Gdzie śpiewają raki

              

AUTORKA RECENZJI:  Aleksandra Kapciak

Książka Delii Owens pt. „Gdzie śpiewają raki” dostarczyła mi ogromu emocji - od wzruszenia i smutku po pełne napięcia momenty...

Główna bohaterka – Kya – zostaje odrzucona przez innych już na początku swojego dzieciństwa. Z biegiem lat dziewczyna z bagien zostaje posądzona o morderstwo chłopaka, z którym wcześniej coś ją łączyło. Pełen napięcia proces sądowy, dorastanie głównej bohaterki i wiele innych momentów sprawia, że książka jest niesamowicie wciągająca. 

Autorka książki, Delia Owens, operuje językiem tak cudownie, że każdą scenę jestem w stanie sobie wyobrazić, usłyszeć i poczuć. 

Polecam tę książkę szczególnie wrażliwym osobom. Jestem pewna, że od pierwszych stron zachwycą się historią Kyi.

DO POSŁUCHANIA:

„Carolina" - utwór autorstwa Taylor Swift, który został zainspirowany 

i napisany specjalnie na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu „Gdzie śpiewają raki” („Where the Crawdads Sing”)

Trzy kroki od siebie

AUTORKA RECENZJI: Aleksandra Kapciak

        Książka Trzy kroki od siebie, czyli książka, która przeleżała na mojej półce dwa lata i której nie miałam zamiaru czytać. Gdy wreszcie sięgnęłam po lekturę, nie mogłam się od niej oderwać...

        Opowiada ona o dwójce nastolatków – Stelli i Willu, których łączy choroba, mukowiscydoza. Nie mogą zbliżyć się do siebie bardziej niż na odległość tytułowych trzech kroków. Z czasem ich relacja zamieni się w coś więcej i wtedy będą musieli dokonać wyboru między chorobą, a sobą nawzajem. 

        Podczas czytania wzbierało się we mnie dużo emocji, począwszy od szczęścia, a na smutku skończywszy, przez co bardzo związałam się z bohaterami. 

        Motywem przewodnim książki w dużej mierze jest miłość, ale ujawniają się również wątki przyjaźni i straty. Trzy kroki od siebie to emocjonalna książka, historia trudu walki o własne życie i nastoletniej miłości z przeszkodami.

        Książka wniosła do mojego życia dużo wiedzy na temat samej choroby, uzmysłowiła mi także mój sposób postrzegania swojego życia. Chciałabym móc przeczytać tę książkę znowu po raz pierwszy...

Coś dla fanów Agathy Christie

AUTORKA RECENZJI: Ina Zakrzewska

Narratorem powieści Dom zbrodni jest Charles, który przedstawia nam losy rodziny Leonides żyjącej w Krzywym Dworku, gdzie pośród stert książek i leków czai się morderca. Mimo że książka zaczyna się wyznaniem miłosnym, co może zniechęcić wielu czytelników, na zbrodnię nie trzeba długo czekać

Ofiarą staje się głowa rodziny, Arystedes Leonides. Scotland Yard podejrzewa otrucie, a główną podejrzaną staje się Brenda, młoda wdowa po Arystedesie, która w spadku powinna dostać fortunę, lecz gdy Charles na prośbę swojej wybranki bada tę sprawę, powoli poznaje rodzinę i dochodzi do wniosku, że tak naprawdę to każdy z jej członków byłby w stanie zabić… 

Kto więc to zrobił? Kto jest mordercą? To pytanie zostaje z nami do końca książki, a odpowiedź na nie zdumiewa.

Czytając tę książkę, która niesamowicie wciąga, można poczuć grozę i tajemniczą aurę morderstwa. Moim zdaniem Dom zbrodni jest jednym z najlepszych dzieł Agathy Christie, która sama przyznała, iż pisanie tej książki sprawiło jej wielką przyjemność.

AUTORKA RECENZJI: Zuzanna Bryl

I nie było już nikogo to niesamowita książka autorstwa Agathy Christie. Opowiada historię dziesięciu kompletnie różnych osób. Każda z nich prowadzi zupełnie inne życie i posiada własną historię. W wyniku na pozór zwyczajnych i przypadkowych zdarzeń trafiają na tajemniczą wyspę zwaną Wyspą Żołnierzyków. Tam zaczynają się dziać dziwne i zaskakujące rzeczy - giną ludzie. Początkowo śmierci nie wzbudzają podejrzeń, jednak w końcu przestają wyglądać naturalnie. Okazuje się, że kluczowe znaczenie ma dla nich pewien wierszyk... Każdy z bohaterów będzie musiał zmierzyć się z demonami swojej własnej, niekiedy bardzo trudnej, przeszłości. Co jeśli nie ma dla nich ratunku?  

Książka trzyma w napięciu już od pierwszych rozdziałów, a zakończenie należy do jednych z najmniej oczywistych. I nie było już nikogo to kryminał, jednak nie jest krwawy, więc może się spodobać nawet wrażliwym osobom.

