CZARNY MŁYN - film o sile przyjaźni i lekcja empatii zarazem

 Autor recenzji: PAWEŁ SICIŃSKI

          „Czarny Młyn” to polski film fabularny w reżyserii Mariusza Paleja, który powstał na podstawie bestsellerowej powieści Marcina Szczygielskiego o tym samym tytule.

          Film przestawia losy dzieci mieszkających w biednej wsi Młyny. Gdy jeden z bohaterów Iwo był małym chłopcem, jego ojciec zginął w wybuchu w Czarnym Młynie, ratując inne osoby z pożaru. Od tamtej pory wszyscy mieszkańcy unikali tego miejsca. Pewnego dnia Maks wszedł na dach Czarnego Młyna, aby znaleźć lepszy zasięg internetowy. Od tamtej pory we wsi zaczęły dziać się dziwne rzeczy: zniknął piekarnik, złom z piwnicy, pompa do wody, a w końcu wszyscy dorośli. Grupka przyjaciół postanawia udać się do Czarnego Młyna, by odnaleźć rodziców. W młynie rzeczywiście znaleźli rodziców, ale byli oni jak zahipnotyzowani. Na szczęście Iwo udaje się wyłączyć młyn i dzięki temu dorośli stają się znowu sobą. W młynie pojawia się człowiek-lawa, który daje Meli siłę do tego, by wstała ze swojego wózka inwalidzkiego. Mela walczy z człowiekiem-lawą, a gdy go pokonuje, młyn wybucha… Film kończy się sceną, w której mama Iwa ma własną restaurację, a marzenie Maksa o samochodzie BMW spełnia się – a co najważniejsze chłopak jest w końcu razem ze swoimi rodzicami...

          Uważam, że film jest interesujący, pomimo że nie przepadam za produkcjami, w których występują wątki sciene-fiction. Poruszyła mnie jednak historia rodziców bohaterów, którzy nie mają pieniędzy i poszukują pracy.  Podobała mi się również zmiana zachowania Iwa, który początkowo nie tolerował swojej niepełnosprawnej siostry, z czasem jednak zaczął ją rozumieć i akceptować, a kiedy jego mama podjęła pracę w innym mieście, Iwo stanął na wysokości zadania – zaopiekował się Melą, jak na starszego brata przystało. Myślę, że warto zobaczyć film „Czarny Młyn”. Bardzo go polecam.

Autorka recenzji: MAJA MIREK

          Film powstał na podstawie książki Marcina Szczygielskiego. Łączy w sobie elementy grozy, horroru, przygody i fantastyki.          

          Bohaterami filmu jest rodzeństwo - Iwo i niepełnosprawna Mela, którzy razem z mamą mieszkają w małej wiosce. Dawniej była to bardzo zamożna miejscowość, natomiast dziś stanowi opustoszałą osadę zapomnianą przez wszystkich. Z jednej strony znajdują się leśne bagna, a z drugiej nowa  autostrada. Jedyna droga przez wieś przebiega wzdłuż starego, spalonego młyna z wielkim, przerażającym wiatrakiem...

W Młynach zostało zaledwie kilkanaście rodzin, bo większość mieszkańców wyjechała w poszukiwaniu lepszych zarobków i warunków do życia. 

          Film porusza różne problemy, przede wszystkim jednak uczy zrozumienia i akceptacji względem osób niepełnosprawnych. Polecam obejrzeć film albo po prostu sięgnąć po książkę. Naprawdę warto.

DO POSŁUCHANIA PIOSENKA DO FILMU "Czarny Młyn":

RECENZJE KSIĄŻEK - wyzwanie w ramach Światowego Dnia Książki

AUTORKA RECENZJI: Emilia Widera
         Książka pod tytułem ,,Życie to mecz" Pawła Zagumnego to autobiografia najbardziej utytułowanego zawodnika w całej historii polskiej siatkówki. O siatkarzu jednym z najlepszych, jak nie najlepszym w tej dziedzinie na całym świecie. 
         Do przeczytania tej książki w dużej mierze zachęcił mnie tytuł oraz to, że siatkówka to mój ulubiony sport. Opowieść bardzo dokładnie odzwierciedla życie siatkarza, co fanów Pawła zachęca szczególnie do sięgnięcia po książkę, gdyż Zagumny nie należał do sportowców, którzy chętnie opowiadali o swoim życiu prywatnym. Cała przygoda, zaczyna się od poznania przez czytelnika treningów zawodnika w kategorii wiekowej ,,Juniorzy”. Potem, jak ukazuje książka, wreszcie stajemy na prawdziwe polskie parkiety i nie tylko... Siatkarz grał bowiem również w lidze włoskiej Edilbasso Padwa oraz lidze greckiej - w Panathinaikosie. 
         Cała autobiografia oparta jest na niewiarygodnych drobiazgach i szczegółach, pojawia się wiele cytatów, urywki z pierwszych stron gazet, jak i  wiele niesamowicie szczegółowych opisów meczów, akcji i zgrupowań oraz barwne wspomnienia o ludziach i dotychczas nieznane fakty z historii polskiej i zagranicznej siatkówki. Mnóstwo opisów pracy z trenerami, na których Paweł Zagumny trafił na swojej sportowej drodze. Książka przypomina również wszystkie jego osiągnięcia - siatkarz to nie tylko mistrz Europy, ale też Mistrz Świata! Warto zaznaczyć, iż to wcale nie są wszystkie sukcesy, jakie zdobył ten zawodnik. 
         Uważam, że jest to książka, która ukazuje Pawła Zagumnego "zza kulis", odsłaniając jego prawdziwe oblicze sportowca. Jest to opowieść o wysiłku, ciężkiej pracy, wyrzeczeniach, bólu - jak i o radości i szczęściu, które sprawiają liczne wygrane. Na zakończenie dodam, że jest to fascynująca lektura, którą powinien przeczytać każdy... Nie tylko zawodnicy siatkówki czy kibice - również, Ci, którzy kochają czytać o nieprzeciętnych ludziach, dokonujących nieprzeciętnych rzeczy.

