Doktor Dolittle / Bruce Wszechmogący - komedie warte polecenia

           

 AUTOR RECENZJI: Kamil Kukulski       

        Doktor Dolittle to komedia, film fantasy i przygodowy w jednym, który powstał na podstawie książki Hugh Loftinga Podróże Doktora Dolittle.

        Film opowiada o doktorze, który ma umiejętność rozmawiania ze zwierzętami i leczenia ich. Gdy królowa choruje, naukowiec udaje się do pałacu w Londynie. Po zdiagnozowaniu chorej, okazuje się, że uleczyć ją może tylko bardzo rzadka roślina znajdująca się na mitycznej wyspie. Trzeba więc wyruszyć w podróż. Doktor ma jednak swoich przeciwników, którzy przez całą wyprawę próbują mu przeszkodzić w znalezieniu tego magicznego ziela…

        Oceniając obsadę, warto zaznaczyć, że aktorzy grający w filmie, jak i Ci, którzy jedynie użyczyli do niego głosu, to niewątpliwie znane nazwiska – są to m.in. Robert Downey Junior, Tom Holland, Emma Thomson, Antonio Banderas, Michael Sheen, Jim Broadbent, itd.

        Doktor Dolittle to film familijny - dla dzieci i dorosłych w każdym wieku. Idealny jest na weekendowy wieczór, ponieważ nie jest długi - trwa zaledwie półtorej godziny. Filmowi towarzyszy przyjemna dla ucha muzyka, skomponowana przez Danny'ego Elfmana, która w idealny sposób podkreśla przygodowy charakter filmu. Pomimo tego, że film został nagrodzony Złotą Maliną według mnie jest warty obejrzenia razem z rodziną. Polecam!

_________________________________________________________________________________

AUTOR RECENZJI: Paweł Siciński

        Bruce Wszechmogący to amerykańska komedia w reżyserii Toma Shadyaca, która powstała w 2003 r. W rolach głównych wystąpili Jim Carrey i Morgan Freeman.

        Film przedstawia losy Bruce’a, który jest reporterem telewizyjnym i marzy o prowadzeniu własnego, poważnego programu. Nie dość, że stanowisko to otrzymuje ktoś inny, Bruce zostaje wyrzucony z pracy, to na dodatek zostawia go jeszcze narzeczona. Załamany, obwinia Boga za swoje niepowodzenia. W odpowiedzi Bóg obdarza go swoją „boską mocą”, by mógł go zastąpić w jego obowiązkach. Początkowo Bruce wykorzystuje swoją nadprzyrodzoną moc, by realizować swoje plany. Nie przejmuje się prośbami i błaganiami osób, które się do niego zwracają. W filmie wydarzyło się wiele sytuacji, które na szczęście pomogły Bruce’owi zrozumieć, co jest w życiu najważniejsze…

        Bruce Wszechmogący to komedia, która pokazuje, że miłość i pomaganie innym to podstawowe wartości, którymi powinniśmy się kierować się w życiu. Podkreślić również należy świetną grę aktorską samego Jima Carreya. Myślę, że warto zobaczyć ten film. Bardzo go polecam. Sam chciałbym choć na jeden dzień otrzymać taką „boską moc”...

Cudowny chłopak

 

AUTORKA RECENZJI: Magdalena Różyło

      Film obyczajowy w reżyserii Stephana Chbeosky' ego pt. ,,Cudowny chłopak” nakręcony na podstawie książki R. Polaciego opowiada o przygodach i życiu Auggiego - chłopca, który od urodzenia przechodzi wiele operacji z powodu zdeformowanej twarzy. Jego największym marzeniem było żyć jak inni chłopcy w jego wieku...

          Strach przed brakiem akceptacji ze strony rówieśników spowodował, że Auggi zamknął się w domu, ucząc się pod okiem mamy, a wychodząc na ulicę zakładał kask kosmity. Tak żył do jedenastego roku życia. Piątą klasę Auggi musiał zacząć w normalnej szkole. Nie było dla niego nic bardziej niezwykłego niż przeżyć normalny dzień w szkole. Miał nadzieję, że koledzy będą traktować go, jak zwyczajnego chłopca. Jednak jego wygląd sprawił, że stał się szkolną sensacją, a dla wielu dzieciaków wręcz dziwadłem. Rówieśnicy wytykali go palcami, śmiali się z niego, nikt nie chciał go bliżej poznać i zrozumieć w jakiej jest trudnej sytuacji i jak bardzo to przeżywa. Auggi w nauce radził sobie bardzo dobrze, a z niektórych przedmiotów przewyższał wiedzą innych uczniów. Był bardzo miły, serdeczny oraz pomocny dla kolegów i koleżanek, próbując udowodnić, że piękno to coś więcej niż wygląd. Dzieci na początku odnosiły się do niego w sposób nieuprzejmy, a często nawet złośliwy. Wyśmiewały go, obgadywały za plecami, nie chciały się z nim bawić... Wszystko zmieniło się, gdy w szkole pojawiła się nowa uczennica o imieniu Summer. Tylko ona potrafiła dostrzec w chłopcu coś więcej niż wygląd zewnętrzny. 

Film „Cudowny chłopak” wzrusza widzów do łez, ale również pokazuje nam, że brzydcy ludzie są często odrzucani, a co dopiero ludzie ze zdeformowaną twarzą. W dzisiejszym świecie telewizji oraz mediów społecznościowych skupiamy się głównie na wyglądzie zewnętrznym człowieka, a nie na tym, co ten człowiek sobą reprezentuje…

Już dawno nie oglądałam tak mądrego filmu, który tak prawdziwie pokazuje czasy, w których żyjemy, a przecież wystarczyłoby, abyśmy nauczyli się akceptować innych ludzi obojętnie jak wyglądają, jaki mają kolor skóry, skąd pochodzą, a nawet jaką wiarę wyznają i wszystkim żyłoby się lepiej. Myślę, że każdy mały oraz duży człowiek powinien zobaczyć ten piękny film i zastanowić się nad swoim postępowaniem, bo od dawna wiadomo, że nie ocenia się książki po okładce.

CZARNY MŁYN - film o sile przyjaźni i lekcja empatii zarazem

 Autor recenzji: PAWEŁ SICIŃSKI

          „Czarny Młyn” to polski film fabularny w reżyserii Mariusza Paleja, który powstał na podstawie bestsellerowej powieści Marcina Szczygielskiego o tym samym tytule.