Złodziejka książek

AUTOR RECENZJI: Jędrzej Kopiec

        Złodziejkę książek Markusa Zusaka pochłonąłem zaledwie w kilka wieczorów. To wzruszająca opowieść o miłości do książek tak wielkiej, że nie mając innego wyboru trzeba je kraść, by móc czytać. Dzisiaj w dobie wyraźnego spadku czytelnictwa, które zastąpił internet jest to niezrozumiałe. Tak samo jak niezrozumiałe dla nas mogą się wydawać tamte odległe czasy drugiej wojny światowej, w których toczy się akcja książki. Sam autor wojny nie przeżył, więc tym bardziej zadziwiająco przekonująco oddał okropność tych czasów widzianych oczami nastoletniej, niemieckiej dziewczynki.

        Tytułowa Złodziejka i jej brat zostają oddani przez matkę pod opiekę obcych ludzi z powodu biedy i troski o ich bezpieczeństwo. Jeszcze w czasie podróży do nowego domu w tragicznych okolicznościach dziewczynka kradnie swoją pierwszą książkę. Nie potrafi czytać, ale szybko się uczy dzięki swojemu ukochanemu opiekunowi. Książki stają się lekiem na odwiedzające ją conocne koszmary i sposobem na radzenie sobie w okrutnej rzeczywistości. Pomagają przeżyć, ale też zdobyć przyjaciół i to czasem tam, gdzie wydawałoby się, że nigdy ich nie znajdzie. Zaskakujący jest również sam narrator. Nie zdradzę, kto nim jest. Sami się przekonajcie. Powiem tylko, że moim zdaniem, bywa czasem bardziej ludzki od ludzi...

        Polecam tę książkę. Myślę, że tak jak ja nie będziecie potrafili się od niej oderwać.

* Na blogu znajdziecie również recenzję filmu nakręconego na podstawie książki Markusa Zusaka, którą kilka lat temu napisała gimnazjalistka, KAROLINA ŁUCZAK. 

Link do recenzji filmu:

https://kulturalnie-nakreceni.blogspot.com/2018/06/zodziejka-ksiazek.html

IQBAL - książka, która zapada w pamięć...

AUTORKA RECENZJI: Ina Zakrzewska

       O Iqbalu opowiada nam Fatima, szesnastoletnia wówczas dziewczyna, która kiedyś wraz z nim pracowała jako niewolnica w pakistańskiej tkalni w dywanów. Jest to opowieść bazująca na faktach. Iqbal to chłopak, który jako małe dziecko został sprzedany do niewoli, by spłacić długi rodziny.

Dzieci w podobnych sytuacjach pracowały za dolara dziennie, więc w takim tempie spłacałyby długi rodziców do końca życia. W tkalni dywanów dzieci były przez właściciela głodzone, a za najmniejsze przewinienia zamykane w ciemnym, zimnym kontenerze do połowy zasypanym piaskiem.

Iqbal motywuje dzieci do walki o swoje prawa. Mając zaledwie 11 lat, znalazł siłę, by się zbuntować. Ostatecznie udaje mu się zorganizować ucieczkę dzieci z tkalni, co doprowadza do zamknięcia fabryki. Dołącza do ruchu walczącego z niewolnictwem o nazwie Front Wyzwolenia Pracujących Dzieci.
To on przyczynił się do uwolnienia setek innych małych niewolników, choć przyszło mu za to zapłacić najwyższą cenę. Ginie w zamachu, prawdopodobnie z rąk mafii dywanowej...

Ta książka bardzo mnie wzruszyła i uświadomiła mi problemy dzieci na świecie. Teraz wiem, jakie mam szczęście, że żyję w wolnym kraju, mam rodzinę i mogę chodzić do szkoły...

SERIE książek warte uwagi :)

 

AUTOR RECENZJI: Konrad Painczyk

        Czy myślałeś/aś, jak to jest, kiedy jest się odizolowanym od całego świata, Internetu i nowoczesności? Seria książek Meto Yves Grevet może pomóc Ci w tych rozmyślaniach. Meto (t.I Dom, t.II Wyspa, t.III Świat) - ta trzytomowa seria jest bardzo wciągająca i trzymająca w napięciu. Zmusza czytelnika do zadania sobie pytania: Jak ważne są relacje z bliskimi w życiu codziennym?  

        Bohaterem serii jest chłopak o imieniu Meto, który wraz z innymi zostaje odizolowany od całego świata. Czy miejsce, w którym się znalazł stanie się jego wymarzonym światem czy pułapką? Czytając serię, na pewno znajdziesz odpowiedź na to pytanie. 

        Uważam, że każdy z tomów może być ciekawą alternatywą spędzenia wolnego czasu podczas ferii zimowych i nie tylko. 

AUTORKA RECENZJI: Malwina Wilk

        Książka Geno i Czarna Pieczęć Madame Crikken jest pierwszą częścią serii pt. Geno. Opowiada ona o przygodach chłopca o imieniu Geno Hastor Venti, jedenastoletniego Włocha, mieszkającego w Dolnym Dzwonie. Geno od jedenastu lat był wychowywany przez swojego wuja Flebo Molekułu, który jest doktorem w Dolnym Dzwonie. Rodzice Geno, którzy pracowali w miejscowej aptece, zniknęli w niewyjaśnionych okolicznościach, gdy chłopiec miał zaledwie kilka miesięcy, z tego też powodu rodzina Hastorów Ventich jest uznawana za szaloną, a aptekę zamknięto i nikt już nigdy nie wszedł do jej środka. 

