wdowa po Arystedesie, która w spadku powinna dostać fortunę, lecz gdy Charles na prośbę swojej wybranki bada tę sprawę, powoli poznaje rodzinę i dochodzi do wniosku, że tak naprawdę to każdy z jej członków byłby w stanie zabić… 

Kto więc to zrobił? Kto jest mordercą? To pytanie zostaje z nami do końca książki, a odpowiedź na nie zdumiewa.

Czytając tę książkę, która niesamowicie wciąga, można poczuć grozę i tajemniczą aurę morderstwa. Moim zdaniem Dom zbrodni jest jednym z najlepszych dzieł Agathy Christie, która sama przyznała, iż pisanie tej książki sprawiło jej wielką przyjemność.

AUTORKA RECENZJI: Zuzanna Bryl

I nie było już nikogo to niesamowita książka autorstwa Agathy Christie. Opowiada historię dziesięciu kompletnie różnych osób. Każda z nich prowadzi zupełnie inne życie i posiada własną historię. W wyniku na pozór zwyczajnych i przypadkowych zdarzeń trafiają na tajemniczą wyspę zwaną Wyspą Żołnierzyków. Tam zaczynają się dziać dziwne i zaskakujące rzeczy - giną ludzie. Początkowo śmierci nie wzbudzają podejrzeń, jednak w końcu przestają wyglądać naturalnie. Okazuje się, że kluczowe znaczenie ma dla nich pewien wierszyk... Każdy z bohaterów będzie musiał zmierzyć się z demonami swojej własnej, niekiedy bardzo trudnej, przeszłości. Co jeśli nie ma dla nich ratunku?  

Książka trzyma w napięciu już od pierwszych rozdziałów, a zakończenie należy do jednych z najmniej oczywistych. I nie było już nikogo to kryminał, jednak nie jest krwawy, więc może się spodobać nawet wrażliwym osobom.

Złodziejka książek

AUTOR RECENZJI: Jędrzej Kopiec

        Złodziejkę książek Markusa Zusaka pochłonąłem zaledwie w kilka wieczorów. To wzruszająca opowieść o miłości do książek tak wielkiej, że nie mając innego wyboru trzeba je kraść, by móc czytać. Dzisiaj w dobie wyraźnego spadku czytelnictwa, które zastąpił internet jest to niezrozumiałe. Tak samo jak niezrozumiałe dla nas mogą się wydawać tamte odległe czasy drugiej wojny światowej, w których toczy się akcja książki. Sam autor wojny nie przeżył, więc tym bardziej zadziwiająco przekonująco oddał okropność tych czasów widzianych oczami nastoletniej, niemieckiej dziewczynki.

        Tytułowa Złodziejka i jej brat zostają oddani przez matkę pod opiekę obcych ludzi z powodu biedy i troski o ich bezpieczeństwo. Jeszcze w czasie podróży do nowego domu w tragicznych okolicznościach dziewczynka kradnie swoją pierwszą książkę. Nie potrafi czytać, ale szybko się uczy dzięki swojemu ukochanemu opiekunowi. Książki stają się lekiem na odwiedzające ją conocne koszmary i sposobem na radzenie sobie w okrutnej rzeczywistości. Pomagają przeżyć, ale też zdobyć przyjaciół i to czasem tam, gdzie wydawałoby się, że nigdy ich nie znajdzie. Zaskakujący jest również sam narrator. Nie zdradzę, kto nim jest. Sami się przekonajcie. Powiem tylko, że moim zdaniem, bywa czasem bardziej ludzki od ludzi...

        Polecam tę książkę. Myślę, że tak jak ja nie będziecie potrafili się od niej oderwać.

* Na blogu znajdziecie również recenzję filmu nakręconego na podstawie książki Markusa Zusaka, którą kilka lat temu napisała gimnazjalistka, KAROLINA ŁUCZAK. 

Link do recenzji filmu:

https://kulturalnie-nakreceni.blogspot.com/2018/06/zodziejka-ksiazek.html

IQBAL - książka, która zapada w pamięć...

AUTORKA RECENZJI: Ina Zakrzewska

       O Iqbalu opowiada nam Fatima, szesnastoletnia wówczas dziewczyna, która kiedyś wraz z nim pracowała jako niewolnica w pakistańskiej tkalni w dywanów. Jest to opowieść bazująca na faktach. Iqbal to chłopak, który jako małe dziecko został sprzedany do niewoli, by spłacić długi rodziny.

Dzieci w podobnych sytuacjach pracowały za dolara dziennie, więc w takim tempie spłacałyby długi rodziców do końca życia. W tkalni dywanów dzieci były przez właściciela głodzone, a za najmniejsze przewinienia zamykane w ciemnym, zimnym kontenerze do połowy zasypanym piaskiem.

Iqbal motywuje dzieci do walki o swoje prawa. Mając zaledwie 11 lat, znalazł siłę, by się zbuntować. Ostatecznie udaje mu się zorganizować ucieczkę dzieci z tkalni, co doprowadza do zamknięcia fabryki. Dołącza do ruchu walczącego z niewolnictwem o nazwie Front Wyzwolenia Pracujących Dzieci.
To on przyczynił się do uwolnienia setek innych małych niewolników, choć przyszło mu za to zapłacić najwyższą cenę. Ginie w zamachu, prawdopodobnie z rąk mafii dywanowej...

Ta książka bardzo mnie wzruszyła i uświadomiła mi problemy dzieci na świecie. Teraz wiem, jakie mam szczęście, że żyję w wolnym kraju, mam rodzinę i mogę chodzić do szkoły...

PROJEKT: Mały Książę

ZADANIE nr 1:

1. Napisz dodatkowy rozdział książki opisujący pobyt Małego Księcia na jeszcze jednej, 

wymyślonej przez Ciebie planecie.