          Film przestawia losy dzieci mieszkających w biednej wsi Młyny. Gdy jeden z bohaterów Iwo był małym chłopcem, jego ojciec zginął w wybuchu w Czarnym Młynie, ratując inne osoby z pożaru. Od tamtej pory wszyscy mieszkańcy unikali tego miejsca. Pewnego dnia Maks wszedł na dach Czarnego Młyna, aby znaleźć lepszy zasięg internetowy. Od tamtej pory we wsi zaczęły dziać się dziwne rzeczy: zniknął piekarnik, złom z piwnicy, pompa do wody, a w końcu wszyscy dorośli. Grupka przyjaciół postanawia udać się do Czarnego Młyna, by odnaleźć rodziców. W młynie rzeczywiście znaleźli rodziców, ale byli oni jak zahipnotyzowani. Na szczęście Iwo udaje się wyłączyć młyn i dzięki temu dorośli stają się znowu sobą. W młynie pojawia się człowiek-lawa, który daje Meli siłę do tego, by wstała ze swojego wózka inwalidzkiego. Mela walczy z człowiekiem-lawą, a gdy go pokonuje, młyn wybucha… Film kończy się sceną, w której mama Iwa ma własną restaurację, a marzenie Maksa o samochodzie BMW spełnia się – a co najważniejsze chłopak jest w końcu razem ze swoimi rodzicami...

          Uważam, że film jest interesujący, pomimo że nie przepadam za produkcjami, w których występują wątki sciene-fiction. Poruszyła mnie jednak historia rodziców bohaterów, którzy nie mają pieniędzy i poszukują pracy.  Podobała mi się również zmiana zachowania Iwa, który początkowo nie tolerował swojej niepełnosprawnej siostry, z czasem jednak zaczął ją rozumieć i akceptować, a kiedy jego mama podjęła pracę w innym mieście, Iwo stanął na wysokości zadania – zaopiekował się Melą, jak na starszego brata przystało. Myślę, że warto zobaczyć film „Czarny Młyn”. Bardzo go polecam.

Autorka recenzji: MAJA MIREK

          Film powstał na podstawie książki Marcina Szczygielskiego. Łączy w sobie elementy grozy, horroru, przygody i fantastyki.          

          Bohaterami filmu jest rodzeństwo - Iwo i niepełnosprawna Mela, którzy razem z mamą mieszkają w małej wiosce. Dawniej była to bardzo zamożna miejscowość, natomiast dziś stanowi opustoszałą osadę zapomnianą przez wszystkich. Z jednej strony znajdują się leśne bagna, a z drugiej nowa  autostrada. Jedyna droga przez wieś przebiega wzdłuż starego, spalonego młyna z wielkim, przerażającym wiatrakiem...

W Młynach zostało zaledwie kilkanaście rodzin, bo większość mieszkańców wyjechała w poszukiwaniu lepszych zarobków i warunków do życia. 

          Film porusza różne problemy, przede wszystkim jednak uczy zrozumienia i akceptacji względem osób niepełnosprawnych. Polecam obejrzeć film albo po prostu sięgnąć po książkę. Naprawdę warto.

DO POSŁUCHANIA PIOSENKA DO FILMU "Czarny Młyn":

"Morderstwo w Orient Expressie" - recenzja filmu

W 2017 roku do kin weszła kolejna wersja ekranizacji kultowej historii autorstwa Agathy Christie pt. „Morderstwo w Orient Expressie”. Tym razem reżyserem został Kenneth Branath, który oprócz trzymania pieczy nad całym filmem, wcielił się również w główną rolę i został Herkulesem Poirot XXI wieku.

Kenneth Branath – jeśli to nazwisko wydaje wam się znajome, to prawdopodobnie kojarzycie je z Harry’ego Pottera, a dokładnie z drugiego filmu, czyli „Komnaty tajemnic”. Branath grał tam czarującego Gilderoy’a Lockharta. Oprócz tego ten sam mężczyzna wyreżyserował „Kopciuszka” z Lily James w roli tytułowej.

W „Morderstwie w Orient Expressie” po raz pierwszy widzimy belgijskiego detektywa Herkulesa Poirot , gdy ten rozwiązuje szybko i sprawnie zagadkę ukradzionego zabytku. Po chwili widzimy, że podchodzi do niego mężczyzna i oznajmia mu, że musi wyruszyć do Londynu w związku ze sprawą wagi państwowej. Detektyw zgadza się, ale okazuje się, iż nigdzie nie ma już wolnych miejsc i Herkules nie ma jak dostać się do miasta. Na szczęście jego przyjaciel jest konduktorem w pociągu, jadącym w tę samą stronę, co detektyw. W nim również wszystkie przedziały są już zajęte, ale jeden z pasażerów nie zjawia się na czas i Poirot zajmuje jego miejsce. W wagonie poznaje wielu ludzi o różnych osobowościach, których na pierwszy rzut oka nie łączy absolutnie nic. Jednym z nich jest złowieszczo wyglądający Edward Rachett. Jednego dnia pociąg wykoleja się podczas burzy śnieżnej i mężczyzna ten przychodzi do Herkulesa, aby zaoferować mu pieniądze w zamian za ochronę, ponieważ znalazł na swoim łóżku list z pogróżkami. Poirot odrzuca jego propozycję, oznajmiając że jest detektywem, a nie ochroniarzem. Następnego dnia Rachett zostaje znaleziony martwy z wieloma ranami kłutymi, a Herkules poprzysięga pasażerom, że odnajdzie mordercę i przekaże go policji. Jednak nie wie, że zagadka ta jest o wiele bardziej skomplikowana niż się wydaje…

Jako fanka książek Agathy Christie, Davida Sucheta w roli błyskotliwego Belga oraz przede wszystkim tej specyficznej historii, byłam nastawiona sceptycznie do najnowszej ekranizacji. Jednakże po seansie mogę powiedzieć z ręką na sercu, że nie miałam czego się obawiać i że jest to bardzo dobra ekranizacja!

Cała fabuła filmu pokrywała się z książkowym pierwowzorem prawie 1:1, a klimat lat 30 został oddany perfekcyjnie. Warta wspomnienia jest również bardzo dobrze dobrana obsada, w której znalazło się wiele gwiazd kina znanych ze wspaniałej gry aktorskiej. Oglądając „Morderstwo w Orient Expressie” na ekranie możemy zobaczyć Johhny’ego Deppa, Michael Pfeiffer, Judi Dench, Willema Dafoe czy Penelope Cruz. Akcja jest dynamiczna, a film nie jest sztucznie przedłużony, dzięki czemu pół godziny wydaje się być jak pięć minut. Jednak czymś co mnie naprawdę zachwyciło, były zdjęcia. Ujęcia ośnieżonych gór oraz pięknych zachodów i wschodów słońca budzą emocje, których nie spodziewalibyśmy się podczas oglądania takiego tytułu. Nie można również pominąć innowacyjnej zabawy kamerą, gdzie w jednym momencie znajdowała się ona ponad postaciami albo za oknem, słysząc rozmowę wewnątrz pociągu. Dzięki temu czuliśmy się, jakbyśmy  rzeczywiście stali na dworze i obserwowali zaistniałą sytuację.

Jedyna rzecz, która mi nie podpasowała, to wąsy Herkulesa, które powinny być małe i czarne, a były ogromne i brązowo-szare. Zgaduję, że była to po prostu koncepcja reżysera i jestem skłonna mu to wybaczyć, bo nie była to aż tak wielka zmiana. Zresztą po pewnym czasie przestałam zwracać na nie uwagę, całkowicie koncentrując się na interesującej i bardzo skomplikowanej fabule.