        Ze względu na przeszłość swojej rodziny Geno nie był lubiany w szkole ani przez rówieśników, ani przez nauczycieli. Jego życie toczyło się powoli w rodzinnym miasteczku, aż do pewnej październikowej nocy. 17. października do Dolnego Dzwonu przyjeżdża ciężarówka oraz zabytkowy kabriolet, w którym siedziała starsza Francuzka w ekstrawaganckim kapeluszu. Auta zatrzymały się przed różowo-brzoskwiniowym domem - domem który był uważany za nawiedzony. Z ciężarówki zaczynają wylatywać pudła, a za nimi, robiąc wielki hałas, wielka czarna pieczęć. Co dziwne - hałas budzi tylko Geno i tylko on widzi lewitujący nad ziemią przedmiot. Następnego ranka chłopiec spotyka staruszkę, która o dziwo zna już jego imię, a wieczorem postanawia śledzić swego wuja, który poszedł na spotkanie z tajemniczą Francuzką. Geno dowiaduję się, że tajemnicza kobieta nazywa się Madame Margot Crikken i w przeszłości łączyło ją coś z doktorem Flebo. 

        Następnego dnia wujek Geno prawie zmusza siostrzeńca do pójścia do Madame Crikken. Tam Geno dowiaduje się prawdy na temat porwania swoich rodziców i musi udać się do Arx, tajemnej fortecy umysłu w Dolinie Myśli, gdzie podobno przetrzymywani są jego rodzice…

        Moim zdaniem książka jest bardzo wciągająca - idealna dla fanów słynnej serii o Harrym Potterze.

Hurt comfort

AUTORKA RECENZJI: Zuzanna Bryl

            Hurt comfort to lekka, ciepła i przyjemna książka opowiadająca historię dwóch  zwyczajnych nastolatków - Artura i Janka. Każdy z nich jest inny, każdy z nich ma swoje tzw. "trupy w szafie". Może jednak pomimo tych wielu różnic coś ich połączy?

        Artur to niezbyt pewny siebie osiemnastolatek. W jego głowie wciąż kłębi się wiele pytań, a on sam nie zna na nie odpowiedzi. Nie ma pojęcia, jak poradzi sobie z maturą z polskiego, co sądzi o nim koleżanka z klasy i co najważniejsze, jak ma dogadać się z własnym ojcem. Na szczęście ma oparcie w swojej najlepszej przyjaciółce - Magdzie, a może znajdzie je też w kimś innym?

        Janek lubi ludzi i ludzie lubią jego. Ten z pozoru zawsze szczęśliwy chłopak jednak też ma swoje problemy. Bardzo chciałby dogadać się ze starszym bratem oraz nauczyć rodzinę zamykać drzwi. Wie, co chce robić po liceum i na jakie studia się wybiera. Jednak jego największym marzeniem jest poznanie jakiegoś miłego chłopaka.

        Czy ostatnie deszczowe rozpoczęcie roku szkolnego będzie w stanie połączyć te dwie na pozór różne osoby? Czy odpowiadanie na migi w autobusie może kogoś zniechęcić? I co ma do tego moda na dżinsy?

        W książce tej najbardziej urzeka lekkość i szybkość czytania. Bohaterowie mają realne problemy i z miejsca przypadają do gustu, ponieważ wielu czytelników potrafi odnaleźć w nich siebie. Fabuła jest dobrze skonstruowana i bardzo utrwala się w pamięci.  

Kwantechizm

  Autorka recenzji: MAGDALENA DŁUGOŁĘCKA

       „Kwantechizm” Andrzeja Dragana jest książką, która traktuje nie tylko o fizyce, ale i współczesnej nauce. Autor zabiera nas w podróż ścieżką wyznaczoną przez najważniejszych naukowców XX i XXI wieku. Wyprawa ta wymaga wyzbycia się schematów oraz uprzedzeń, gdyż poruszane kwestie bywają głęboko zaskakujące.

  Andrzej Dragan, soczystą gawędą, objaśnia najciekawsze aspekty i najistotniejsze dokonania współczesnej fizyki. „Kwantechizm” to pozycja, która pozytywny odbiór (także wśród czytelników niezwiązanych z nauką) zawdzięcza przede wszystkim prostocie, fascynacji i humorowi, z jakim autor dzieli się swą wiedzą i doświadczeniem. Oprócz przedstawienia istoty najbardziej intrygujących odkryć ostatniego stulecia opowiada historie, które sprawiły, że zrozumiał poruszane zagadnienia.

  Przełomowy, niekonwencjonalny i zaskakujący sposób w jaki Andrzej Dragan opowiada o fizyce i przepełnione humorem historie osobistych doświadczeń, tworzą spójną, porywającą całość - książkę, którą chce się czytać!

  Wobec tego pozycję tę polecam nie tylko zafascynowanym nauką, ale przede wszystkim tym, którzy chcą dowiedzieć się więcej o otaczającym ich świecie.