AUTORKA RECENZJI: Amelia Wilk
        Pizzeria Freddy Fazbear cieszy się popularnością wśród dzieci i dorosłych. Wszyscy uwielbiają  animatroniki, które tańczą, grają i śpiewają. Wydawałoby się, że nic złego nie może się stać. Aż do czasu...
Lipiec 1985r. 
        W pizzerii porwano siedmioletniego Michaela. Nigdy nie odnaleziono jego ciała i wszelki ślad po nim zaginął. To nie był pierwszy taki incydent u Freddy‘ego, gdyż zaginęło tutaj więcej dzieci. Zawsze były to dzieci nigdy dorośli. 
        Dziesięć lat po tragedii grupa przyjaciół: Charlie, John, Carlton, Lamar, Jessica i Marla wraz ze swoim bratem Jasonem wracają do Hurricane, aby uczcić pamięć po zaginionym przyjacielu. Ciekawość zwycięża i wracają do opuszczonego budynku pizzerii. Spotykają ich tam różne, przerażające przygody. Charlie wraca do wspomnień, których wolała unikać, odkrywa prawdę o swoim dzieciństwie, a wydarzenia w pizzerii zbliżają do siebie dawnych przyjaciół. 
        Historia jest naprawdę poruszająca. Podziwiam bohaterów za odwagę i za to, że chociaż nie widzieli się przez dziesięć lat, to po tak długim czasie potrafili współpracować i zaufali sobie. Pokonali własny lęk i udowodnili, że prawdziwa przyjaźń nigdy nie ustaje i warto o nią walczyć. 
        Autorzy w bardzo ciekawy sposób przedstawiają nam wydarzenia. Trzymają czytelnika w napięciu do ostatnich stron, aż nie można się oderwać od lektury. Książka jest napisana w interesujący sposób i szybko się ją czyta. Ciekawa historia, wspomnienia z dzieciństwa i prawda o pizzerii czynią ją zaskakującą, tajemniczą oraz niesamowitą. 


AUTORKA RECENZJI: Martyna Heldt

        Książka autorstwa  Stefanie Gabriel oraz Susanne Kaufman pt.„Ein Ausflug in den Wald" przedstawia w prosty sposób dzikie zwierzęta. Niestety jest ona napisana w języku niemieckim, ale czy to problem?  

        W książce można znaleźć opisy zwierząt, takich jak: lis, dzik, jeleń i sarna, wiewiórka oraz niedźwiedź. Widać, że autorzy się napracowali przy jej napisaniu. Grafik także się nie oszczędzał i zwykłe ilustracje powodują, że z łatwością przenosimy się do świata zwierząt. 

        Według mnie ta książka jest znakomita i warto ją przeczytać. Żałuję, że będąc w Niemczech, nie zakupiłam więcej części z serii „Ein Ausflug in den…”. Polecam ją wszystkim. 

Nowy Rok - nowe wyzwania :)

Kamienie na szaniec - recenzje uczniów

„A kiedy trzeba na śmierć idą po kolei,

jak kamienie przez Boga rzucone na szaniec…”

Autorka recenzji:  OLIWIA KSIĄŻEK

„Kamienie na szaniec” to bezsprzecznie tytuł, który wywołuje burzę emocji i jednocześnie głęboko zapada w pamięć. Aleksander Kamiński złożył piękny hołd wyzwolicielom Polski, którzy za wolność narodu zapłacili najwyższą cenę. Swoje życie.

Autor zabiera czytelnika w realia II wojny światowej, w czasy, kiedy Polska znajdowała się pod okupacją niemiecką. Jako czytelnicy mamy możliwość poznania trzech zwykłych chłopaków, których łączy jeden wspólny cel – chęć odzyskania swojego kraju z rąk okupantów.

„Kamienie na szaniec” to wzruszająca, a zarazem bezlitosna historia prawdziwych ludzi, autentycznych bohaterów, która skradła serca milionom Polaków w każdym wieku. Zdecydowanie zasługuje na miano książki ponadczasowej, która mimo odległej daty wydania jest wciąż chętnie czytana.

Autor recenzji: Jakub Szmatloch

Lektura, którą czyta się z zapartym tchem, ze łzami w oczach. 
Książka, która na zawsze zostaje w sercu…

Alek, Rudy i Zośka – trzej przyjaciel, którym przyszło dorastać  podczas II wojny światowej. Niesamowite jest to, że w czasie tak smutnym i tragicznym była w nich radość, miłość i wola przetrwania. 
Nie ma ich. Odeszli. A jednak są. Żyją w każdym wrażliwym młodym człowieku. Pokolenie Rudego, Alka i Zośki  pokazało nam, co to jest honor, braterstwo, odwaga i przyjaźń. 

Serdecznie polecam każdemu tę książkę.

Autorka recenzji: WIKTORIA WASILEWSKA

Lata 40. XX wieku. Alek, Rudy i Zośka – trzej dzielni harcerze, którzy muszą stawić czoła potężnej przeciwniczce – wojnie. Chłopcy zmagają się z trudem życia podczas  okupacji niemieckiej. Wspólnie działają w służbie Małego Sabotażu, wykazując się przy tym ogromną odwagą i często ryzykując również swoje życie.

Wszystko się komplikuje, gdy jeden z przyjaciół trafia w ręce gestapo... Czy Zośce i Alkowi uda się odbić Rudego i uwolnić go od cierpień? Jak tragiczna w skutkach okaże się walka o przyjaźń, miłość i wolność?

Autorka recenzji: AGNIESZKA URBAŃCZYK

Przyjaźń, miłość, plany na przyszłość. Każdy z nas je ma. Nie każdemu dane jest je zrealizować, o czym dotkliwie przekonali się młodzi harcerze XXIII Drużyny Harcerskiej „BUKI”.                      