„Morderstwo w Orient Expressie” w reżyserii Branatha to idealny sposób na spędzenie czasu zarówno dla tych, co już dobrze znają Herkulesa Poirot, jak i dla tych, którzy spotkają się z nim po raz pierwszy. Film nie jest nachalny i nie zarzuca nas faktami z życia detektywa, które powinniśmy już znać, a raczej powoli prowadzi nas za rękę, jednocześnie pozwalając nam delektować się całą historią. Mogę wam zagwarantować, że po obejrzeniu filmu na waszych ustach zagości tak duży uśmiech, jak duże są wąsy belgijskiego detektywa.                  

Polecam.

Wiktoria Bambynek

BOHEMIAN RHAPSODY - recenzja filmu

W branży filmowo - telewizyjnej ZŁOTE GLOBY, zaraz po Oskarach, uznawane są za najważniejsze wyróżnienie. W tym roku najlepszym dramatem został film pt. "BOHEMIAN RHAPSODY" w reżyserii Bryana Singera, a grający w tym filmie główną rolę Rami Malek doceniony został za kreację Freddiego Mercury'ego. 
Poniżej recenzja nagrodzonego filmu, której autorką jest uczennica klasy 3e gimnazjum, OLIWIA KSIĄŻEK.

,,Słodki hołd dla Królowej’’

        „Bohemian Rhapsody” to porywająca opowieść o kolosalnym fenomenie legendarnego zespołu rockowego, jakim był, jest i będzie Queen oraz o jednym z najważniejszych głosów w historii nowożytnej, którego geniusz muzyczny sprawił, iż pokochały go miliony. 

        Początek seansu zabiera widza we wczesne lata siedemdziesiąte, gdzie poznaje młodego Freddiego Mercury’ego (w tej roli Rami Malek), a właściwie to jeszcze Farrokha Bulsarę, pochodzącego ze wschodniej Afryki, pracującego na lotnisku chłopaka z wielkimi aspiracjami. Przyszły wokalista wskutek pewnych zdarzeń zapoznaje się z Brianem Mayem (Gwilym Lee), Rogerem Taylorem (Ben Hardy) oraz Johnem Deaconem (Joseph Mazzello), z którymi rozpoczyna swoją muzyczną karierę i drogę na szczyt.       

Ponadczasowy dorobek muzyczny kapeli zapewnił jej nieśmiertelność, a także miejsce w sercach ludzi na całym świecie. W końcu, kto choć raz nie słyszał kultowego „We Are The Champions”, czy nie tupał i klaskał w rytm „We Will Rock You”? Brytyjska grupa słynęła z rewolucyjnego brzmienia, łamania schematów, tudzież pełnego kontrowersji i skandali życia Mercury’ego. Czy dwugodzinny film studia 21th Century Fox poradził sobie jednak z materiałem? Dla wielu jest to kwestia sporna...

       Odsłonięty 2 listopada 2018 roku filmowy pomnik, noszący zaszczytną nazwę kultowej i przełomowej piosenki autorstwa wspomnianej wyżej grupy muzycznej, został wyreżyserowany przez Bryana Singera. Scenariusz napisał Anthony McCarten, autorem ujmujących zdjęć był Newton Thomas Sigel, zaś nienagannym montażem zajął się John Ottman. Mimo że  produkcją filmu zajęli się doświadczeni zawodowcy w swoim fachu, to wiadomo, że prace na planie w pewnym momencie szły bardzo źle, co z pewnością zaniepokoiło rzesze śledzących nowinki fanów. Ostatecznie, ciążące nad filmem fatum nie wpłynęło na jego jakość i zyskał on 11 nominacji do nagród.

       Biografia Queen na dużym ekranie  porusza wydarzenia z życia zespołu od jego powstawania do koncertu Live Aid na stadionie Wembley w 1985 roku, który jest jego finałem. Nie jest to do końca prawda, gdyż twórcy najwyraźniej chcieli umieścić wszystkie ważne informacje o zespole w owej produkcji. Między innymi na potrzeby tej wizji w filmie została zmieniona data wydania jednej piosenki, a Mercury usłyszał tragiczną diagnozę dwa lata za wcześnie. Dla prawdziwego fana, recytującego życiorys kapeli na pamięć, był to pewnie "cios poniżej pasa", ale poza tym zmodyfikowana chronologia nie stwarza dużego problemu, gdyż widz najzwyczajniej chłonie to, co jest na ekranie. Zabieg ten pozwolił poruszyć dużą ilość faktów, natomiast nie wyszło to we wszystkich przypadkach na dobre. Podczas seansu, jako osoba z małą wiedzą o ikonicznej grupie rockmanów, nie przejmowałam się tym w żadnym stopniu. Uważałam, że wszystko jest zrobione perfekcyjnie. Dopiero po zapoznaniu się z życiorysem Freddiego, mogę stwierdzić, że w porównaniu do faktów, parę elementów przedstawiono w tym filmie zbyt powierzchownie i „bezpiecznie”. Nie zmienia to jednak tego, że na samym seansie bawiłam się świetnie.

       Kwestię obsady można opisać jednym słowem - idealna. Wszyscy aktorzy, grający członków Queen, z wyjątkiem aktora grającego Freddiego, wyglądają niemalże identycznie, co ludzie, w których rolę się wcielili. Szczególnie Gwilym Lee. Wracając do wokalisty, Rami Malek nie jest specjalnie podobny z twarzy do Freddiego, jednakże to nie wygląd jest najważniejszy, a umiejętności aktorskie. Malek opanował do perfekcji specyficzną gestykulację, poruszanie się i wymowę Mercury’ego. Widz po prostu go „kupuje”, jako zmarłego w 1991 roku showmana. Są takie sceny, podczas których można się rozpłakać. Tak to dobrze zagrał. Trzymam kciuki i mam nadzieję, że za swoją rolę zdobędzie Oscara.

       Do strony wizualnej nie mam żadnych zarzutów. Każdy kadr tego filmu jest dopracowany. Warto podkreślić, że kostiumy w tym filmie prezentują się zachwycająco.

       Muzyka to zdecydowanie to, po co się idzie na „Bohemian Rhapsody” do kina. Najlepsze momenty tego przeboju kasowego (714.828.000 USD przy budżecie 52 milionów) to sceny z koncertów, nie mówiąc już o finale, który jest nieziemski. Majstersztyk. Wszystko zostało zrobione tak, aby widzowie mogli poczuć się, że są na tych muzycznych pokazach. Tego się lepiej nagrać nie mogło.

       W mojej opinii jest to bardzo wzruszająca oraz godna uwagi produkcja filmowa, którą jedyną wadą jest to, że traktuje niektóre wątki lekceważąco. Mam wrażenie, że spodoba się bardziej osobom, które z historią Queen nie miały dużo do czynienia. Tak czy inaczej, można filmowi wybaczyć wady i czerpać radość z oglądania go na dużym ekranie. Z chęcią poszłabym na seans jeszcze raz.