2. Wyobraź sobie, że to Ty spotkałeś/aś  Małego Księcia, który znów przybył na Ziemię...

Napisz opowiadanie o Waszej wspólnej przygodzie, która nauczyła Cię czegoś nowego.

UWAGA! 
Obydwa tematy to OPOWIADANIA, zanim więc zdecydujesz się na któryś z nich, 

przypomnij sobie cechy opowiadania.

Tutaj masz link do lekcji, na której utrwalaliśmy tę formę wypowiedzi:
https://kulturalnie-nakreceni.blogspot.com/2020/10/jak-napisac-opowiadanie.html
TERMIN: do 13.01.2022.

ZADANIE nr 2:

Chciałabym, żeby "Mały Książę" głęboko zapadł Ci w pamięć, bo to piękna, ponadczasowa historia.

Wobec tej książki po prostu nie można przejść obojętnie. 

"Mały Książę" ma mnóstwo ukrytych sensów, które z lekcji na lekcję pomagałam Ci odczytać. 

Teraz mam dla Ciebie twórcze zadanie, w którym będziesz mógł/mogła wykazać się swoją kreatywnością i pomysłowością. Realizacja tego zadania pozwoli wydobyć z "Małego Księcia" 

ważne i piękne cytaty, które jak się okazuje niosą ze sobą uniwersalne przesłanie...

1. Wybierz sentencję, cytat z lektury, który Cię poruszył, zwrócił Twoją uwagę albo jest po prostu warty zapamiętania
2. Napisz go czytelnie, starannie, estetycznie - z pomysłem.
3. W jakiś sposób ozdób swój cytat, np. własnym rysunkiem, wyklejankami, itp. 

- jak to dokładnie zrobisz, pozostawiam Twoim możliwościom i wyobraźni. 
4. Format pracy i jej kształt: dowolny; technika również. 
5. Oceniając Twoją pracę, wezmę pod uwagę pomysł, ale również estetykę wykonania. 

TERMIN : do 3.02.2023r.

Twoja Polonistka
Ewelina Majewska

PROJEKT: Mały Książę

 AUTORKA PRACY: Aleksandra Kapciak

ÓSMA PLANETA

Ósma planeta była zagadką dla Małego Księcia. Chłopiec bowiem nie wiedział nic o wspomnianej kuli, która swoją szarością i smutkiem raniła dziecięce serce złotowłosego. Promyki światła wdzierały się przez szczeliny otoczki smutku planety. Wydawałoby się, że delikatne światełko walczy z całej siły, aby smutek nim nie zawładnął. Szara, wysuszona trawa, trzeszczała pod nogami chłopca, a głucha cisza władała planetą. 

- Ach! To jeszcze gorsze miejsce od planety Pijaka! - zapłakał Mały Książę i ruszył przed siebie ze łzami w oczach.

Opustoszała planeta była przerażająca. Przeogromna wyobraźnia chłopca pracowała na najwyższych obrotach, wyobrażając sobie najróżniejsze potwory i duchy, które w każdej chwili mogłyby wyłonić się z szarej mgły.

Nagle chłopiec zatrzymał się i wytężył słuch. Wydawało mu się, czy rzeczywiście coś słyszał? 

- Witaj - usłyszał szept.

- Kto to? - powiedział złotowłosy i zmarszczył w zdziwieniu brwi. Kto zamieszkiwał tak smutną i negatywną planetę?! 

Z burej mgły wyłonił się człowiek. Wychudzony, o zmęczonej twarzy i trzęsących się nogach, trzymał na swoich barkach ogromnego psa, choć mógłby być to również niedźwiedź. Podszedł bliżej Małego Księcia i usiadł na trawie, sapnął ciężko, po czym poklepał po pysku zwierzę. Pies zaszczekał wesoło i zwiększył swoją wielkość. Mały Książę krzyknął zszokowany tym widokiem. Przecież ten człowiek nie da rady unieść tak wielkiego psa! Dorosły spojrzał na chłopca.

- Nie martw się. Dam radę - powiedział, jakby czytając Małemu Księciu w myślach.

- Dlaczego twój pies jest taki wielki?

- Dobrze go karmię.

- Czym on się żywi, skoro jest taki duży?

- Moim lękiem i smutkiem. Jest go bardzo dużo - tak dużo, że nawet planeta go pochłonęła.

- Nie możesz być smutny!

- Każda emocja jest potrzebna.

- Ale jesteś dorosły.

- Co z tego?

- Jestem pewien, że wiesz, iż powinieneś umieć panować nad emocjami.

- Wiesz czym jest ten pies? Wiesz, jak ciężki on jest? Wiesz, ile już lat go niosę na barkach? Ile lat go karmiłem i pielęgnowałem, a on wciąż nie idzie na smyczy, lecz przygniata mnie każdego dnia. Nie powinieneś oceniać mnie, dopóki nie poznałeś całej mojej historii.

- Każda minuta na twojej planecie pogrąża mnie w smutku. Bardzo mi przykro, ale powinien już iść.

- Ach! - zapłakał dorosły i zasłonił twarz dłońmi.

- Nie płacz, proszę.

Dorosły spojrzał na Małego Księcia i przetarł swą zmęczoną twarz dłonią, po czym wstał, niebezpiecznie się chwiejąc, a pies zamerdał wesoło ogonem, po raz kolejny zwiększając swoją wielkość. Człowiek ruszył w stronę burej mgły. Za chwilę odwrócił się i pomachał Małemu Księciu, po czym zniknął w otchłani smutku i rozpaczy, tak wielkiej, że małe serduszko chłopca skurczyło się nieznacznie. Doprawdy złotowłosy nie zapomni tej przygody, tak smutnej, tak ciężkiej, iż na zawsze pozostanie, choćby gdzieś na dnie jego serduszka. 