Alek, Rudy i Zośka żyją szczęśliwie i beztrosko. Dorastają w wolnej Polsce. W maju 1939 roku zdają maturę, a już we wrześniu ich losy zmieniają się diametralnie. Bohaterowie zamiast realizować swoje pasje, iść na studia i żyć pełnią życia zostają zmuszeni wziąć broń do ręki i walczyć z okupantem, bo wybucha II wojna światowa…

Książka chwyta za serce już od pierwszej strony. Czytając ją, z zapartym tchem śledzimy losy bohaterów. Razem z nimi się cieszymy, śmiejemy i płaczemy. Dodatkowym aspektem dającym nam do myślenia jest to, że wszystkie wydarzenia przedstawione w książce są autentyczne, bo „Kamienie na szaniec” to przykład literatury faktu. Kolejne pokolenia sięgają po tę książkę, dlatego polecam ją każdemu i gwarantuję, że zostanie w Waszych sercach na dłużej.

Autorka recenzji: WIKTORIA BAMBYNEK

„Kamienie na szaniec” napisane przez Aleksandra Kamińskiego to przede wszystkim powieść, którą napisało życie. Bohaterami są Zośka, Rudy i  Alek – chłopcy, którzy po wybuchu II wojny światowej postanowili przeciwstawić się okupantowi poprzez przeprowadzenie różnych akcji świadczących o tym, że Polska nie przestała istnieć w sercach Polaków.

Mimo niewielu stron książka ta budzi wiele emocji. Tworzą ją nie tylko słowa, ale przede wszystkim przyjaźń, patriotyzm i akty odwagi, które nie raz mrożą krew w żyłach. Właśnie to jest powód, dlaczego polecam ją każdemu.

Autorka recenzji: ALEKSANDRA KOPICA

Patriotyzm, przyjaźń, odwaga, wolność, młodość, braterstwo, poświęcenie. „Kamienie na szaniec” to z pewnością książka, którą każdy młody człowiek powinien przeczytać. Przedstawia ona autentyczną historię grupy młodzieży, której  przyszło żyć podczas II wojny światowej. Chłopcy w trudnych wojennych czasach przezwyciężają swoje słabości, aby walczyć dla swojej ojczyzny…

Książka zdecydowanie warta polecenia.

Autorka recenzji: WERONIKA KOŚMIDER

Czy można tę powieść określić jednym zdaniem? Wydaje mi się, że nie można… Książka "Kamienie na szaniec" wiąże się z takimi uczuciami jak miłość, ból i strata. Ukazuje wartości, którymi każdy z nas powinien się kierować, czyli przyjaźń, honor i braterstwo. Aleksander  Kamiński opisuje losy trzech przyjaciół – Jana Bytnara, Aleksego Dawidowskiego i Tadeusza Zawadzkiego. Kończą oni prestiżowe warszawskie liceum, są po maturze i przed nimi studia. W wakacje 1939 roku przyjaciele oddają się górskim wędrówkom. Ich beztroska zostaje jednak brutalnie przerwana. We wrześniu wybucha wojna. Ani jeden z chłopców nie ma wątpliwości, gdzie jest ich miejsce i jakie mają obowiązki. W okupowanej przez Niemców Warszawie prowadzą walkę konspiracyjną w ramach Małego Sabotażu. Pomimo tak młodego wieku są wzorami do naśladowania – dla nas wszystkich. Również w dzisiejszych czasach…

„Kamienie na szaniec” to jedna z najlepszych książek o historii Polski, jaką czytałam. Przemawia w prosty sposób do serc czytelników, zmusza do refleksji i dla niejednych może być dobrą lekcją o życiu.

Autorka recenzji: ALICJA SZWAJNOS

Lektura opowiada o trudnych czasach okupacji hitlerowskiej, której nie chce się poddać grupa harcerzy. Na jej czele stoją Rudy, Alek i Zośka. Chłopcy poprzez swoje akcje sabotażowe próbują przywrócić w Polakach wiarę w wolną ojczyznę. Ich losy diametralnie się zmieniają, gdy zostają członkami Szarych Szeregów.

Książka ta jest przepełniona przykładami bohaterstwa, miłości, odwagi oraz walki o wspólne dobro. Opowiada nam o życiu naszych rówieśników, którzy poświęcili się, walcząc o Polskę, w której obecnie możemy żyć – właśnie dzięki nim.

Uważam, że „Kamienie na szaniec” to pozycja ponadczasowa, gdyż ukazuje nam ważne wartości, zatracone w dzisiejszych czasach. Z jednej strony wzrusza ona do łez, z drugiej bawi do rozpuku, dlatego zachęcam do jej przeczytania, jak również obejrzenia filmu o tym samym tytule w reżyserii Roberta  Glińskiego.

Ciemno wszędzie, głucho wszędzie... - "DZIADY" na deskach teatru

Obrzęd Dziadów na deskach teatru

Dnia 09.01.2018 roku miałam przyjemność obejrzeć niesamowity spektakl, a mianowicie II część Dziadów.

         Swoją wizję tego tajemniczego rytuału, w którym żywi nawiązują kontakt z duchami przygotowała Irena Jun. Historia o zespoleniu świata realnego z nadzmysłowym, tworząca bogate uniwersum z pewnością wzbudziła feerię emocji w widzach. Istotną rolę odgrywała tu scenografia oraz kostiumy, które przybliżyły nam realia Polski z okresu przedstawionego w dziele Adama Mickiewicza, co ważniejsze jest ona wykonana bardzo dobrze. Materiał, na którym opierało się przestawienie, dał reżyserce możliwość szerokiej interpretacji, a potencjał ten został bezsprzecznie wykorzystany.