Złodziejka książek

Autorka  recenzji: KAROLINA ŁUCZAK

Pokochać słowa

      Piękna, wzruszająca, ciepła. "Złodziejka książek" to wyreżyserowana przez Briana Percivala ekranizacja bestsellerowej powieści australijskiego pisarza - Markusa Zusaka - o tym samym tytule. W swojej produkcji reżyser ukazuje życie codzienne Niemców podczas drugiej wojny światowej - nie analizuje stanu ich umysłów, nie zagłębia się w ich, można rzec, bezmyślne podążanie za Hitlerem. Pokazuje rozterki, rozdarcie społeczeństwa, zwykłe, codzienne czynności.

      Akcja filmu zaczyna się w roku 1938 - wtedy też poznajemy dziewięcioletnią Liesel Meminger (Sophie Nélisse), której dorastania jesteśmy później świadkami. Dziewczynka podejmuje próby zachowania człowieczeństwa w okresie nazistowskiego terroru. W jaki sposób? Uciekając w świat książek, oddając się miłości do słowa pisanego...

       Liesel i jej młodszy brat - Werner - są dziećmi komunistów. Tracą ojca i zostają odebrani matce. Kiedy podróżują do fikcyjnego Molching na przedmieściach Monachium, gdzie mają trafić do małżeństwa Hubermannów, chłopiec staje się ofiarą Śmierci - nieszablonowego narratora, który już na początku filmu swoim lirycznym głosem przypomina nam, że wszyscy umrzemy. Werner zostaje pochowany przy torach, gdzie Liesel, pod wpływem impulsu, "kradnie" pierwszą książkę. Dziewczynka nie zdaje sobie jednak sprawy z tego, że jest to "Podręcznik grabarza" - nie potrafi czytać, przez co staje się później obiektem kpin. W jej obronie staje "chłopiec o żółtych jak cytryna włosach" - Rudy (Nico Liersch), z którym Liesel się zaprzyjaźnia. Drwiny stają dla dziewczynki motywacją do nauki i dzięki pomocy przybranego ojca (w tej roli Geoffrey Rush) szybko nabywa umiejętność czytania. Staje się ona nie tylko jej hobby, ale również, a może i przede wszystkim, sposobem na radzenie sobie z wojenną codziennością.

        Brian Percival w swoim filmie skupia się na losach Liesel i jej rówieśników. Ukazuje naznaczone strachem i głodem dzieciństwo. Dzieciństwo spędzone w nazistowskiej szkole. Niepewność, rozterki. Dzieci nie rozumieją wielu rzeczy - dlaczego palone są książki, dlaczego należy podążać za Hitlerem, dlaczego o niektórych rzeczach nie wolno rozmawiać. Ich poglądy są podzielone, dlatego dochodzi do nieprzyjemnych sytuacji.

        Środowisko dorosłych również się dzieli. To, jak są traktowani, panująca sytuacja sprawia, że zaczynają się poddawać, przyswajają to, co jest do nich kierowane, stają sie marionetkami, za których sznurki pociąga Hitler, któremu są oddani, za którym podążają, który odurza ich umysły. Niektórzy próbują się wyłamywać, sprzeciwiać, jednak wiąże się to z niebezpieczeństwem.

        Sposób Liesel okazuje się być najlepszym z możliwych. Czytanie pozwala jej stworzyć swój własny świat, uciec od tej szarej rzeczywistości, nawiązać relacje - np. z Maksem (Ben Schnetzer) - Żydem, którego w swojej piwnicy ukrywają Hubermannowie. Dziewczynka zaprzyjaźnia się z nim przez wspólną lekturę, ratuje go, czytając "pożyczone" (jak twierdzi) od żony burmistrza książki. To właśnie Maks obdarowuje Liesel niezwykłą książką - tomem "Mein Kampf" z zamalowanymi na biało stronami. Zachęca ją do tworzenia własnych historii.

        Świetny scenariusz, genialna gra aktorska. "Złodziejka książek" to wyjątkowy film. W nieszablonowy sposób ukazuje czasy II wojny światowej. Muzyka zapada w pamięć, buduje nastrój, historia wzrusza, wprawia w zadumę. Jedynym niedociągnięciem są wypowiadane w języku angielskim dialogi, które nieco psują efekt, jednak cała reszta zdecydowanie to rekompensuje. Podjęta tematyka skłania do refleksji. "Złodziejka książek" jest produkcją wartą polecenia. Każdemu.

Stowarzyszenie umarłych poetów

AUTORKA RECENZJI: OLIWIA KSIĄŻEK

      Każde pokolenie chce zmienić świat... - 

recenzja filmu  

"Stowarzyszenie umarłych poetów"

           

          Film wyreżyserowany przez Petera Weira z pewnością zajmuje wyjątkowe miejsce w sercach wielu widzów. Niejednokrotnie, śledząc różne zaufane strony internetowe zajmujące się tematyką kinematografii, możemy natrafić na dużo opinii twierdzących, iż był on dla osób dorastających w latach 90 filmem kultowym. Zresztą ilość otrzymanych nagród i nominacji mówi sama za siebie. Nie dziwi mnie zatem fakt, że Tom Shulman  za ową perełkę otrzymał Oscara w kategorii „najlepszy scenariusz oryginalny”.

          Akcja filmu rozpoczyna się jesienią 1959 roku podczas uroczystości rozpoczęcia nowego roku szkolnego w jednej z najlepszych  uczelni dla chłopców w Anglii  - Welton Academy. Poznajemy w tym czasie głównych, młodych bohaterów, mianowicie Neila Perry’ego (Robert Sean Leonard), Todda Andersona (Ethan Hawke), Knoxa Overstreet (Joshua Charles), Charlesa Daltona (Gale Hans), Richarda Camerona (Dylan Kussman), Stevena Meeksa (Allelon Ruggiero) oraz Gerarda Pittsa (James Waterson). Grupa chłopców musi wspólnie udźwignąć wyniosłe wobec nich oczekiwania rodziców, niemożliwość posiadania własnego zdania oraz przede wszystkim wielki ciężar czterech filarów konserwatywnej akademii: honor, tradycja, dyscyplina i doskonałość. Z pomocą  uczniom  wyrusza absolwent potocznie nazywanego w filmie ”piekła”. Nowy, kontrowersyjny nauczyciel literatury John Keating - w tej roli znakomity Robin Williams - wbrew surowym zasadom oraz programowi nauczania pokazuje licealistom, jak ważną wartością jest świadomość i umiejętność samodzielnego kierowania swoim życiem i oczywiście poezja.

          Moim zdaniem owoc pracy Weira i Shulmana, mimo tego, że został nakręcony w 1989 roku nadal porusza aktualne problemy, z którymi niemała część młodzieży się boryka. Ciągłe porównywanie, niemożliwość wypełnienia swoich  aspiracji, krytyka i tym podobne. Oczywiście nie jest to jedyna problematyka. Miłym zaskoczeniem było dla mnie nawoływanie do modernizacji edukacji i zrezygnowania ze starych metod nauczania.