Wojownicy

Autorki prezentacji: ZUZANNA BRYL i TAMARA WITTICH

 

RECENZJE KSIĄŻEK - wyzwanie w ramach Światowego Dnia Książki

AUTORKA RECENZJI: Emilia Widera
         Książka pod tytułem ,,Życie to mecz" Pawła Zagumnego to autobiografia najbardziej utytułowanego zawodnika w całej historii polskiej siatkówki. O siatkarzu jednym z najlepszych, jak nie najlepszym w tej dziedzinie na całym świecie. 
         Do przeczytania tej książki w dużej mierze zachęcił mnie tytuł oraz to, że siatkówka to mój ulubiony sport. Opowieść bardzo dokładnie odzwierciedla życie siatkarza, co fanów Pawła zachęca szczególnie do sięgnięcia po książkę, gdyż Zagumny nie należał do sportowców, którzy chętnie opowiadali o swoim życiu prywatnym. Cała przygoda, zaczyna się od poznania przez czytelnika treningów zawodnika w kategorii wiekowej ,,Juniorzy”. Potem, jak ukazuje książka, wreszcie stajemy na prawdziwe polskie parkiety i nie tylko... Siatkarz grał bowiem również w lidze włoskiej Edilbasso Padwa oraz lidze greckiej - w Panathinaikosie. 
         Cała autobiografia oparta jest na niewiarygodnych drobiazgach i szczegółach, pojawia się wiele cytatów, urywki z pierwszych stron gazet, jak i  wiele niesamowicie szczegółowych opisów meczów, akcji i zgrupowań oraz barwne wspomnienia o ludziach i dotychczas nieznane fakty z historii polskiej i zagranicznej siatkówki. Mnóstwo opisów pracy z trenerami, na których Paweł Zagumny trafił na swojej sportowej drodze. Książka przypomina również wszystkie jego osiągnięcia - siatkarz to nie tylko mistrz Europy, ale też Mistrz Świata! Warto zaznaczyć, iż to wcale nie są wszystkie sukcesy, jakie zdobył ten zawodnik. 
         Uważam, że jest to książka, która ukazuje Pawła Zagumnego "zza kulis", odsłaniając jego prawdziwe oblicze sportowca. Jest to opowieść o wysiłku, ciężkiej pracy, wyrzeczeniach, bólu - jak i o radości i szczęściu, które sprawiają liczne wygrane. Na zakończenie dodam, że jest to fascynująca lektura, którą powinien przeczytać każdy... Nie tylko zawodnicy siatkówki czy kibice - również, Ci, którzy kochają czytać o nieprzeciętnych ludziach, dokonujących nieprzeciętnych rzeczy.

AUTORKA RECENZJI: Amelia Wilk
        Pizzeria Freddy Fazbear cieszy się popularnością wśród dzieci i dorosłych. Wszyscy uwielbiają  animatroniki, które tańczą, grają i śpiewają. Wydawałoby się, że nic złego nie może się stać. Aż do czasu...
Lipiec 1985r. 
        W pizzerii porwano siedmioletniego Michaela. Nigdy nie odnaleziono jego ciała i wszelki ślad po nim zaginął. To nie był pierwszy taki incydent u Freddy‘ego, gdyż zaginęło tutaj więcej dzieci. Zawsze były to dzieci nigdy dorośli. 
        Dziesięć lat po tragedii grupa przyjaciół: Charlie, John, Carlton, Lamar, Jessica i Marla wraz ze swoim bratem Jasonem wracają do Hurricane, aby uczcić pamięć po zaginionym przyjacielu. Ciekawość zwycięża i wracają do opuszczonego budynku pizzerii. Spotykają ich tam różne, przerażające przygody. Charlie wraca do wspomnień, których wolała unikać, odkrywa prawdę o swoim dzieciństwie, a wydarzenia w pizzerii zbliżają do siebie dawnych przyjaciół. 
        Historia jest naprawdę poruszająca. Podziwiam bohaterów za odwagę i za to, że chociaż nie widzieli się przez dziesięć lat, to po tak długim czasie potrafili współpracować i zaufali sobie. Pokonali własny lęk i udowodnili, że prawdziwa przyjaźń nigdy nie ustaje i warto o nią walczyć. 
        Autorzy w bardzo ciekawy sposób przedstawiają nam wydarzenia. Trzymają czytelnika w napięciu do ostatnich stron, aż nie można się oderwać od lektury. Książka jest napisana w interesujący sposób i szybko się ją czyta. Ciekawa historia, wspomnienia z dzieciństwa i prawda o pizzerii czynią ją zaskakującą, tajemniczą oraz niesamowitą. 


AUTORKA RECENZJI: Martyna Heldt

        Książka autorstwa  Stefanie Gabriel oraz Susanne Kaufman pt.„Ein Ausflug in den Wald" przedstawia w prosty sposób dzikie zwierzęta. Niestety jest ona napisana w języku niemieckim, ale czy to problem?  

        W książce można znaleźć opisy zwierząt, takich jak: lis, dzik, jeleń i sarna, wiewiórka oraz niedźwiedź. Widać, że autorzy się napracowali przy jej napisaniu. Grafik także się nie oszczędzał i zwykłe ilustracje powodują, że z łatwością przenosimy się do świata zwierząt. 

        Według mnie ta książka jest znakomita i warto ją przeczytać. Żałuję, że będąc w Niemczech, nie zakupiłam więcej części z serii „Ein Ausflug in den…”. Polecam ją wszystkim. 