          Aktorzy, którzy podjęli się odgrywania swoich ról mieli wyjątkowo trudne zadanie do wykonania. Mowa tu o Marianie Wiśniewskim, Robercie Lubawym, Joannie Romaniak, Krzysztofie Urbanowiczu, Danucie Lewandowskiej, Jolancie Niestrój – Malisz, Renacie Spinek oraz wielu innych. Postacie miały gigantyczny wpływ na końcową ocenę podsumowującą przedstawienie. Moim zdaniem to właśnie gra aktorska, przyjemne głosy bohaterów oraz ich odpowiednie tony nadawały sztuce wyrazistości. Uważam, że nie było aktora, który obniżył jakość spektaklu. Każda postać została wspaniale odegrana.

          Być może podczas przedstawienia nie zwracamy szczególnej uwagi  na rolę muzyki czy efektów dźwiękowych, aczkolwiek mimo iż pozwalały one bardziej wczuć się w klimat przedstawienia, to według mnie stały w cieniu gry aktorskiej jak i scenografii.

          Wizja reżyserki wywarła na mnie pozytywne wrażenie. Na uwagę zasługuje również odczucie uczestnictwa w sztuce, uzyskane dzięki rozłożeniu sceny w Teatrze Nowym  w Zabrzu. Spektakl naprawdę godny polecenia.

Oliwia Książek

Spektakl pt. Dziady cz.II wystawiony był w Teatrze Nowym w Zabrzu. Przedstawienie opowiada o pogańskiej uroczystości obchodzonej przez ludność litewską w Dzień Zaduszny. Spotkanie wieśniaków odbywa się w kaplicy, w pobliżu cmentarza. Pod przewodnictwem Guślarza przywoływano dusze zmarłych, aby ulżyć ich cierpieniom oraz wysłuchać nauk i przestróg. Oczom widzów kolejno ukazują się duchy lekkie, ciężkie i pośrednie.

           Byłam pod wielkim wrażeniem zarówno gry aktorskiej jak i scenografii opracowanej przez Jerzego Kalinę. Dramaturgię niektórych wydarzeń uwydatniała muzyka skomponowana przez Marzenę Mikułę-Drabek.

Bardzo podobał mi się w przedstawieniu efekt snującego się dymu, który wprowadzał nastrój tajemniczości. Stroje aktorów natomiast bardzo dobrze oddawały klimat tamtych czasów.

           Według mnie na szczególny podziw zasługuje aktor grający Widmo Złego Pana, gdyż perfekcyjnie odzwierciedlił uczucia, które targały tym duchem. Jego mimika twarzy, ton głosu i mowa ciała były dopracowane w najmniejszym stopniu, co zaowocowało wspaniale odegraną rolą.

           Muszę przyznać, że pomimo początkowych oporów przed wybraniem się na tego rodzaju spektakl, szybko zmieniłam swoją opinię i z zaciekawieniem oglądałam wydarzenia rozgrywające się na scenie. Zachęcam wszystkich do obejrzenia tego przedstawienia teatralnego, ponieważ płynie z niego wiele mądrości, prawd i pouczających przestróg…

Alicja Szwajnos        

Sztukę na podstawie dramatu "Dziady” Adama Mickiewicza wyreżyserowała Irena Jun wraz z asystentem – Zbigniewem Stryjem. Za scenografię odpowiedzialny był Jerzy Kalina, a muzykę dobrała Marzena Mikuła-Drabek. Inspicjentem i suflerem był Jacek Tomaszewski. Rekwizyty zostały dobrze dobrane do czasów, w których dzieje się akcja. Mroczna i zadymiona scena wraz o odpowiednim oświetleniem napełniała uczuciem tajemniczości, a muzyka jeszcze bardziej to podkreślała. Efekty dźwiękowe były subtelne, a czasami nawet nie zanotowałam ich obecności.

           Spektakl opowiadał o Dziadach – obrzędzie przywoływania duchów. Przedstawienie poruszało temat istoty ludzkiego życia, śmierci i warunków dostania się do nieba. Moją uwagę zwrócił Guślarz (w tej roli Marian Wiśniewski), ponieważ świetnie wczuł się w swoją postać. Innymi wybitnymi aktorami byli: Joanna Romaniak – dziewczyna i Andrzej Kroczyński – Widmo Złego Pana. Cała obsada Teatru Nowego w Zabrzu doskonale wcieliła się w swoje role..

           Przez cały spektakl czułam aurę tajemniczości i mroku. Wszystkie elementy zostały dobrze wykonane, a wizja reżyserki świetnie oddała to, co chciał nam przekazać Mickiewicz w swoim utworze.

           Ten spektakl z pewnością długo zostanie w mojej pamięci.

Natalia Wójcik

Dnia 09.01.2018r. miałam przyjemność obejrzeć wspaniały spektakl, a dokładniej inscenizację utworu Adama Mickiewicza - "Dziady" część II. Osobistą wizję połączenia dwóch różnych światów przedstawiła nam Irena Jun wraz ze Zbigniewem Stryjem.

          Uważam, że ich pomysł na przekazanie nam wiedzy i klimatu "Dziadów" był bez zarzutu. Z książki trudnej do zrozumienia zrobiono świetny spektakl, który według mnie zaciekawi każdego niezależnie od wieku.

          Świetna scenografia wykonana przez Jerzego Kalina wraz z ciekawą grą świateł tworzyły niezwykłe połączenie nadające unikatowy klimat całemu zdarzeniu. Muzyka Marzeny Mikuły-Drabek dodawała tajemniczości i podkreślała ważne momenty w trakcie spektaklu.