          Zdecydowanie uwielbiam ten film za relacje między bohaterami, które wypadły bardzo autentycznie. Z pewnością znalazłyby się osoby, które zidentyfikowałyby się z niektórymi bohaterami. Plusem jest również to, że żaden bohater nie jest przerysowany. Według mnie największym jednak atutem filmu jest rola Robina Williamsa. Podczas lekcji kapitana Keatinga czułam się,  jakbym siedziała w jednej z ławek. Z czystym sumieniem mogę polecić ten film każdemu.

Autorka recenzji: WIKTORIA BAMBYNEK

Czego się spodziewać po „Stowarzyszeniu umarłych poetów”?

          Film pt. „Stowarzyszenie umarłych poetów” opowiada o losach uczniów oraz nauczycieli w męskiej szkole z internatem w Anglii. W fabule najważniejsza jest poezja oraz nauczyciel, który o niej naucza.
          Akcja filmu rozgrywa się w 1959 roku we wrześniu, kiedy to rozpoczyna się kolejny rok szkolny w renomowanej Welton Academy. Szkoła ma bardzo surowe zasady i chłopcy czują się przytłoczeni ilością nauki i brakiem zabawy. Wszystko zmienia się, gdy do grona pedagogicznego dołącza nowy nauczyciel literatury – John Keating.
          Na pierwszy rzut oka film wydaje się błahym zapychaczem czasu dla nastolatków, ale kiedy zaczniemy oglądać go dokładnie i spróbujemy zrozumieć bohaterów, zaczynamy rozumieć, dlaczego zasłużył na Oscara.
          Główną problematyką jest niezrozumienie nastolatków przez dorosłych oraz próba ustawienia młodym życia bez pytania ich o zgodę. Neill Perry zawsze robił wszystko, czego oczekiwał od niego ojciec. Nawet porzucił rolę redaktora gazetki, którą lubił, ponieważ tamten powiedział mu, że ma za dużo zajęć dodatkowych. Za to zawsze cichy i nikomu niesprzeciwiający się Todd Anderson musiał być najlepszy na roku, zwłaszcza że jego brat postawił poprzeczkę bardzo wysoko.
          Po pewnym czasie nastolatkowie mają dość rygoru i niezrozumienia i decydują się na mały bunt, który realizują poprzez odnowienie Stowarzyszenia umarłych poetów dla miłośników poezji, w którym był kiedyś Keating. Co każdy piątek, wymykają się do groty w lesie i czytają tam wiersze, które znaleźli w minionym tygodniu.
          Każdy z nas miał okres w swoim życiu, w którym chciał się zbuntować i pokazać innym, jaki jest niezależny. Film pokazuje nam, jak to jest złamać zasady i ponieść konsekwencje, ale w bardziej rozrywkowej niż poważnej formie.
Oprócz tego w filmie jest wspaniale oddana przyjaźń pomiędzy chłopakami i rozwijanie pasji choćby i za najwyższą cenę oraz fakt, że każdy z nas potrzebuje co jakiś czas jakiejś formy rozrywki.
             Ogromnym plusem jest genialnie dobrana obsada, gdzie m.in. w rolę nauczyciela literatury wciela się dobrze wszystkim znany Robin Williams, który nie tylko w tym, ale również w wielu innych filmach pokazał, że potrafi sprawić, że coś nudnego przemieni się w rzecz ciekawą i wciągającą.
            Warto zwrócić też uwagę na grę aktorską Roberta Leonarda, który wcielił się w rolę Neila Perry'ego. Pomimo że nie był to jego filmowy debiut, to nie miał on dużego bagażu aktorskiego, a mimo to poradził sobie wspaniale i jego emocje w rozmowie z ojcem wyglądały bardzo prawdziwie.
             Uważam, że pomimo iż w „Stowarzyszeniu umarłych poetów” nie ma za wiele akcji ani nagłych zwrotów, to jest to film poruszający do głębi i wart obejrzenia zarówno przez dorosłych, jak i nastolatków. Mimo że powstał prawie dwadzieścia lat temu to jego problematyka i ich rozwiązanie idealnie wpasowują się w XXI wiek. Serdecznie polecam go każdemu.

Autorka recenzji: ALICJA SZWAJNOS                               

Czy poeci na pewno umarli?

            ,,Stowarzyszenie Umarłych Poetów" to amerykański dramat filmowy z 1989 roku w reżyserii Petera Weira. Na podstawie scenariusza tego filmu Nancy H. Kleinbaum napisała książkę o takim samym tytule.

            Film ten jest opowieścią o losach uczniów i nauczycieli w jednej z angielskich szkół. Akcja toczy się w 1959 roku głównie w Welton Acamedy. Jest to jedna z najlepszych elitarnych uczelni, bardzo dobrze przygotowująca młodych chłopców do studiów, lecz trzymająca się starych zasad i reguł. W pewnym momencie do grona nauczycieli dołącza profesor John Keating. Charyzmatyczny nauczyciel języka angielskiego w konserwatywnym liceum stara się wpoić uczniom miłość do sztuki i literatury oraz ideę ,,carpe diem".

            Główny aktor, Robin Williams, świetnie wciela się w postać profesora Keatinga. Nauczyciel, który dla uczniów staje się swego rodzaju przewodnikiem, wskazującym im właściwą, życiową drogę. Mistrzoska gra Robina Williamsa sprawia, iż widz odnosi wrażenie, że profesor Keating istniał naprawdę. Według mnie aktor pokazał niemal cały kunszt swojego aktorskiego talentu, ponieważ odtwarzana rola była trudna i wymagała sporego zaangażowania.

            Całość tego dramatycznego obrazu ogląda się z ogromnym napięciem i fascynacją. Nastrój akcji podkreśla doskonała, przejmująca oprawa muzyczna. Jej autorem jest Maurice Jarre - jeden z wybitnych, francuskich kompozytorów muzyki filmowej.

            Uważam, że ta realizacja filmowa pobudza naszą wyobraźnię i zmusza do refleksji, zastanowienia się nad istotą życia, które nie trwa wiecznie i kiedyś przeminie, a nasze niespełnione pragnienia wraz z nim odejdą w zapomnienie. Zastosujmy się więc do rad Johna Keatinga  i wprowadźmy je w życie. Postarajmy się żyć chwilą! ,,Carpe diem", ,,Chwytajmy dzień" - niech to będzie nasze motto...

Moje córki krowy

Autorka recenzji: KAROLINA ŁUCZAK

Kontrasty

      Smutny i poruszający, lecz jednocześnie zabawny. "Moje córki krowy" - komediodramat wyreżyserowany przez Kingę Dębską - to film podejmujący trudną tematykę, lecz ukazujący ją w taki sposób, aby nie pozostawić widza w przygnębieniu.