„Nie powinieneś oceniać mnie, dopóki nie poznałeś całej mojej historii” – Mały Książę przypomniał sobie słowa dorosłego i postanowił zachować je w swoich wspomnieniach - zamknięte na zawsze w jego głowie.

 AUTORKA PRACY: ROKSANA BUCZAK

PLANETA SAMOTNIKA

Po opuszczeniu Ziemi Mały Książę postanowił odwiedzić ostatnią planetę z jego listy. Była to planeta pod nazwą Asteroida B-632. Mały Książę słyszał dużo legend o tej planecie, lecz nie wiedział, która z nich jest prawdziwa. Wszystkie były przerażające - zaczynały się od pustej planety, a kończyły się na Samotniku, który tam pomieszkuje. Mały Książę zaraz po wizycie na B-632 zamierzał wrócić do swojej ukochanej Róży, ponieważ ją kochał.

         Gdy Mały Książę wylądował na Asteroidzie B-632, nic tam nie zastał. Był mocno zawiedziony, bo myślał, że może kogoś tu jednak spotka i te wszystkie legendy okażą się nieprawdziwe. Nagle zza baobabów, które również były na tej planecie usłyszał jakiś dźwięk. Był lekko przerażony, bo nigdy wcześniej nie znalazł się w takiej sytuacji. Po kilku sekundach strachu zza drzew wyłonił się Starszy Pan. Był bardzo niezadbany i nie wyglądał, jakby się cieszył z odwiedzin Małego Księcia .

- Czego tu szukasz? - powiedział Starszy Pan z niezadowoleniem.

- Ja… ja, przyleciałem odwiedzić tę planetę, ponieważ szukam przyjaciół - odpowiedział przerażony Mały Książę.

- Tutaj ich nie znajdziesz, wynoś się stąd! Nie chcę cię tu! - wykrzyknął Starszy Pan.

- Ale dlaczego Pan jest taki niemiły? - zapytał Mały Książę .

- Nienawidzę ludzi, wolę spędzać czas sam ze sobą. Ludzie, którzy odwiedzają moją planetę tylko marnują mój czas, zawsze odciągają mnie od czegoś, co jest dla mnie ważne, czyli spędzanie czasu z samym sobą - odpowiedział.

- Myli się Pan. Od jakiegoś czasu podróżuję po planetach w poszukiwaniu przyjaciół. Odwiedziłem aż 7 planet, ta jest moją 8. Spotkałem wielu ludzi, ale oni nie nadawali się na moich przyjaciół. Każdy miał coś, co mnie odpychało. Do momentu kiedy wylądowałem na Ziemi i spotkałem lisa. On pozwolił mi się oswoić oraz pomógł mi zrozumieć, że nie każdy jest taki sam. A wie Pan, z jakiego powodu szukam przyjaciół? Ponieważ przez całe życie byłem samotny i tak też się czułem do momentu, gdy pojawiła się Róża. Nagle pojawiła się na mojej planecie i bardzo mi się spodobała, lecz stała się zbyt kapryśna, dlatego wyruszyłem w podróż. Ale wracam do niej, ponieważ ją kocham - odpowiedział Mały Książę .

- Dlaczego odwiedziłeś moją planetę, skoro znalazłeś już przyjaciela? - zapytał Starszy Pan .

- Owszem znalazłem, jednak ta planeta była moją ostatnią na liście i chciałem ją odwiedzić. Bardzo się bałem, ponieważ słyszałem dużo legend o niej np. że mieszka na niej Starszy Pan (co akurat jest prawdą), ale też że zabija Pan tych, co tutaj przybywają. Dlatego trochę ryzykowałem, przylatując tu – oznajmił Mały Książę.

- Tak, wiem słyszałem o tych legendach. Dałeś mi do zrozumienia, że czas, który się spędza tylko ze sobą wcale nie jest taki fajny, jak się wydaje. Od teraz będę próbował się zaprzyjaźnić z odwiedzającymi moją planetę. Czasem czuję się naprawdę  samotny i smutny, spędzając czas sam ze sobą. Bałem się jednak zapoznać z kimś, dlatego zawsze każdego wyganiałem - odpowiedział  Samotnik .

- Niech Pan zapamięta to, co teraz powiem: „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu”. Tego nauczył mnie Lis. Jego słowa zostaną ze mną na zawsze. Mam nadzieję, że z panem też i że wyciągnie Pan właściwe wnioski z mojej wizyty - powiedział Mały Książę.

- Czy to znaczy, że już odlatujesz i nigdy więcej się nie spotkamy? – zapytał ze smutkiem Starszy Pan.

- Niestety tak, ale postaram się jeszcze Pana odwiedzić. Muszę lecieć, ponieważ na swojej planecie zostawiłem moją Różę. Nawet nie wiem, czy jeszcze żyje, ponieważ rosną tam baobaby, które trzeba regularnie wyrywać, bo inaczej ich korzenie mogą rozsadzić całą planetę. Chociaż to raczej Pan wie – odpowiedział chłopiec, wskazując ręką na rosnące i tutaj baobaby.

-Tak, wiem… Życzę Ci powodzenia. Mam nadzieję, że wyznasz swojej Róży, że ją kochasz -powiedział Samotnik .

 -Tak. Bardzo Panu dziękuję! - odpowiedział Mały Książę.

- To ja Tobie dziękuję. Dzięki Tobie spróbuję odmienić swoje życie. Jestem Ci bardzo wdzięczny – odparł wzruszony.

- Nie ma za co ! – zdążył wykrzyknąć na do widzenia Mały Książę i odleciał.

Po tej wizycie Mały Książę i Samotnik nigdy więcej się już nie spotkali. Mały Książę bezpiecznie doleciał na swoją planetę. Zastał tam swoją Różę, która ucieszyła się na jego widok. Zresztą on tak samo.