         Podobało mi się to, że mogliśmy z bliska zobaczyć każdą rzecz odgrywającą się na scenie. Była ona bowiem wysunięta tak, aby każdy mógł dokładnie widzieć, co się na niej dzieje. Aktorzy chodzili pomiędzy miejscami siedzącymi, dzięki czemu mieliśmy okazję przyjrzenia się ich świetnie wykonanym strojom. Aktorzy pojawiali się w najmniej nieoczekiwanych miejscach, wchodzili na scenę niekoniecznie standardowymi drzwiami. Rzucali symboliczne ziarno, wyrabiali ciasto - wszystko na oczach widzów, dzięki czemu wyglądało to bardzo realistycznie.

        Dialogi były głośne i zrozumiałe. Wszyscy aktorzy świetnie zagrali swoje role. Do spektaklu dodano momenty śpiewane, dzięki czemu inscenizacja zyskała na atrakcyjności, a widownia była o wiele bardziej zainteresowana całym przedstawieniem.

            Moim zdaniem spektakl był fantastyczny i mogłabym zobaczyć go ponownie.

Ola Nowrot

Dnia 9 stycznia 2018 roku w Teatrze Nowym w Zabrzu

odbyła się inscenizacja utworu Adama Mickiewicza pod tytułem,,Dziady” cz.II. Razem z całą klasą mieliśmy okazję zobaczenia tego niesamowitego spektaklu.

        Wyreżyserowaniem przedstawienia zajęła się Irena Jun oraz jej asystent Zbigniew Stryj. Uważam, że twórcy przedstawienia wykonali swoją pracę bez zarzutu. Z niezbyt ciekawej dla młodzieży książki zrobili interesujące wydarzenie.

Ważną rolę odgrywała również scenografia stworzona przez Jerzego Kalinę, która podkreślała dramatyzm ,,Dziadów” i doskonale pokazywała obrzęd opisany przez Mickiewicza. Bardzo podobała mi się również gra świateł, dodająca tajemniczości i świetnie współgrająca ze scenografią. Muzyka Marzeny Mikuły-Drabek natomiast dodawała niezwykłości całemu rytuałowi. Bez niej byłoby nudno.

        Świetnym pomysłem było też przedłużenie sceny o pomost sięgający 1/3 widowni, przez co widzowie byli bliżej aktorów. Niektórzy z nich wychodzili bocznymi drzwiami lub rozdawali widzom ziarna, przez co publiczność była bardziej zaangażowana w spektakl. Artyści mówili głośno i wyraźnie, dlatego nie było problemu ze zrozumieniem ich słów. Szczególnie podobał mi się odtwórca roli Guślarza, który był bardzo autentyczny i świetnie odegrał swoją rolę.

        Jak dla mnie było to fantastyczne przedstawienie i chętnie zobaczyłabym je po raz drugi.

Agnieszka Urbańczyk

            Spektakl ten na podstawie dramatu Adama 

Mickiewicza wyreżyserowała Irena Jun, której asystował Zbigniew Stryj. Za całą scenografię odpowiadał Jerzy Kalina. Za doznania muzyczne odpowiedzialna była Marzena Mikuła-Drabek. W razie gdyby aktor zapomniał tekstu, pomocną dłoń wyciągał do niego Jacek Tomaszewski jako sufler. Problematyka spektaklu dotyczyła winy i kary.

            Szczególną uwagę zwracała fantastycznie odegrana 

rola Mariana Wiśniewskiego (Guślarza). Nieco rozczarował mnie Krzysztof Urbanowicz, który oprócz udziału w spektaklu grał również w znanym serialu pt. „13. Posterunek”.       
            Scenografia dzięki małej ilości naświetlenia podkreślała nastrój tajemniczości oraz grozy tego dramatu. Udanym zabiegiem było chodzenie aktorów między widzami, dzięki czemu czułam się, jakbym brała udział w tym obrzędzie. Oprawa muzyczna zdecydowanie dodawała całej sztuce autentyczności.

            Spektakl był ciekawy i nietuzinkowy, a aktorzy zagrali 

bardzo profesjonalnie. Przedstawienie wzbudza uczucie melancholii, ale według mnie jest warte obejrzenia.

Wiktoria Bambynek

Hasło: książka

HASŁO: książka

Czytanie książek jest ciekawsze od oglądania telewizji, bardziej wciągające niż gry komputerowe i pożyteczniejsze od przesiadywania na portalach społecznościowych. Jedyną aktywnością, która może konkurować z czytaniem książek, jest spotkanie z drugim człowiekiem. Zresztą obie te aktywności - czytanie książek i spotkanie z drugim człowiekiem - łączy największa korzyść, która może wynikać: przyjaźń, a czasami nawet miłość...
Tak, tak - z książką można się zaprzyjaźnić, w książce można się zakochać. Czytając, poznajemy świat i ludzi, a w efekcie samego siebie, ponieważ w książce możemy odnaleźć wiele własnych marzeń, myśli. Kartki książki stają się wtedy lustrem, w którym widzimy siebie...

"Książka w naszym życiu jest jak powietrze. Bez niej trudno nam funkcjonować. Książka nadaje barwy światu, który nas otacza.Czytając, poznajemy nowe nowe miejsca, poszerzamy swoje horyzonty. Książka jest po prostu czymś niezbędnym".

 Płomyk, Ada Saran, Paulina Pryk

"Książka to odskocznia od szarej rzeczywistości. Czytając, wkraczamy do innego, baśniowego świata;, możemy przenieść się do innego życia, uciekając od codziennych problemów. Książki rozwijają naszą wyobraźnię, kreatywność."

Zosia Krogul, Paulina Pawlik, Karolina Tymochowicz, Victoria Pelka

Za regałami stoję,

szukając inspiracji.

Desperacko poszukuję

książki z wakacji.

Nastoletnie marzenia

szybko powracają,

kiedy czytam literaturę zapisaną...

A tam:

bohaterka tajemnicza, choć prawdziwa,

i niewiarygodnie urodziwa;

jest taka odmienna,

jest taka strachliwa,

ale najważniejsze, że mnie przypomina...