      Historia dwóch sióstr o zupełnie różnych charakterach, które pod wpływem choroby matki zmieniają się. Los zmusza je do zakopania topora wojennego - kobiety będą opiekowały się swoim despotycznym, ale jakże kochanym, tatą, który przez własną chorobę staje się "dużym dzieckiem".

      Reżyserka stawiając bohaterów w tak trudnej życiowej sytuacji, pokazuje nam, że nie istnieje instrukcja, szablon "jak zachować się w obliczu śmierci bliskiej osoby". Należy żyć chwilą, oddać się emocjom - nie powstrzymywać ani smutku, ani radości.

Film ten to właśnie przeplatanka tych uczuć, odzwierciedlenie prawdziwego życia, nie ma tam kłamstwa, przekoloryzowania sytuacji - jest za to naturalność.

      Połączenie przemyślanego scenariusza z świetną grą aktorską, wpływa na pozytywny odbiór filmu, a zestawienie tragizmu i komizmu daje lekkość w ukazaniu trudnych momentów. Podjęta tematyka skłania do refleksji. Film jest produkcją wartą polecenia.

Autorka recenzji: WIKTORIA WOLAN

Śmiech jak i łzy

           

            Film ukazuje historię dwóch sióstr, które więcej dzieli niż łączy. Można powiedzieć, że łączą ich tylko rodzice.

            Starsza siostra - Marta - jest znaną aktorką. Ma córkę, którą samotnie wychowuje. Młodsza - Kasia - jest nauczycielką w szkolę, Ma męża i syna. Mieszka z rodzicami.

            Ich świat wywraca się do góry nogami, kiedy jedna z najbliższych im osób-matka-zachorowała na śmiertelną chorobę. Dopiero  wtedy zbliżają się do siebie, aby przejść przez to razem. Pomóc ojcu, który źle przeżywa chorobę swojej żony. Jak  się później okazuje też jest chory.

            Film w reżyserii Kingi Dębskiej pokazuje nam jak siostry, które  ze sobą często nie rozmawiają i nie spotykają, w trudnym momencie swojego życia zaczynają działać razem.

            ,,Moje córki krowy” to tragikomedia, która pokazuje, jak tragedia łączy ludzi.

Autorka recenzji: WERONIKA SANCAR

Zabawa ze łzami

    „Moje córki krowy” to historia dwóch sióstr, które, dowiedziawszy się o chorobie matki, a w późniejszym czasie ojca, zaczynają ze sobą współpracować - co prowadzi do zawiązania dawnych relacji na nowo. Oglądając ten film, wyreżyserowany przez Kingę Dębską, nie można zachować przez cały czas uśmiechu na twarzy, niemniej jednak niemożliwy jest również nieustanny płacz. Ta adaptacja filmowa ukazuje nam, jak przy tak tragicznej, a zarazem naturalnej sytuacji - mianowicie, gdy mamy styczność ze śmiercią kogoś bliskiego - można żyć z pogodą ducha, która opuszcza nas wyłącznie, gdy zdajemy sobie sprawę z obecnych okoliczności.    

    Marta (Agata Kulesza) i Kasia (Gabriela Muskała) to siostry, chociaż gdy poznamy je bliżej, możemy snuć przemyślenia, że któraś z nich ma innych rodziców... Kobiety różnią się od siebie prawie pod każdym względem. Marta to bogata aktorka, która na pierwszy rzut oka wydaje się być zadowolona ze swojego życia. Za każdym razem w szpitalu obserwujemy ją w chwilach, gdy „przekupuje” lekarzy prezencikami, w zamian za informacje związane ze stanem zdrowia matki i ojca. Kasia, w przeciwieństwie do Marty, jest infantylną, nadwrażliwą „panikarą”, opiekującą się rodzicami oraz pracującą w szkole podstawowej. Jej mąż Grzegorz, to bezrobotny nieudacznik, rzekomo szukający pracy. Obie dziewczyny nie utrzymują ze sobą kontaktu, jednak teraz, w sytuacji choroby rodziców, muszą zjednoczyć siły.

     Zdarzenia przedstawione w filmie stawiają nas w sytuacji bez wyjścia - gdy nie mamy wpływu na śmierć bliskich. Każdy zmierzył się lub dopiero zmierzy się z odejściem kogoś z rodziny. W „Moich córkach krowach” (tak ojciec nazywał swoje córki) zauważamy potencjalne zachowanie ujawniające się wraz z nieuleczlną chorobą i reakcją na nią - nerwowe oczekiwanie na szpitalnym korytarzu czy też modlitwy o zdrowie. Siostry nieraz się sprzeczają, właściwie to też nadaje humoru tej historii. Tak samo jak schorzenie ojca, które martwi  nas swoim występowaniem, jednak dość często zdarzają się sytuacje, które powodują, że wybuchamy śmiechem, gdy puści jakąś gafę.

    „Moje córki krowy” to film, którego gatunku nie da się inaczej określić niż jako komediodramat. Przy tak wzruszającej i zarówno zabawnej opowieści, nie wiemy czy mamy się w większości śmiać czy płakać. Reżyserka dała nam szansę przebrnąć wraz z bohaterami przez przygodę związaną ze śmiercią, żałobą i radzeniem sobie z nią. Obejrzenie tej ekranizacji dało mi wiele nauki, dotyczącej  życiowych spraw, więc cieszę się, że mogłam zapoznać się z fabułą tak pouczającego filmu, który edukuje w zabawny sposób i nie tylko.

Cudowny chłopak - Inny, nie znaczy gorszy

„Cudownie wyjątkowy”

„Cudowny chłopak” to film Stephena Chbosky’ego, który jest amerykańską adaptacją książki R.J.Palacio „Cud chłopiec”, będącej bestsellerem New York Timesa. 

        Opowiada o 10-letnim Auggiem Pullmanie, który jest chłopcem o zwykłych zainteresowaniach, jednak uwagę zwraca jego zdeformowana twarz, będąca wynikiem choroby genetycznej. Przez pierwsze lata szkolne uczył się w domu z mamą, jednak kobieta podejmuje decyzję, aby wysłać syna do szkoły. Popierają ją w tym mąż (tata Auggiego) i córka (siostra Auggiego), Via.

        Początkowo chłopcu trudno odnaleźć się w szkolnym społeczeństwie. Jego rówieśnicy są raczej mało empatyczni i nie potrafią go w pełni zaakceptować, co jest główną problematyką filmu. My jako widzowie towarzyszymy Auggiemu przy nawiązywaniu tych pierwszych kontaktów z kolegami. Dostrzegamy wszystkie trudności, jakie pojawiają się w ich relacjach, jak np. znęcanie, gnębienie, niechęć, kłótnie, a nawet zdrada.

        W filmie przedstawione są również historie innych bohaterów, np. siostry Auggiego, Vii. Dziewczyna czuje się bowiem niedoceniana przez rodziców i nie dostaje od nich wystarczającej uwagi. Stara się rozumieć, że to nie jest winą jej chorego brata, którego bardzo kocha, jednak dla niej prawdziwym wsparciem była tylko babcia.