AUTOR PRACY: Jędrzej Kopiec

ARA 331

Kolejna planeta była sporych rozmiarów, nawet większa od poprzedniej należącej do Geografa. Była bardzo nietypowa. Cała porośnięta gęstym lasem, chyba dżunglą. Taka była planeta Ara 331 .

– Jest tu kto?! - krzyknął Mały Książę, wchodząc w las. Odpowiedział mu ledwo słyszalny głos.

– Jest tu kto? - zawołał ponownie Mały Książę, odgarniając gałęzie i krocząc dalej w gęstą chyba dżunglę. Ktoś albo coś odpowiedziało mu głośniej, lecz nadal niezrozumiale.                          

– Chyba zbliżam się do tej osoby, czy cokolwiek tam jest – mruknął do siebie Mały Książę.                            

– Jest tu kto? - kolejny raz powtórzył Mały Książę i w tym samym momencie zobaczył kołyszącą się na gałęzi piękną, kolorową papugę.

– Jest tu kto? - odpowiedziała Papuga.                                                

– Ach, tu jesteś! Ależ jesteś kolorowa, co tu robisz? - spytał Mały Książę.                                        

– Ach, tu jesteś! Ależ jesteś kolorowa, co tu robisz? - zaskrzeczała Papuga.                                   

– Ha, ha, ha! Ale jesteś zabawna! - zawołał Mały Książę - tego się nie spodziewałem. Myślałem, że odpowiesz w inny sposób. Ciekawa jesteś, ale co tu robisz?                                    

– Ha, ha, ha! Ale jesteś zabawna! - powtórzyła Papuga - tego się nie spodziewałem . Myślałem, że odpowiesz w inny sposób. Ciekawa jesteś, ale co tu robisz?                                                         

– To już nie jest zabawne. Papugujesz mnie. Co tu robisz?! - zdenerwował się Mały Książę.  

– To już nie jest zabawne. Papugujesz mnie. Co tu robisz?! - zaskrzeczała Papuga.                   

– Skoro nie chcesz mi powiedzieć, co tu robisz, to nie. Odpowiem za ciebie - siedzisz i bezmyślnie powtarzasz za mną. Czemu nie możesz być sobą, tylko musisz być mną? Papuguję cię – dodał Mały Książę.            

- Skoro nie chcesz mi powiedzieć, co tu robisz, to nie. Odpowiem za ciebie - siedzisz i bezmyślnie powtarzasz za mną. Czemu nie możesz być sobą tylko musisz być mną? Papuguję cię.                   

– Przynajmniej odpowiedziałaś... Żegnam.                                                                                                                                             

Mały Książę nie chciał znać już żadnej odpowiedzi. Był zły na Papugę. Odwrócił się pospiesznie i opuścił planetę Ara 331 .                             

,,Myślałem, że znajdę tu przyjaciela, a znalazłem tylko papugę" - pomyślał, kiedy wyruszał w dalszą podróż.

SERIE książek warte uwagi :)

 

AUTOR RECENZJI: Konrad Painczyk

        Czy myślałeś/aś, jak to jest, kiedy jest się odizolowanym od całego świata, Internetu i nowoczesności? Seria książek Meto Yves Grevet może pomóc Ci w tych rozmyślaniach. Meto (t.I Dom, t.II Wyspa, t.III Świat) - ta trzytomowa seria jest bardzo wciągająca i trzymająca w napięciu. Zmusza czytelnika do zadania sobie pytania: Jak ważne są relacje z bliskimi w życiu codziennym?  

        Bohaterem serii jest chłopak o imieniu Meto, który wraz z innymi zostaje odizolowany od całego świata. Czy miejsce, w którym się znalazł stanie się jego wymarzonym światem czy pułapką? Czytając serię, na pewno znajdziesz odpowiedź na to pytanie. 

        Uważam, że każdy z tomów może być ciekawą alternatywą spędzenia wolnego czasu podczas ferii zimowych i nie tylko. 

AUTORKA RECENZJI: Malwina Wilk

        Książka Geno i Czarna Pieczęć Madame Crikken jest pierwszą częścią serii pt. Geno. Opowiada ona o przygodach chłopca o imieniu Geno Hastor Venti, jedenastoletniego Włocha, mieszkającego w Dolnym Dzwonie. Geno od jedenastu lat był wychowywany przez swojego wuja Flebo Molekułu, który jest doktorem w Dolnym Dzwonie. Rodzice Geno, którzy pracowali w miejscowej aptece, zniknęli w niewyjaśnionych okolicznościach, gdy chłopiec miał zaledwie kilka miesięcy, z tego też powodu rodzina Hastorów Ventich jest uznawana za szaloną, a aptekę zamknięto i nikt już nigdy nie wszedł do jej środka. 

        Ze względu na przeszłość swojej rodziny Geno nie był lubiany w szkole ani przez rówieśników, ani przez nauczycieli. Jego życie toczyło się powoli w rodzinnym miasteczku, aż do pewnej październikowej nocy. 17. października do Dolnego Dzwonu przyjeżdża ciężarówka oraz zabytkowy kabriolet, w którym siedziała starsza Francuzka w ekstrawaganckim kapeluszu. Auta zatrzymały się przed różowo-brzoskwiniowym domem - domem który był uważany za nawiedzony. Z ciężarówki zaczynają wylatywać pudła, a za nimi, robiąc wielki hałas, wielka czarna pieczęć. Co dziwne - hałas budzi tylko Geno i tylko on widzi lewitujący nad ziemią przedmiot. Następnego ranka chłopiec spotyka staruszkę, która o dziwo zna już jego imię, a wieczorem postanawia śledzić swego wuja, który poszedł na spotkanie z tajemniczą Francuzką. Geno dowiaduję się, że tajemnicza kobieta nazywa się Madame Margot Crikken i w przeszłości łączyło ją coś z doktorem Flebo. 