Szczęściara, Maniaczka

Walcząc o wolność, honor, ojczyznę... - recenzja filmu "KAMIENIE NA SZANIEC"

"Lecz zaklinam - niech żywi nie tracą nadziei

i przed narodem niosą oświaty kaganiec.

A kiedy trzeba, na śmierć idą po kolei,

jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec..."

                                        /Juliusz Słowacki "Testament mój"/    

  Niedawno miałam okazję obejrzeć film Kamienie na szaniec, który powstał na podstawie książki Aleksandra Kamińskiego o tym samym tytule. Reżyserował Robert Gliński.

      Pomimo pewnych odstępstw od książki, o których później, główne wydarzenia i fakty zgadzają się z wyżej wspomnianą publikacją: film opowiada o grupie harcerzy walczących o wolność podczas rozpoczynającej się właśnie II wojny światowej. Powoli poznajemy Zośkę (Marcel Sabat) i Rudego (Tomasz Ziętek) oraz trochę "zepchniętego" na margines Alka (Kamil Szeptycki). Młodzi organizują przeróżne akcje, chcąc wytrącić z równowagi Niemców okupujących Warszawę. Ale wciąż im mało. Są porywczy, chcą walczyć nie tylko w sabotażu, ale też za pomocą dywersji. Zaczynają szkolenie, które umożliwi im wcielenie do oddziałów podlegających Armii Krajowej.

      I tutaj pojawia się problem... Bohaterowie ukazani są jako spragnieni walki "postrzeleńcy". Gdzie radość z drobnych powodzeń? Gdzie akcja pod pomnikiem Kopernika? Gdzie nauka płynąca z doświadczenia? Gdzieś scenarzyście umknął początek dzieła Kamińskiego: wyprawa Buków, radość z życia, chęć podbijania świata. Mam wrażenie, że reżyser bardziej skupił się na akcji i wydarzeniach niż na oddaniu głębi osobowości i niepowtarzalności chłopaków. Choćby przykład Alka, który gdzieś się w filmie "zawieruszył", a w książce był przecież jedną z czołowych postaci...

      Pomimo tych i jeszcze kilku drobnych nieścisłości film jest naprawdę dobry. Pokazuje w przejmujący sposób wyroki wydawane przez żołnierzy na cywili, obrazuje strach ludzi przed represjami, które mogłyby się pojawić, gdyby okazało się, że potajemnie walczą z okupantem. Ale widzimy też młodzież, która potrafi unieść głowę, podnieść głos i zawalczyć o wolność. Widzimy oddanie, przyjaźń, miłość oraz potrzebę bliskości i zrozumienia. Patrzymy również na okrutne i bezlitosne traktowanie więźniów i ludzi, którzy pozostają do końca wierni sobie, przyjaciołom i Ojczyźnie. Kiedy Rudy zostaje aresztowany, zaczyna się piekło. Mrożące krew w żyłach metody wydobywania informacji przyprawiają o dreszcze tak samo, jak szybka reakcja przyjaciół i chęć niesienia natychmiastowej pomocy.

      Produkcja wspaniale oddaje realia XX-wiecznej Warszawy poprzez doskonałe kostiumy i dobrze przemyślaną scenografię. Zachwyca charakteryzacja, dzięki której patrząc na skatowanego Rudego, włos jeży się na głowie... Kolejny plus za efekty specjalne - jak choćby wysadzenie torów czy podpalenie więźniarki.

      Moje wrażenia po obejrzeniu produkcji są bardzo dobre. Film był ciekawy, intrygujący, dający do myślenia. Pokazywał, że wojna pozostawia za sobą ból, stratę, cierpienie i blizny - choć nie tylko te widoczne. Zawsze po obydwu stronach frontu...

Autorka recenzji: Adrianna Ulrich

Jeszcze o egzaminie gimnazjalnym

Wtorek 24.04.2013 rok, godzina 7:00. Przy moim łóżku ojciec trzymając dokładnie wyprasowaną, śnieżnobiałą koszulę, próbuje błagalnym wzrokiem zmusić mnie do wstania. Zastanawiam się, po co tak wcześnie? Egzamin jest o 9:00, a mnie wystarczy 30 minut na poranną toaletę, śniadanie i wyjście z domu – w końcu do szkoły mam raptem 100 metrów. Dzisiaj nie będzie pośpiechu - odpowiada.  Spokojnie się ubierzesz, zjesz i może jeszcze poczytasz przed egzaminem. Wolne żarty – chyba za późno na nadrabianie zaległości…

Spokojnie więc zjadam śniadanie, potem prysznic i ta starannie wyprasowana koszula. Potem seria pytań: „Jak się czujesz?, czy jesteś przygotowany? czy się denerwujesz?”. Zaczynam się zastanawiać, kto jest bardziej zestresowany tym egzaminem – ja czy ojciec? Tłumaczę więc, że wszystko gra, że samopoczucie dobre, że jakoś będzie… Nie wiem, czy to wystarczy, ale tata wydaje się być spokojniejszy. Jeszcze tylko telefon do mamy, która z przejęciem w głosie życzy powodzenia i każe obiecywać, że jak tylko wyjdę z sali egzaminacyjnej natychmiast mam zadzwonić i zdać relację. Znów zapewniam, że będzie dobrze. Skąd u mnie tyle spokoju?

Wychodzę trochę wcześnie, chociaż wiem, że szybsze dotarcie do szkoły nie będzie miało większego znaczenia, bo znając moje szczęście, posadzą mnie w pierwszym rzędzie…

Ku mojemu zdziwieniu w szkole panuje duży ruch – chyba większość rodziców nie spała tej nocy… Wszystko w jednej biało-czarnej kolorystyce. Uczniowie spokojnie kroczący po korytarzach – jedni rozmawiają, inni chyba jeszcze próbują coś doczytać. Kilkoro nauczycieli również przyszło wcześniej. Skupiają teraz wokół siebie grupkę młodzieży, próbują odpowiedzieć na szereg pytań natury organizacyjnej, ale i uspokajają tych najbardziej zdenerwowanych.