         Film ukazuje także relacje między Vią a jej znajomymi, przyjaciółką, która w pewnym momencie się od niej odwraca oraz relacje całej rodziny Pullmanów, to jak radzą sobie z problemami, komunikują się i kochają.

          "Cudowny chłopiec" to film przede wszystkim o tolerancji i empatii wobec innych. Auggie przez swoją twarz różnił się od innych, przez co był tym „gorszym”, ale i tym „wyjątkowym”. Moim zdaniem warto pójść do kina i zobaczyć ten film, szczególnie z dziećmi. Akceptacji różności należy bowiem uczyć od najmłodszych lat, a w różnorodności jest siła.

Wiktoria Skrzypiec

„Akceptacja to największy komplement jaki można otrzymać”

W filmie pt. „Cudowny chłopak” ukazane są takie wartości jak tolerancja, samoakceptacja, zrozumienie, empatia, miłość czy przyjaźń. Jest to opowieść o chorym dzieciaku, wyreżyserowana przez Stephena Chbosky’ego  na podstawie książki „Cud chłopak”, R.J. Palacio. 

          Ekranizacja tej historii porusza człowieka, pokazując nam z różnych perspektyw współczesny problem braku akceptacji i nie tylko. W fabule występuje wiele wątków, co pozwala nam ujrzeć odczucia każdego z bohaterów. Należy przyznać, że film ma w sobie ogromy przekaz, który stara się dotrzeć do każdego z nas w innej formie. W tej twórczości filmowej najbardziej podobał nam się fakt, że nie każdy jest idealny. Auggie (główny bohater) nie był przedstawiony wyłączanie jako poszkodowane dziecko, ale także jako osoba, skupiająca się tylko na sobie i swoich problemach, jednak też z poczuciem humoru i charyzmą. August był otoczony miłością przez swoją matkę - poświęcającą mu najwięcej uwagi, ojca z niesamowitym poczuciem humoru i starająca się go zrozumieć siostrę.

          Według nas właściwie jest spoglądać na człowieka sercem, a nie oczami. Gdy patrzymy sercem, możemy łatwo dostrzec to, co jest dobre w drugim człowieku. Najlepiej oddaje to cytat Antoine’a de Saint Exupery’ego z książki pt. „Mały Książę”: „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu”. Tenże cytat idealnie pasuje do kontekstu opowieści. 

          Film dostarczył nam wielu niezapomnianych wrażeń, przeżyć i wzruszeń. Pomógł pogłębić wiedzę na temat tolerancji, której w dzisiejszych czasach się wymaga. Obejrzeć ten film bez jakichkolwiek refleksji to absurd…

Weronika Sancar, Julia Niewiadomska

Inność

Książka pt. „Cud chłopak” została zekranizowana i trafiła do kin dziewiętnastego stycznia bieżącego roku. Reżyserem filmu jest Stephen Chbosky. Głównymi bohaterami są m.in. Auggie Pullman, którego rolę odegrał Jacob Tremblay, Jack Will, którego zagrał Noah Jupe oraz Izabela Vidovic, czyli filmowa Via Pullman.

                Głównym  problemem poruszonym w filmie jest inność. Auggie Pullman, po przejściu 27 operacji plastycznych, nadal nie wygląda jak inne dzieci, dlatego już w pierwszym dniu szkoły staje się ofiarą kpin i prześladowań ze strony rówieśników. Chłopiec jest na skraju załamania, kiedy w jego życiu pojawia się Jack Will. Na początku jest miły i uprzejmy w stosunku do Auggiego jedynie na prośbę dyrektora szkoły, czyli „z przymusu”. Okazuje się jednak, że bardzo szybko sam przekonuje się do Augusta i zostaje jego przyjacielem. Niestety, znajomość ta przechodzi nie jedną próbę…

                Naszym zdaniem film był bardzo poruszający. Historia Augusta uzmysłowiła nam, że najważniejsze jest to, co ma się w środku. Jak na swój młody wiek, chłopiec przeszedł naprawdę wiele.  Operacje, kpiny, prześladowania. To wszystko wymagało ogromnej siły psychicznej. Z całą pewnością w najbliższym czasie sięgniemy po książkę i jesteśmy pewne, że będzie tak samo dobra jak film.

Julia Maniura i Natalia Nowicz

Mały Książę

"Dobrze widzi się tylko sercem.
Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu"

W jaki sposób najlepiej rozpocząć weekend? 

Oczywiście KULTURALNIE ☺ 

Biorąc to pod uwagę, wybraliśmy się do kina na "Małego Księcia".

Film na pewno nas nie rozczarował, pozwolił spojrzeć na książkę z zupełnie innej strony. Bardziej dobitnie przypomina nam bowiem, byśmy częściej patrzyli na świat oczami dziecka, nie zagubili się w pogoni za dobrami materialnymi i co najważniejsze - byśmy nigdy nie przestali dostrzegać tego, co jest w życiu najważniejsze i najbardziej wartościowe.

Każdy nosi w sobie takiego Małego Księcia, tylko niektórzy szybko o tym zapominają, bo chcą zbyt szybko dorosnąć, po to tylko, by stać się jedynie trybikiem bezosobowej korporacji, która wysysa z człowieka radość i spontaniczność...

Ta niezwykła animacja jest jednocześnie niestandardową adaptacją książki Antoine'a de Saint Exupery'ego. Twórcy filmu pokusili się bowiem tekst "Małego Księcia" dodatkowo zinterpretować. Prawda o świecie dorosłych, ich relacja z dziećmi, kwestia przyjaźni i miłości, o których uczył nas w książce Lis - to wszystko na ekranie zostaje przeniesione do naszego współczesnego świata jako dowód na to, że książka Exupery'ego jest lekturą wprost niesamowitą. W symboliczny sposób tłumaczy bowiem, co tak naprawdę w życiu jest najważniejsze i o czym NIGDY nie powinniśmy zapominać. 
Jeśli więc do tej pory nie przeczytałeś "Małego Księcia", zrób to koniecznie. 
A film obejrzyj zaraz po jego lekturze...
Kulturalni(e)  nakręceni

OFICJALNY ZWIASTUN FILMU:

AUTORKA RECENZJI: Victoria Pelka

Mark Osborne, reżyser „Małego Księcia”  przedstawia widzom przygody Dziewczynki, która zapracowana, zaczytana w książkach, nie zauważa przemijającego dzieciństwa. Grzecznie (przynajmniej na początku) wypełnia „plan na życie”, który wymyśliła dla niej Mama. Na szczęście na swojej drodze spotyka Pilota i mimowolnie zaprzyjaźnia się z nim, nie zdając sobie sprawy z tego, że jej życiowa przygoda rozpocznie się „tuż za płotem” …

„Mały Książę” to opowieść pełna magii, historia dziecka, które w poszukiwaniu przyjaciela wyrusza w niesamowitą  podróż aż do gwiazd. Film przypomina to, czego książka Antoine’a de Saint Exupery’ego nas uczy: „Dobrze widzi się tylko sercem, najważniejsze jest niewidoczne dla oczu”. Daj się więc ponieść sile wyobraźni i razem z Małym Księciem pofruń aż do gwiazd ...