        Następnego dnia wujek Geno prawie zmusza siostrzeńca do pójścia do Madame Crikken. Tam Geno dowiaduje się prawdy na temat porwania swoich rodziców i musi udać się do Arx, tajemnej fortecy umysłu w Dolinie Myśli, gdzie podobno przetrzymywani są jego rodzice…

        Moim zdaniem książka jest bardzo wciągająca - idealna dla fanów słynnej serii o Harrym Potterze.

Hurt comfort

AUTORKA RECENZJI: Zuzanna Bryl

            Hurt comfort to lekka, ciepła i przyjemna książka opowiadająca historię dwóch  zwyczajnych nastolatków - Artura i Janka. Każdy z nich jest inny, każdy z nich ma swoje tzw. "trupy w szafie". Może jednak pomimo tych wielu różnic coś ich połączy?

        Artur to niezbyt pewny siebie osiemnastolatek. W jego głowie wciąż kłębi się wiele pytań, a on sam nie zna na nie odpowiedzi. Nie ma pojęcia, jak poradzi sobie z maturą z polskiego, co sądzi o nim koleżanka z klasy i co najważniejsze, jak ma dogadać się z własnym ojcem. Na szczęście ma oparcie w swojej najlepszej przyjaciółce - Magdzie, a może znajdzie je też w kimś innym?

        Janek lubi ludzi i ludzie lubią jego. Ten z pozoru zawsze szczęśliwy chłopak jednak też ma swoje problemy. Bardzo chciałby dogadać się ze starszym bratem oraz nauczyć rodzinę zamykać drzwi. Wie, co chce robić po liceum i na jakie studia się wybiera. Jednak jego największym marzeniem jest poznanie jakiegoś miłego chłopaka.

        Czy ostatnie deszczowe rozpoczęcie roku szkolnego będzie w stanie połączyć te dwie na pozór różne osoby? Czy odpowiadanie na migi w autobusie może kogoś zniechęcić? I co ma do tego moda na dżinsy?

        W książce tej najbardziej urzeka lekkość i szybkość czytania. Bohaterowie mają realne problemy i z miejsca przypadają do gustu, ponieważ wielu czytelników potrafi odnaleźć w nich siebie. Fabuła jest dobrze skonstruowana i bardzo utrwala się w pamięci.  

Kwantechizm

  Autorka recenzji: MAGDALENA DŁUGOŁĘCKA

       „Kwantechizm” Andrzeja Dragana jest książką, która traktuje nie tylko o fizyce, ale i współczesnej nauce. Autor zabiera nas w podróż ścieżką wyznaczoną przez najważniejszych naukowców XX i XXI wieku. Wyprawa ta wymaga wyzbycia się schematów oraz uprzedzeń, gdyż poruszane kwestie bywają głęboko zaskakujące.

  Andrzej Dragan, soczystą gawędą, objaśnia najciekawsze aspekty i najistotniejsze dokonania współczesnej fizyki. „Kwantechizm” to pozycja, która pozytywny odbiór (także wśród czytelników niezwiązanych z nauką) zawdzięcza przede wszystkim prostocie, fascynacji i humorowi, z jakim autor dzieli się swą wiedzą i doświadczeniem. Oprócz przedstawienia istoty najbardziej intrygujących odkryć ostatniego stulecia opowiada historie, które sprawiły, że zrozumiał poruszane zagadnienia.

  Przełomowy, niekonwencjonalny i zaskakujący sposób w jaki Andrzej Dragan opowiada o fizyce i przepełnione humorem historie osobistych doświadczeń, tworzą spójną, porywającą całość - książkę, którą chce się czytać!

  Wobec tego pozycję tę polecam nie tylko zafascynowanym nauką, ale przede wszystkim tym, którzy chcą dowiedzieć się więcej o otaczającym ich świecie.

Wojownicy

Autorki prezentacji: ZUZANNA BRYL i TAMARA WITTICH

 

Książka roku 2020

 

RECENZJE KSIĄŻEK - wyzwanie w ramach Światowego Dnia Książki

AUTORKA RECENZJI: Emilia Widera
         Książka pod tytułem ,,Życie to mecz" Pawła Zagumnego to autobiografia najbardziej utytułowanego zawodnika w całej historii polskiej siatkówki. O siatkarzu jednym z najlepszych, jak nie najlepszym w tej dziedzinie na całym świecie. 
         Do przeczytania tej książki w dużej mierze zachęcił mnie tytuł oraz to, że siatkówka to mój ulubiony sport. Opowieść bardzo dokładnie odzwierciedla życie siatkarza, co fanów Pawła zachęca szczególnie do sięgnięcia po książkę, gdyż Zagumny nie należał do sportowców, którzy chętnie opowiadali o swoim życiu prywatnym. Cała przygoda, zaczyna się od poznania przez czytelnika treningów zawodnika w kategorii wiekowej ,,Juniorzy”. Potem, jak ukazuje książka, wreszcie stajemy na prawdziwe polskie parkiety i nie tylko... Siatkarz grał bowiem również w lidze włoskiej Edilbasso Padwa oraz lidze greckiej - w Panathinaikosie. 
         Cała autobiografia oparta jest na niewiarygodnych drobiazgach i szczegółach, pojawia się wiele cytatów, urywki z pierwszych stron gazet, jak i  wiele niesamowicie szczegółowych opisów meczów, akcji i zgrupowań oraz barwne wspomnienia o ludziach i dotychczas nieznane fakty z historii polskiej i zagranicznej siatkówki. Mnóstwo opisów pracy z trenerami, na których Paweł Zagumny trafił na swojej sportowej drodze. Książka przypomina również wszystkie jego osiągnięcia - siatkarz to nie tylko mistrz Europy, ale też Mistrz Świata! Warto zaznaczyć, iż to wcale nie są wszystkie sukcesy, jakie zdobył ten zawodnik. 
         Uważam, że jest to książka, która ukazuje Pawła Zagumnego "zza kulis", odsłaniając jego prawdziwe oblicze sportowca. Jest to opowieść o wysiłku, ciężkiej pracy, wyrzeczeniach, bólu - jak i o radości i szczęściu, które sprawiają liczne wygrane. Na zakończenie dodam, że jest to fascynująca lektura, którą powinien przeczytać każdy... Nie tylko zawodnicy siatkówki czy kibice - również, Ci, którzy kochają czytać o nieprzeciętnych ludziach, dokonujących nieprzeciętnych rzeczy.