Na horyzoncie pojawia się mój kolega Bartek równie spokojny jak ja, a może tylko sprawia takie wrażenie… Siadamy w kącie korytarza i razem w milczeniu obserwujemy pozostałych. Dopiero teraz zaczynam nerwowo zerkać na zegarek, zastanawiać się, czy wiem wystarczająco dużo, by zdać ten egzamin z dobrym wynikiem? Z zamyślenia wyrywa mnie głoś Bartka: Denerwujesz się? Odpowiadam, że nie, ale w głębi duszy zaczynam odczuwać lekki niepokój. Może gdybym pospał trochę dłużej, nie miałbym czasu się nad tym zastanawiać?...

Godzina 9:00. Wszyscy zostajemy zaproszeni do sali egzaminacyjnej. Z miejscem nawet nie najgorzej – posadzono mnie w dziesiątym rzędzie. Nie, żebym chciał ściągać, ale chyba będę swobodniej się czuł z dala komisji…

           Rozdanie testów. Chwila na wyjaśnienia, pytania. Czas start… Na początek historia i wiedza o społeczeństwie, potem język polski. Najpierw nerwowe wertowanie arkusza – kartka po kartce. Znowu powrót do pierwszej strony. Trochę za mało czasu na to wszystko – trzeba przyspieszyć tempo. Szukam w arkuszu dłuższej formy pisemnej – rozprawka czy charakterystyka, charakterystyka czy rozprawka? Pojawia się uśmiech na mojej twarzy i uczucie ogromnej ulgi – jednak charakterystyka postaci. Piszę. Zadania zamknięte, karta odpowiedzi; sprawdzam to, co napisałem. Udało się. Koniec. Patrząc na innych, widzę, że nie jestem jedyny, który skończył przed czasem. Widać uśmiechy i odprężenie, chociaż u niektórych uczniów jakieś dziwne zamyślenie. Nie są pewni? Nie trafili w temat? Mają wątpliwości? Chyba wszyscy je mamy. Na wyniki niestety trzeba będzie poczekać bardzo długo…

W końcu wracam do domu i już od progu słyszę: Jak poszło? Odpowiadam, że dobrze, chociaż pewności nie mam, ale trzeba jakoś uspokoić ojca, który zdaje się stresować bardziej niż ja. Jeszcze chwilkę rozmawiamy, chwalę się swoją charakterystyką postaci, którą przed egzaminem wyćwiczyłem niemal do perfekcji. Potem jeszcze obiecany telefon do mamy i znowu zdawanie relacji…

Nawet nie wiem, kiedy zasypiam. Budzę się dopiero po trzech godzinach. Niemożliwe, nigdy nie śpię w ciągu dnia.. Nerwy? Nie, przecież byłem taki spokojny. Cóż, egzaminy to stres dla każdego, tylko nie każdy to okazuje. Niektórzy nie śpią po nocach, inni przemierzają nerwowo korytarze, obgryzając paznokcie, a ja  po prostu zasypiam…

Adam Kemicer

"Cool story bro"

Wiecie co kolesie? Ogarnijcie się, bo chyba macie jakiś problem… Helo! Mówić należy jakby kulturalnie, nie?

  Po rozmowie z pewnym/ą rówieśnikiem/rówieśniczką – nazwijmy go/ją XYZ[1] – zdałem sobie sprawę z tego, jak źle rozmawia się z kimś, kto nie szanuje swojego języka. Jak żałośnie brzmiał/a XYZ, próbując zabłysnąć żałosnym „cool story bro” i serią słów równie żałosnych. Język naszpikowany słowami i zwrotami z języka angielskiego brzmi groteskowo! Równie zabawnie brzmi w moim odczuciu popularny zwrot „ogarnij się”.

  Zacznijmy od tego, co przywędrowało do nas z Wielkiej Brytanii. Jeżeli istnieje polski odpowiednik danego słowa (zwrotu), to stosowanie słów angielskich jest bezcelowe. Rozmówcy nie wydamy się inteligentniejsi czy mądrzejsi. Wprost przeciwnie. Weźmy też pod uwagę, że w dzisiejszych czasach znajomość języka angielskiego, a tym bardziej jego podstawowych słów nie jest niczym wyjątkowym…

  Również przytaczany zwrot „ogarnij się” jest dla mnie smutnym dowodem na to, że wiele osób nie zastanawia się nad tym, jak mówi. „Ogarnij się” stało się najczęściej słyszanym na korytarzach szkoły powiedzeniem. Można by było to, co chce się powiedzieć ująć zupełnie inaczej, ale po co - kiedy można ryknąć z głupawą miną równie głupkowate „ogarnij się!!!”. Równie głupkowatym zwrotem jest „halo”, które ma rację bytu tylko wtedy, kiedy jest użyte przy odbieraniu telefonu. „Halo” (oczywiście wymawiane z modnego j. angielskiego) właściwie nie ma konkretnego znaczenia – wg encyklopedii PWN jest to słowo używane w celu przywołania kogoś lub zwrócenia na siebie czyjejś uwagi. Gdy przechodzę obok kilku rozmawiających ze sobą dziewcząt i słyszę „no halo!” - to aż chce mi się śmiać…

   Nawet popularne „masz jakiś problem?” nie brzmi dobrze. Zwrot wytarty, słyszany już setki razy, brzmiący sztucznie i prymitywnie. Wszystkie te wyrażenia przytaczane wyżej nic do dyskusji nie wprowadzają, raczej sprowadzają. Sprowadzają naszą rozmowę do przysłowiowego rynsztoka.