Magia Gwiezdnych wojen

Pierwsza część, która nosiła nazwę „Nowa Nadzieja”, ukazała się 25 maja 1977 roku. Genialny reżyser George Lucas zabrał nas w podróż do innej galaktyki. Film był sensacją, podobnie jak z niecierpliwością oczekiwane kolejne epizody serii Star Wars.

     Pierwsze trzy części jakie powstały (aktualne IV, V i VI) opisują dzieje Imperium Galaktycznego i walczącej z nim Rebelii. Głównymi bohaterami są Luke Skywalker, jego siostra - Leia Organa, Han Solo i jego wierny towarzysz Chewbacca. Luke dzięki pomocy Obi-Wana Kenobiego, jednego z nielicznych ocalałych jedi, odkrywa w sobie moc. Gdy Kenobi zostaje zabity przez jego upadłego ucznia Dartha Vadera, Luke zgłasza się do Rebelii i razem z jej członkami niszczy pierwszą gwiazdę śmierci. Lecz Imperium kontratakuje... Ściga i bezwzględnie niszczy rebeliantów. Na Bespinie Luke stacza walkę z Darthem Vaderem i jednocześnie dowiaduje się, że jest jego synem. Skywalker przegrał.

     W szóstej części kończy swe szkolenie u Mistrza Yody i ponownie mierzy się z Vaderem, podczas gdy bitwa toczy się na planecie Endor oraz nad nią. Luke pokonał ojca, lecz, mimo sposobności, nie zabija go. Imperator postanawia zmusić Luke'a, aby ten stał się Sithem, lecz Vader zdławił do końca w sobie zło i zabija imperatora, wrzucając go w przepaść.  Rebelia wygrywa całą walkę i na tym kończą się pierwsze powstałe trzy części. Kolejne natomiast (I, II oraz III) opowiadają o czasach Republiki i zakonie jedi oraz o ich porażce, a Anakin Skywalker ze sprawiedliwego rycerza staje się sithem, Darthem Vaderem.

     Oglądając pierwszy raz każdą z części, wszystko wydawało się takie realne... Po obejrzeniu każdego z epizodów śniłem tylko o nich, tylko o "Gwiezdnych Wojnach". George Lucas ma u mnie dozgonną wdzięczność za stworzenie innego świata, być może lepszego świata, który każdy widz na pewno zapamięta do końca swoich dni. W każdej z części aktorzy dawali z siebie wszystko. Dzięki nim uwierzyliśmy w świat jedi walczących z siłami ciemności.

    Jednakże najlepsza według mnie była muzyka... Fantastycznie dopasowana do sytuacji, raz spokojna, innym razem mroczna i tajemnicza.

     Efekty specjalne natomiast są wręcz wspaniałe. Również dzięki nim fanów Star Wars nieustannie przybywa.

     Praca aktorów, pomysłowość reżysera, umiejętności muzyków oraz efekty specjalne zabiorą każdego z nas w podróż życia, której nigdy nie zapomnimy...   

VosJunior

Walcząc o wolność, honor, ojczyznę... - recenzja filmu "KAMIENIE NA SZANIEC"

"Lecz zaklinam - niech żywi nie tracą nadziei

i przed narodem niosą oświaty kaganiec.

A kiedy trzeba, na śmierć idą po kolei,

jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec..."

                                        /Juliusz Słowacki "Testament mój"/    

  Niedawno miałam okazję obejrzeć film Kamienie na szaniec, który powstał na podstawie książki Aleksandra Kamińskiego o tym samym tytule. Reżyserował Robert Gliński.

      Pomimo pewnych odstępstw od książki, o których później, główne wydarzenia i fakty zgadzają się z wyżej wspomnianą publikacją: film opowiada o grupie harcerzy walczących o wolność podczas rozpoczynającej się właśnie II wojny światowej. Powoli poznajemy Zośkę (Marcel Sabat) i Rudego (Tomasz Ziętek) oraz trochę "zepchniętego" na margines Alka (Kamil Szeptycki). Młodzi organizują przeróżne akcje, chcąc wytrącić z równowagi Niemców okupujących Warszawę. Ale wciąż im mało. Są porywczy, chcą walczyć nie tylko w sabotażu, ale też za pomocą dywersji. Zaczynają szkolenie, które umożliwi im wcielenie do oddziałów podlegających Armii Krajowej.

      I tutaj pojawia się problem... Bohaterowie ukazani są jako spragnieni walki "postrzeleńcy". Gdzie radość z drobnych powodzeń? Gdzie akcja pod pomnikiem Kopernika? Gdzie nauka płynąca z doświadczenia? Gdzieś scenarzyście umknął początek dzieła Kamińskiego: wyprawa Buków, radość z życia, chęć podbijania świata. Mam wrażenie, że reżyser bardziej skupił się na akcji i wydarzeniach niż na oddaniu głębi osobowości i niepowtarzalności chłopaków. Choćby przykład Alka, który gdzieś się w filmie "zawieruszył", a w książce był przecież jedną z czołowych postaci...

      Pomimo tych i jeszcze kilku drobnych nieścisłości film jest naprawdę dobry. Pokazuje w przejmujący sposób wyroki wydawane przez żołnierzy na cywili, obrazuje strach ludzi przed represjami, które mogłyby się pojawić, gdyby okazało się, że potajemnie walczą z okupantem. Ale widzimy też młodzież, która potrafi unieść głowę, podnieść głos i zawalczyć o wolność. Widzimy oddanie, przyjaźń, miłość oraz potrzebę bliskości i zrozumienia. Patrzymy również na okrutne i bezlitosne traktowanie więźniów i ludzi, którzy pozostają do końca wierni sobie, przyjaciołom i Ojczyźnie. Kiedy Rudy zostaje aresztowany, zaczyna się piekło. Mrożące krew w żyłach metody wydobywania informacji przyprawiają o dreszcze tak samo, jak szybka reakcja przyjaciół i chęć niesienia natychmiastowej pomocy.

      Produkcja wspaniale oddaje realia XX-wiecznej Warszawy poprzez doskonałe kostiumy i dobrze przemyślaną scenografię. Zachwyca charakteryzacja, dzięki której patrząc na skatowanego Rudego, włos jeży się na głowie... Kolejny plus za efekty specjalne - jak choćby wysadzenie torów czy podpalenie więźniarki.

      Moje wrażenia po obejrzeniu produkcji są bardzo dobre. Film był ciekawy, intrygujący, dający do myślenia. Pokazywał, że wojna pozostawia za sobą ból, stratę, cierpienie i blizny - choć nie tylko te widoczne. Zawsze po obydwu stronach frontu...

Autorka recenzji: Adrianna Ulrich