„Miasto kości” z serii „Dary Anioła”

Recenzja I tomu pt. „Miasto kości” 

z serii „Dary Anioła”

Wyobraź sobie, że świat, który znasz z mitów i legend, istnieje naprawdę. Tylko, że jest skryty za magiczną zasłoną niewidoczną dla zwykłego śmiertelnika. A teraz spróbuj wyobrazić sobie, że pewnego wieczora, podczas tańca w klubie, stajesz się świadkiem ataku na nieznajomego ci chłopaka. Problem tkwi w tym, że tylko ty dostrzegasz całą sytuację, mimo wielu osób bawiących się dookoła…

W takich właśnie okolicznościach czytelnik poznaje Clary, główną bohaterkę książki. Powieść jest pełna dowcipnych rozmów pełnych sarkazmu. Nie brakuje w niej jednak chwil niepewności i grozy. Historia toczy się w Nowym Yorku, jednak nie takim zwykłym, lecz pełnym demonów, wampirów, wilkołaków oraz co najważniejsze Nocnych Łowców. Występują tam również inni Podziemni, tacy jak fearie czy czarownicy oraz Przyziemni, czyli zwykli ludzie nie zdający sobie sprawy, co dzieje się za niewidoczną zasłoną. W ten niezwykły świat nieświadomie i nieodwracalnie wchodzi Clary Fray – zwykła dziewczyna. Gdyby nie była wtedy w klubie zwanym „Pandeonium” i nie spotkała Jace’a – chłopaka, który został zaatakowany, prawdopodobnie żyłaby normalnie  swoim zwykłym życiem. Jednak wszystko się zmienia, ponieważ okazuje się, że w żyłach dziewczyny płynie krew Nocnych Łowców. Gdy jej matka niespodziewanie zostaje uprowadzona, Clary bez długiego namysłu rusza jej na pomoc wraz z nowo poznanymi przyjaciółmi...

„Miasto Kości” to książka, która z całą pewnością dostarcza wiele niezapomnianych, pozytywnych wrażeń. Powieść Cassandry Clare na pewno nie zawiedzie żadnego miłośnika fantazy czy książek pokroju „Harry’ego Pottera” czy „Łowcy czarownic”. Bez wątpienia każdy odnajdzie się w historii o Nocnych Łowcach oraz będzie zagłębiał się w powieści następnych części z cyklu „Dary Anioła”.

AUTORKA RECENZJI: Aleksandra Kopica

"Ene, due, śmierć" - recenzja książki

Książka ,,Ene, due, śmierć” napisana przez M.J. Arlidge to wydany w 2015 roku thriller i kryminał w jednym . 

Historia przedstawiona w książce ukazuje niebezpieczną grę, której bohaterowie muszą się podjąć, aby sprostać oczekiwaniom sprawcy. Pierwszymi ofiarami pada dwójka młodych ludzi wracających z koncertu - Amy i Sam. Zostają porwani przez kobietę, która oferowała im podwózkę do domu. Niestety, jedno z nich już nigdy do niego nie wróci…

Ale po kolei… Para budzi się na dnie basenu do nurkowania. Okazuje się, że zostali pozbawieni wszystkich rzeczy, a jedyne, co znajdują obok siebie to telefon i pistolet. Tajemniczy głos w słuchawce oznajmia im, że przeżyje tylko jedna osoba, a do nich należy decyzja, która. Tragiczna sytuacja, w której znalazła się ta dwójka to dopiero początek zabawy psychopaty…

Śledztwo będzie prowadziła oddana swojej pracy Helen Grace. Zdeterminowana policjantka depcze oprawcy po piętach, jednak zagadka zostaje rozwiązana na samym końcu powieści. Dużym plusem jest przedstawienie bohaterów, którzy nie są idealni, posiadają swoje słabości i wady, mimo to starają się czynić jak najlepiej.

Książka porusza trudne tematy i wybory życiowe, pokazuje, ile zawdzięczamy bliskim i jak dużo możemy stracić przez jeden wybór. Zabić czy zostać  zabitym? – przed takim bowiem dylematem staną bohaterowie książki.

Powieść trzyma w napięciu, posiada ciekawy wątek i szybko rozwijającą się akcję. Czytając ją, możemy zastanowić się, jak sami zachowalibyśmy się w danej sytuacji i wczuć się rolę głównych bohaterów. Opisy są bardzo szczegółowe i realistyczne, dzięki czemu łatwo można sobie wyobrazić bohaterów i rozgrywającą się akcję.

Uważam, że ,,Ene, due, śmierć’ jest godną polecenia książką, którą warto przeczytać. Uprzedzam jedynie, że powieść jest dość brutalna i drastyczna, dlatego polecam ją raczej czytelnikom o mocnych nerwach. Książka ta to również idealny wybór dla wielbicieli kryminałów. Trzyma w napięciu do końca, a sam finał opisywanej historii na pewno zaskoczy nie jednego.

Polecam.

MARTA PINKAWA

Kamienie na szaniec - recenzje uczniów

„A kiedy trzeba na śmierć idą po kolei,

jak kamienie przez Boga rzucone na szaniec…”

Autorka recenzji:  OLIWIA KSIĄŻEK

„Kamienie na szaniec” to bezsprzecznie tytuł, który wywołuje burzę emocji i jednocześnie głęboko zapada w pamięć. Aleksander Kamiński złożył piękny hołd wyzwolicielom Polski, którzy za wolność narodu zapłacili najwyższą cenę. Swoje życie.