  Niektórzy ludzie powinni zastanowić się nad tym, jak mówią. Język świadczy o naszej kulturze – kultura świadczy o inteligencji bądź jej braku. Wiem – nie należy książki oceniać po okładce a ludzi po ubraniu, ale kto powiedział, że nie można oceniać po języku i zachowaniu?

Krzysztof Marek Herman

---

[1] - Nie podałem imienia i nazwiska, więc proszę mi nie mówić, że kogoś obrażam.

Obłuda

     Odnoszę wrażenie, że żyjemy w świecie, w którym kłamstwo jest rzeczą tak powszednią, że powoli akceptowaną. Ba, czasami akceptacja kłamstwa jest jedyną drogą, jaką może podążyć inteligentny człowiek. Ale powoli…

     Nie mam na myśli tylko tego, o czym poniekąd wiemy. Zdajemy sobie sprawę z kłamstw np. polityków, ale czy zdajemy sobie sprawę z tego, że nawet pojęcie demokracji częściowo wprowadza nas w błąd? Bo czy ta demokracja przypadkiem nie zakłada, że wszyscy ludzie są równi? Oczywiście jest w tym mnóstwo prawdy, ale nie do końca. Tak samo szanować należy każdego człowieka. Blondynkę i brunetkę, homoseksualistę i heteroseksualistę, katolika, buddystę i ateistę, Polaka, Żyda, Rosjanina i Niemca. Ale nie o to chodzi. Mowa bowiem, nie o podziale według narodowości, religii czy orientacji seksualnej, lecz o… mądrych i głupich. Używam tych pojęć w dość dużym uproszczeniu, bo też głupotę, mądrość i inteligencję można różnie definiować, ale mam nadzieję, iż nie zmieni to wydźwięku tego artykułu.

    Mądry i głupi, czyli lepszy i gorszy. Dziś bronimy się przed tymi pojęciami jak diabeł przed święconą wodą, ale każdy z nas przyznać musi, że ten, kto jest wg nas inteligentnym człowiekiem, jest w naszych oczach lepszy od tego, którego uważamy za głupiego. Skoro więc jeden jest lepszy to drugi jest gorszy. Do takiego wniosku zaprowadza nas logiczne rozumowanie. Proszę mi nie mówić, że ktoś wierzy w całkowitą równość wszystkich ludzi! To absurd! Kiedy np. siedzimy w domu, oglądając telewizję i słyszymy, że ktoś brutalnie zgwałcił i pobił/zabił kobietę czy dziecko, automatycznie czujemy pewną pogardę dla czynu, a co za tym idzie – pogardę dla człowieka. Wiele mówi się o przebaczeniu nawet zbrodniarzom. Ale nawet przebaczając drugiemu człowiekowi, czujemy nadal, że postąpił on źle i pomimo tego przebaczenia już na zawsze ten człowiek traci w naszych oczach. Boimy się podziałów, bo nie chcemy, by zaszufladkowano nas jako nietolerancyjnych, ale przecież każdy człowiek na świecie na pewno w jakimś stopniu uznaję podział na głupszych i mądrzejszych. Co to dla oznacza? Należy „wybić” część społeczeństwa? Nie, to byłoby skrajną głupotą i zachowaniem godnym ludzi, których… uznajemy za głupszych. Żyjemy razem i musimy się tolerować, akceptować, pomagać sobie itp.

    Dochodzimy więc do dwóch wniosków – demokracja jest jedynym możliwym rozwiązaniem (bo tylko ona pozwala nam się pięknie różnić, akceptować się nawzajem i współpracować) i jednocześnie kłamstwem (bo zakłada, że człowiek inteligentny jest równy głupiemu).

    Jeżeli demokracja jest najlepszym z rozwiązań i jednocześnie kłamstwem to oznacza, że człowiek musi akceptować kłamstwo i liczne uproszczenia. Innymi słowy jest to konieczne. Skoro więc kłamstwo jest tak głęboko zakorzenione w naszej kulturze, tym bardziej należy przyjąć, że okłamywani jesteśmy ciągle, bez przerwy. Czasem z premedytacją, czasem kłamstwem jest złe uproszczenie, czasem kłamstwo powstaje z przypadku.

    Czy dziennikarz mówiący w skrócie o historii nie okłamuje nas uproszczeniami? Nawet sugerując nam coś, co nie jest prawdą poniekąd nas okłamuje. Osoba nieznająca historii pomyśli sobie, że Polacy to naród terroru, bowiem hasło „Polskie obozy koncentracyjne” zasugeruje jej, że to Polacy zbudowali „fabrykę śmierci”. Nieuświadomiony historycznie człowiek nie wpadnie na to, że „Polski” oznacza leżący w Polsce, a tak naprawdę obóz był niemiecki (hitlerowski).

    O kłamstwach zaplanowanych już nawet nie wspominam. Jesteśmy ciągle okłamywani. Obietnicami wyborczymi, tłumaczeniami polityków i urzędników, informacjami podawanymi w mediach. Często media nie zachowują obiektywizmu, chociaż powinny. Subiektywny może być np. reportaż czy felieton, ale fakt podawany w wiadomościach powinien być obiektywny. Ostatnio media robią się coraz bardziej nie takie, jakie być powinny, ale mniejsza z tym…

    Na kłamstwie zbudowany jest cały ten świat. Kiedy nie mówimy koledze z klasy, że mamy go za ograniczonego umysłowo prostaka, też go okłamujemy. Kłamstwo jest nieuniknione. Wyobraźmy sobie ucznia, który wchodząc do klasy mówi nauczycielowi, że jego lekcja jest nudna jak flaki z olejem, a on sam niesprawiedliwy…

Przecież nie zaczniemy wszystkim mówić, co o nich myślimy. To niemożliwe. Kłamstwo jest codziennością, nic z tym nie zrobimy. Możemy się jedynie nawzajem okłamywać, łudząc się, że jesteśmy uczciwi.

Krzysztof Marek Herman