AUTORKA RECENZJI: Amelia Wilk
        Pizzeria Freddy Fazbear cieszy się popularnością wśród dzieci i dorosłych. Wszyscy uwielbiają  animatroniki, które tańczą, grają i śpiewają. Wydawałoby się, że nic złego nie może się stać. Aż do czasu...
Lipiec 1985r. 
        W pizzerii porwano siedmioletniego Michaela. Nigdy nie odnaleziono jego ciała i wszelki ślad po nim zaginął. To nie był pierwszy taki incydent u Freddy‘ego, gdyż zaginęło tutaj więcej dzieci. Zawsze były to dzieci nigdy dorośli. 
        Dziesięć lat po tragedii grupa przyjaciół: Charlie, John, Carlton, Lamar, Jessica i Marla wraz ze swoim bratem Jasonem wracają do Hurricane, aby uczcić pamięć po zaginionym przyjacielu. Ciekawość zwycięża i wracają do opuszczonego budynku pizzerii. Spotykają ich tam różne, przerażające przygody. Charlie wraca do wspomnień, których wolała unikać, odkrywa prawdę o swoim dzieciństwie, a wydarzenia w pizzerii zbliżają do siebie dawnych przyjaciół. 
        Historia jest naprawdę poruszająca. Podziwiam bohaterów za odwagę i za to, że chociaż nie widzieli się przez dziesięć lat, to po tak długim czasie potrafili współpracować i zaufali sobie. Pokonali własny lęk i udowodnili, że prawdziwa przyjaźń nigdy nie ustaje i warto o nią walczyć. 
        Autorzy w bardzo ciekawy sposób przedstawiają nam wydarzenia. Trzymają czytelnika w napięciu do ostatnich stron, aż nie można się oderwać od lektury. Książka jest napisana w interesujący sposób i szybko się ją czyta. Ciekawa historia, wspomnienia z dzieciństwa i prawda o pizzerii czynią ją zaskakującą, tajemniczą oraz niesamowitą. 


AUTORKA RECENZJI: Martyna Heldt

        Książka autorstwa  Stefanie Gabriel oraz Susanne Kaufman pt.„Ein Ausflug in den Wald" przedstawia w prosty sposób dzikie zwierzęta. Niestety jest ona napisana w języku niemieckim, ale czy to problem?  

        W książce można znaleźć opisy zwierząt, takich jak: lis, dzik, jeleń i sarna, wiewiórka oraz niedźwiedź. Widać, że autorzy się napracowali przy jej napisaniu. Grafik także się nie oszczędzał i zwykłe ilustracje powodują, że z łatwością przenosimy się do świata zwierząt. 

        Według mnie ta książka jest znakomita i warto ją przeczytać. Żałuję, że będąc w Niemczech, nie zakupiłam więcej części z serii „Ein Ausflug in den…”. Polecam ją wszystkim. 

„Miasto kości” z serii „Dary Anioła”

Recenzja I tomu pt. „Miasto kości” 

z serii „Dary Anioła”

Wyobraź sobie, że świat, który znasz z mitów i legend, istnieje naprawdę. Tylko, że jest skryty za magiczną zasłoną niewidoczną dla zwykłego śmiertelnika. A teraz spróbuj wyobrazić sobie, że pewnego wieczora, podczas tańca w klubie, stajesz się świadkiem ataku na nieznajomego ci chłopaka. Problem tkwi w tym, że tylko ty dostrzegasz całą sytuację, mimo wielu osób bawiących się dookoła…

W takich właśnie okolicznościach czytelnik poznaje Clary, główną bohaterkę książki. Powieść jest pełna dowcipnych rozmów pełnych sarkazmu. Nie brakuje w niej jednak chwil niepewności i grozy. Historia toczy się w Nowym Yorku, jednak nie takim zwykłym, lecz pełnym demonów, wampirów, wilkołaków oraz co najważniejsze Nocnych Łowców. Występują tam również inni Podziemni, tacy jak fearie czy czarownicy oraz Przyziemni, czyli zwykli ludzie nie zdający sobie sprawy, co dzieje się za niewidoczną zasłoną. W ten niezwykły świat nieświadomie i nieodwracalnie wchodzi Clary Fray – zwykła dziewczyna. Gdyby nie była wtedy w klubie zwanym „Pandeonium” i nie spotkała Jace’a – chłopaka, który został zaatakowany, prawdopodobnie żyłaby normalnie  swoim zwykłym życiem. Jednak wszystko się zmienia, ponieważ okazuje się, że w żyłach dziewczyny płynie krew Nocnych Łowców. Gdy jej matka niespodziewanie zostaje uprowadzona, Clary bez długiego namysłu rusza jej na pomoc wraz z nowo poznanymi przyjaciółmi...