Autor zabiera czytelnika w realia II wojny światowej, w czasy, kiedy Polska znajdowała się pod okupacją niemiecką. Jako czytelnicy mamy możliwość poznania trzech zwykłych chłopaków, których łączy jeden wspólny cel – chęć odzyskania swojego kraju z rąk okupantów.

„Kamienie na szaniec” to wzruszająca, a zarazem bezlitosna historia prawdziwych ludzi, autentycznych bohaterów, która skradła serca milionom Polaków w każdym wieku. Zdecydowanie zasługuje na miano książki ponadczasowej, która mimo odległej daty wydania jest wciąż chętnie czytana.

Autor recenzji: Jakub Szmatloch

Lektura, którą czyta się z zapartym tchem, ze łzami w oczach. 
Książka, która na zawsze zostaje w sercu…

Alek, Rudy i Zośka – trzej przyjaciel, którym przyszło dorastać  podczas II wojny światowej. Niesamowite jest to, że w czasie tak smutnym i tragicznym była w nich radość, miłość i wola przetrwania. 
Nie ma ich. Odeszli. A jednak są. Żyją w każdym wrażliwym młodym człowieku. Pokolenie Rudego, Alka i Zośki  pokazało nam, co to jest honor, braterstwo, odwaga i przyjaźń. 

Serdecznie polecam każdemu tę książkę.

Autorka recenzji: WIKTORIA WASILEWSKA

Lata 40. XX wieku. Alek, Rudy i Zośka – trzej dzielni harcerze, którzy muszą stawić czoła potężnej przeciwniczce – wojnie. Chłopcy zmagają się z trudem życia podczas  okupacji niemieckiej. Wspólnie działają w służbie Małego Sabotażu, wykazując się przy tym ogromną odwagą i często ryzykując również swoje życie.

Wszystko się komplikuje, gdy jeden z przyjaciół trafia w ręce gestapo... Czy Zośce i Alkowi uda się odbić Rudego i uwolnić go od cierpień? Jak tragiczna w skutkach okaże się walka o przyjaźń, miłość i wolność?

Autorka recenzji: AGNIESZKA URBAŃCZYK

Przyjaźń, miłość, plany na przyszłość. Każdy z nas je ma. Nie każdemu dane jest je zrealizować, o czym dotkliwie przekonali się młodzi harcerze XXIII Drużyny Harcerskiej „BUKI”.                      

Alek, Rudy i Zośka żyją szczęśliwie i beztrosko. Dorastają w wolnej Polsce. W maju 1939 roku zdają maturę, a już we wrześniu ich losy zmieniają się diametralnie. Bohaterowie zamiast realizować swoje pasje, iść na studia i żyć pełnią życia zostają zmuszeni wziąć broń do ręki i walczyć z okupantem, bo wybucha II wojna światowa…

Książka chwyta za serce już od pierwszej strony. Czytając ją, z zapartym tchem śledzimy losy bohaterów. Razem z nimi się cieszymy, śmiejemy i płaczemy. Dodatkowym aspektem dającym nam do myślenia jest to, że wszystkie wydarzenia przedstawione w książce są autentyczne, bo „Kamienie na szaniec” to przykład literatury faktu. Kolejne pokolenia sięgają po tę książkę, dlatego polecam ją każdemu i gwarantuję, że zostanie w Waszych sercach na dłużej.

Autorka recenzji: WIKTORIA BAMBYNEK

„Kamienie na szaniec” napisane przez Aleksandra Kamińskiego to przede wszystkim powieść, którą napisało życie. Bohaterami są Zośka, Rudy i  Alek – chłopcy, którzy po wybuchu II wojny światowej postanowili przeciwstawić się okupantowi poprzez przeprowadzenie różnych akcji świadczących o tym, że Polska nie przestała istnieć w sercach Polaków.

Mimo niewielu stron książka ta budzi wiele emocji. Tworzą ją nie tylko słowa, ale przede wszystkim przyjaźń, patriotyzm i akty odwagi, które nie raz mrożą krew w żyłach. Właśnie to jest powód, dlaczego polecam ją każdemu.

Autorka recenzji: ALEKSANDRA KOPICA

Patriotyzm, przyjaźń, odwaga, wolność, młodość, braterstwo, poświęcenie. „Kamienie na szaniec” to z pewnością książka, którą każdy młody człowiek powinien przeczytać. Przedstawia ona autentyczną historię grupy młodzieży, której  przyszło żyć podczas II wojny światowej. Chłopcy w trudnych wojennych czasach przezwyciężają swoje słabości, aby walczyć dla swojej ojczyzny…

Książka zdecydowanie warta polecenia.