„Miasto Kości” to książka, która z całą pewnością dostarcza wiele niezapomnianych, pozytywnych wrażeń. Powieść Cassandry Clare na pewno nie zawiedzie żadnego miłośnika fantazy czy książek pokroju „Harry’ego Pottera” czy „Łowcy czarownic”. Bez wątpienia każdy odnajdzie się w historii o Nocnych Łowcach oraz będzie zagłębiał się w powieści następnych części z cyklu „Dary Anioła”.

AUTORKA RECENZJI: Aleksandra Kopica

Jak nie czytam, jak czytam

7 czerwca o 10.00 włączyliśmy się do akcji 

„JAK NIE CZYTAM, JAK CZYTAM”

Tego dnia uczniowie z całej Polski promowali czytanie. Bez przymusu, każdy to, na co miał ochotę. Symbolem wspólnej akcji był rekord w liczbie osób czytających w jednym momencie. 

Po co?

Po prostu chcieliśmy dać okazję do poczytania sobie w gronie koleżanek i kolegów, w miłych okolicznościach, bez dorabiania wielkiej filozofii. Głównym celem akcji jest bowiem budowanie pozytywnego wizerunku książki, tak by czytanie kojarzyło się z czymś przyjemnym, z wolnym czasem i rozrywką. 

Akcja miała zachęcić tych uczniów, którzy wciąż traktują czytanie jako przykry obowiązek. Dlatego nikogo nie zmuszaliśmy, lecz po prostu motywowaliśmy :)

Moim uczniom z klasy 7a i 7e DZIĘKUJĘ za udział w akcji.

EM

"Ene, due, śmierć" - recenzja książki

Książka ,,Ene, due, śmierć” napisana przez M.J. Arlidge to wydany w 2015 roku thriller i kryminał w jednym . 

Historia przedstawiona w książce ukazuje niebezpieczną grę, której bohaterowie muszą się podjąć, aby sprostać oczekiwaniom sprawcy. Pierwszymi ofiarami pada dwójka młodych ludzi wracających z koncertu - Amy i Sam. Zostają porwani przez kobietę, która oferowała im podwózkę do domu. Niestety, jedno z nich już nigdy do niego nie wróci…

Ale po kolei… Para budzi się na dnie basenu do nurkowania. Okazuje się, że zostali pozbawieni wszystkich rzeczy, a jedyne, co znajdują obok siebie to telefon i pistolet. Tajemniczy głos w słuchawce oznajmia im, że przeżyje tylko jedna osoba, a do nich należy decyzja, która. Tragiczna sytuacja, w której znalazła się ta dwójka to dopiero początek zabawy psychopaty…

Śledztwo będzie prowadziła oddana swojej pracy Helen Grace. Zdeterminowana policjantka depcze oprawcy po piętach, jednak zagadka zostaje rozwiązana na samym końcu powieści. Dużym plusem jest przedstawienie bohaterów, którzy nie są idealni, posiadają swoje słabości i wady, mimo to starają się czynić jak najlepiej.

Książka porusza trudne tematy i wybory życiowe, pokazuje, ile zawdzięczamy bliskim i jak dużo możemy stracić przez jeden wybór. Zabić czy zostać  zabitym? – przed takim bowiem dylematem staną bohaterowie książki.

Powieść trzyma w napięciu, posiada ciekawy wątek i szybko rozwijającą się akcję. Czytając ją, możemy zastanowić się, jak sami zachowalibyśmy się w danej sytuacji i wczuć się rolę głównych bohaterów. Opisy są bardzo szczegółowe i realistyczne, dzięki czemu łatwo można sobie wyobrazić bohaterów i rozgrywającą się akcję.

Uważam, że ,,Ene, due, śmierć’ jest godną polecenia książką, którą warto przeczytać. Uprzedzam jedynie, że powieść jest dość brutalna i drastyczna, dlatego polecam ją raczej czytelnikom o mocnych nerwach. Książka ta to również idealny wybór dla wielbicieli kryminałów. Trzyma w napięciu do końca, a sam finał opisywanej historii na pewno zaskoczy nie jednego.

Polecam.

MARTA PINKAWA

Kamienie na szaniec - recenzje uczniów

„A kiedy trzeba na śmierć idą po kolei,

jak kamienie przez Boga rzucone na szaniec…”

Autorka recenzji:  OLIWIA KSIĄŻEK

„Kamienie na szaniec” to bezsprzecznie tytuł, który wywołuje burzę emocji i jednocześnie głęboko zapada w pamięć. Aleksander Kamiński złożył piękny hołd wyzwolicielom Polski, którzy za wolność narodu zapłacili najwyższą cenę. Swoje życie.

Autor zabiera czytelnika w realia II wojny światowej, w czasy, kiedy Polska znajdowała się pod okupacją niemiecką. Jako czytelnicy mamy możliwość poznania trzech zwykłych chłopaków, których łączy jeden wspólny cel – chęć odzyskania swojego kraju z rąk okupantów.

„Kamienie na szaniec” to wzruszająca, a zarazem bezlitosna historia prawdziwych ludzi, autentycznych bohaterów, która skradła serca milionom Polaków w każdym wieku. Zdecydowanie zasługuje na miano książki ponadczasowej, która mimo odległej daty wydania jest wciąż chętnie czytana.

Autor recenzji: Jakub Szmatloch

Lektura, którą czyta się z zapartym tchem, ze łzami w oczach. 
Książka, która na zawsze zostaje w sercu…

Alek, Rudy i Zośka – trzej przyjaciel, którym przyszło dorastać  podczas II wojny światowej. Niesamowite jest to, że w czasie tak smutnym i tragicznym była w nich radość, miłość i wola przetrwania. 
Nie ma ich. Odeszli. A jednak są. Żyją w każdym wrażliwym młodym człowieku. Pokolenie Rudego, Alka i Zośki  pokazało nam, co to jest honor, braterstwo, odwaga i przyjaźń. 

Serdecznie polecam każdemu tę książkę.