Autorka recenzji: WERONIKA KOŚMIDER

Czy można tę powieść określić jednym zdaniem? Wydaje mi się, że nie można… Książka "Kamienie na szaniec" wiąże się z takimi uczuciami jak miłość, ból i strata. Ukazuje wartości, którymi każdy z nas powinien się kierować, czyli przyjaźń, honor i braterstwo. Aleksander  Kamiński opisuje losy trzech przyjaciół – Jana Bytnara, Aleksego Dawidowskiego i Tadeusza Zawadzkiego. Kończą oni prestiżowe warszawskie liceum, są po maturze i przed nimi studia. W wakacje 1939 roku przyjaciele oddają się górskim wędrówkom. Ich beztroska zostaje jednak brutalnie przerwana. We wrześniu wybucha wojna. Ani jeden z chłopców nie ma wątpliwości, gdzie jest ich miejsce i jakie mają obowiązki. W okupowanej przez Niemców Warszawie prowadzą walkę konspiracyjną w ramach Małego Sabotażu. Pomimo tak młodego wieku są wzorami do naśladowania – dla nas wszystkich. Również w dzisiejszych czasach…

„Kamienie na szaniec” to jedna z najlepszych książek o historii Polski, jaką czytałam. Przemawia w prosty sposób do serc czytelników, zmusza do refleksji i dla niejednych może być dobrą lekcją o życiu.

Autorka recenzji: ALICJA SZWAJNOS

Lektura opowiada o trudnych czasach okupacji hitlerowskiej, której nie chce się poddać grupa harcerzy. Na jej czele stoją Rudy, Alek i Zośka. Chłopcy poprzez swoje akcje sabotażowe próbują przywrócić w Polakach wiarę w wolną ojczyznę. Ich losy diametralnie się zmieniają, gdy zostają członkami Szarych Szeregów.

Książka ta jest przepełniona przykładami bohaterstwa, miłości, odwagi oraz walki o wspólne dobro. Opowiada nam o życiu naszych rówieśników, którzy poświęcili się, walcząc o Polskę, w której obecnie możemy żyć – właśnie dzięki nim.

Uważam, że „Kamienie na szaniec” to pozycja ponadczasowa, gdyż ukazuje nam ważne wartości, zatracone w dzisiejszych czasach. Z jednej strony wzrusza ona do łez, z drugiej bawi do rozpuku, dlatego zachęcam do jej przeczytania, jak również obejrzenia filmu o tym samym tytule w reżyserii Roberta  Glińskiego.

"Miecz Przeznaczenia" Andrzeja Sapkowskiego

Miecz Przeznaczenia  Andrzeja Sapkowskiego

          Co do wiedźmina wymagania miałem duże - wcześniej grałem w produkcję CD Projekt Red, jak i słuchałem opowieści mamy, która tę sagę już przeczytała :)

       Co mam powiedzieć, było warto... Tak na dobrą sprawę dzieło Andrzeja Sapkowskiego to nie jednowątkowa historia, która odbywa się w jednym czasie, a raczej zbiór opowiadań, ktorych bohaterem jest Geralt z Rivii.

          W świecie opisanym przez Sapkowskiego wiedźmini cieszą się raczej złą sławą - są wytykani palcami, opluwani, a nawet obrzucani kamieniami. Przyzwyczajony do niechęci ludzi i wyzywania od mutantów Geralt podróżuje po krainie w poszukiwaniu kolejnych zleceń. Ma kilku przyjaciół - w tym barda Jaskra oraz wybrankę życia - Yennefer, z którą relacje ma dosyć burzliwe.

          No i... na tym opiera się pierwsza część. Na podróżowaniu, przyjmowaniu zleceń - w skrócie na opisywaniu wiedźmińskiego fachu. W teorii Wiedźmin to dzieło nudne, no ale w praktyce jest zupełnie inaczej, w pozytywnym tego słowa znaczeniu! Miecz Przeznaczenia to naprawdę dobra powieść, którą zdecydowanie warto przeczytać.

          Sam za niedługo będę sięgał po drugą część, której recenzja pewnie również się tutaj ukaże.

AUTOR RECENZJI: Krzysiek Nazarko

Recenzja książki Leigh Bardugo „Szóstka wron”

Książka przedstawia historię gangu „Szumowin”, którego szef dostaje propozycję włamu do najlepiej strzeżonego więzienia na świecie. Czy książka jest warta przeczytania? Zapraszam do mojej recenzji!

Do „Szóstki wron” podchodziłem sceptycznie, nigdy nie przepadałem za kryminałami. Kiedy  w końcu zacząłem czytać, trochę czasu zajęło mi ogarnięcie fabuły, bo książka jest dość chaotycznie napisana... I teraz jest mi wstyd. Wstyd za to, że książka przeleżała u mnie 2 miesiące.

Moje nastawienie zmieniało się wraz z każdą kolejną przeczytaną stroną. Jest to książka pełna sytuacji pozornie bez wyjścia, intryg oraz drastycznych scen (osobom ze słabymi nerwami nie polecam). Znalazło się tam również miejsce na romanse oraz na przyjaźnie. Sam podczas czytania tej książki odczuwałem całą gamę emocji, takich jak zaskoczenie i zażenowanie, smutek i radość, odprężenie, złość, zachwyt, podekscytowanie, lęk, panikę, odrazę. Jak sami widzicie lista jest naprawdę długa, a to tylko jej mały kawałek. 

Była to jedna z tych książek, od których po prostu nie mogłem się „odkleić”. Jest to mroczny tytuł, ale zdecydowanie warty polecenia. Gdybym miał wystawić książce ocenę w skali 1-10, byłoby to na pewno mocne 10.

Dzięki za uwagę, Krzysiek Nazarko.