Autorka recenzji: WIKTORIA WASILEWSKA

Lata 40. XX wieku. Alek, Rudy i Zośka – trzej dzielni harcerze, którzy muszą stawić czoła potężnej przeciwniczce – wojnie. Chłopcy zmagają się z trudem życia podczas  okupacji niemieckiej. Wspólnie działają w służbie Małego Sabotażu, wykazując się przy tym ogromną odwagą i często ryzykując również swoje życie.

Wszystko się komplikuje, gdy jeden z przyjaciół trafia w ręce gestapo... Czy Zośce i Alkowi uda się odbić Rudego i uwolnić go od cierpień? Jak tragiczna w skutkach okaże się walka o przyjaźń, miłość i wolność?

Autorka recenzji: AGNIESZKA URBAŃCZYK

Przyjaźń, miłość, plany na przyszłość. Każdy z nas je ma. Nie każdemu dane jest je zrealizować, o czym dotkliwie przekonali się młodzi harcerze XXIII Drużyny Harcerskiej „BUKI”.                      

Alek, Rudy i Zośka żyją szczęśliwie i beztrosko. Dorastają w wolnej Polsce. W maju 1939 roku zdają maturę, a już we wrześniu ich losy zmieniają się diametralnie. Bohaterowie zamiast realizować swoje pasje, iść na studia i żyć pełnią życia zostają zmuszeni wziąć broń do ręki i walczyć z okupantem, bo wybucha II wojna światowa…

Książka chwyta za serce już od pierwszej strony. Czytając ją, z zapartym tchem śledzimy losy bohaterów. Razem z nimi się cieszymy, śmiejemy i płaczemy. Dodatkowym aspektem dającym nam do myślenia jest to, że wszystkie wydarzenia przedstawione w książce są autentyczne, bo „Kamienie na szaniec” to przykład literatury faktu. Kolejne pokolenia sięgają po tę książkę, dlatego polecam ją każdemu i gwarantuję, że zostanie w Waszych sercach na dłużej.

Autorka recenzji: WIKTORIA BAMBYNEK

„Kamienie na szaniec” napisane przez Aleksandra Kamińskiego to przede wszystkim powieść, którą napisało życie. Bohaterami są Zośka, Rudy i  Alek – chłopcy, którzy po wybuchu II wojny światowej postanowili przeciwstawić się okupantowi poprzez przeprowadzenie różnych akcji świadczących o tym, że Polska nie przestała istnieć w sercach Polaków.

Mimo niewielu stron książka ta budzi wiele emocji. Tworzą ją nie tylko słowa, ale przede wszystkim przyjaźń, patriotyzm i akty odwagi, które nie raz mrożą krew w żyłach. Właśnie to jest powód, dlaczego polecam ją każdemu.

Autorka recenzji: ALEKSANDRA KOPICA

Patriotyzm, przyjaźń, odwaga, wolność, młodość, braterstwo, poświęcenie. „Kamienie na szaniec” to z pewnością książka, którą każdy młody człowiek powinien przeczytać. Przedstawia ona autentyczną historię grupy młodzieży, której  przyszło żyć podczas II wojny światowej. Chłopcy w trudnych wojennych czasach przezwyciężają swoje słabości, aby walczyć dla swojej ojczyzny…

Książka zdecydowanie warta polecenia.

Autorka recenzji: WERONIKA KOŚMIDER

Czy można tę powieść określić jednym zdaniem? Wydaje mi się, że nie można… Książka "Kamienie na szaniec" wiąże się z takimi uczuciami jak miłość, ból i strata. Ukazuje wartości, którymi każdy z nas powinien się kierować, czyli przyjaźń, honor i braterstwo. Aleksander  Kamiński opisuje losy trzech przyjaciół – Jana Bytnara, Aleksego Dawidowskiego i Tadeusza Zawadzkiego. Kończą oni prestiżowe warszawskie liceum, są po maturze i przed nimi studia. W wakacje 1939 roku przyjaciele oddają się górskim wędrówkom. Ich beztroska zostaje jednak brutalnie przerwana. We wrześniu wybucha wojna. Ani jeden z chłopców nie ma wątpliwości, gdzie jest ich miejsce i jakie mają obowiązki. W okupowanej przez Niemców Warszawie prowadzą walkę konspiracyjną w ramach Małego Sabotażu. Pomimo tak młodego wieku są wzorami do naśladowania – dla nas wszystkich. Również w dzisiejszych czasach…

„Kamienie na szaniec” to jedna z najlepszych książek o historii Polski, jaką czytałam. Przemawia w prosty sposób do serc czytelników, zmusza do refleksji i dla niejednych może być dobrą lekcją o życiu.

Autorka recenzji: ALICJA SZWAJNOS

Lektura opowiada o trudnych czasach okupacji hitlerowskiej, której nie chce się poddać grupa harcerzy. Na jej czele stoją Rudy, Alek i Zośka. Chłopcy poprzez swoje akcje sabotażowe próbują przywrócić w Polakach wiarę w wolną ojczyznę. Ich losy diametralnie się zmieniają, gdy zostają członkami Szarych Szeregów.

Książka ta jest przepełniona przykładami bohaterstwa, miłości, odwagi oraz walki o wspólne dobro. Opowiada nam o życiu naszych rówieśników, którzy poświęcili się, walcząc o Polskę, w której obecnie możemy żyć – właśnie dzięki nim.

Uważam, że „Kamienie na szaniec” to pozycja ponadczasowa, gdyż ukazuje nam ważne wartości, zatracone w dzisiejszych czasach. Z jednej strony wzrusza ona do łez, z drugiej bawi do rozpuku, dlatego zachęcam do jej przeczytania, jak również obejrzenia filmu o tym samym tytule w reżyserii Roberta  Glińskiego.