110 lat Ani z Zielonego Wzgórza

Dla każdego Ania Shirley jest symbolem tego, czego pragnie się w życiu: przyjaźni, akceptacji i domowego ciepła. Przede wszystkim jednak Ania symbolizuje moc wyobraźni...

W tym roku mija 110 lat od momentu pierwszego wydania książki "Ania z Zielonego Wzgórza", które ukazało się 20 czerwca 1908 roku.

Poniżej efekty pracy Dzieciaków na szóstkę, czyli projekt: 

"Złote myśli Ani Shirley" oraz recenzje książki, które udowadniają, że "Ania z Zielonego Wzgórza" to powieść nie tylko dla dziewczyn :)

AUTORKA RECENZJI: Emilia Widera

Po przeczytaniu „Ani z Zielonego Wzgórza” miałam mieszane uczucia... Nie do końca wiedziałam, czy książka wpadła w mój gust i czy będę umiała powiedzieć o niej coś więcej... Na całe szczęście myliłam się, ponieważ książka okazała się bardzo interesująca, nawet dla mnie – osoby, która  niekoniecznie lubi czytać…

Ania - rudowłosa, samotna, potrzebująca rodzinnego ciepła dziewczynka, która jedenaście lat swojego życia spędziła w samotności, wrogości, a jej codziennością było upokorzenie w domu dziecka. Życie  bohaterki zmieniło się, gdy  trafiła na Zielone Wzgórze. Było to ogromne zaskoczenie dla rodzeństwa Cuthbertów, którzy spodziewali, że w ich domu zagości chłopczyk. Mimo zdziwienia zatrzymali Anię, pokochali i nigdy nie żałowali swojej decyzji. Dziewczynka u Maryli i Mateusza odnalazła prawdziwy dom, najlepszą przyjaciółkę, a przede wszystkim miejsce, gdzie można snuć  marzenia, bo przecież  Ania miała wspaniałą, bujną wyobraźnię, przez którą często wpadała w kłopoty.

Czytając  tę książkę, na mojej twarzy gościł uśmiech, a w oczach niejednokrotnie pojawiały się  łzy. Nie umiem sobie wyobrazić, jak można nie lubić Ani Shirley. Jej historia bardzo dużo mnie nauczyła, pokazała że nawet z największego dołka można wyjść z uniesioną głową. Książka uczy kochać, realizować się i spełniać marzenia – na pewno  jest godna przeczytania i polecenia.

AUTORKA RECENZJI: Kinga Kubat

Ostatnio przeczytałam książkę autorstwa Lucy Maud Montgomery pt. „Ania z Zielonego Wzgórza”. Jest to opowieść o Ani, która miała bardzo trudne dzieciństwo, ale z czasem wszystko w jej życiu zaczęło  się układać i zmieniać na lepsze.

                Przypadek sprawił, że trafiła na Zielone Wzgórze. Została tam przygarnięta przez Marylę i Mateusza Cuthbertów- rodzeństwo, które potrzebowało kogoś do pomocy w gospodarstwie. Liczne przygody Ani  są opisane w sposób humorystyczny. Bohaterka ma bardzo bujną wyobraźnię i talent do „pakowania się” w kłopoty. Nikt, kto przeczytał tę książkę, nie zapomni  sceny, gdy Ania przypadkiem upiła Dianę lub gdy zafarbowała sobie włosy na zielono.      

                Anię poznajemy w wieku jedenastu lat. Już wtedy była sierotą, jej rodzice umarli, kiedy miała trzy miesiące. Od śmierci rodziców do zamieszkania u Cuthbertów  Anię wychowywały różne rodziny, w których głównie opiekowała się dziećmi. Pobyt Ani na Zielonym Wzgórzu sprawiał rodzeństwu wiele kłopotów wychowawczych. Chociaż często ściągała na siebie nieszczęścia, szybko wkradła się do serc Mateusza i Maryli. Mieszkańcy Avonle’a początkowo nie mieli dobrej opinii na temat sieroty, lecz po pewnym czasie polubili ją za jej urok i naturalność.

                Od kiedy zaczęła chodzić do szkoły, zyskała wielu kolegów. Za swoją przyjaciółkę od serca uznawała Dianę, ponieważ zawsze sobie pomagały i od razu złapały ze sobą dobry kontakt. Na początku swojej nauki Ania nie uczyła się za dobrze, ale w dowód wdzięczności za miłość Mateusza i Maryli robiła wszystko, by byli z niej dumni. W nagrodę za swoją ciężką pracę dostała się do wymarzonej szkoły średniej. Książka kończy się, gdy siedemnastoletnia Ania kończy szkołę, otrzymując dyplom nauczycielki nauczania początkowego.

                „Ania z Zielonego Wzgórza’’ to pierwsza z cyklu książek o Ani, które znane są na całym świecie. Ta powieść bawi, ale także uczy. Historia Ani pokazuje, że życie może odmienić się w nawet najgorszym momencie, a dzięki wierze we własne siły można zajść daleko.

 AUTOR RECENZJI: Kamil Sancar

„Ania z Zielonego Wzgórza” to książka autorstwa pisarki Lucy Maud Montgomery, która zapoczątkowała serię książek opowiadających o przygodach Ani. Wydana w 1908 roku powieść wywołała u czytelników mieszane odczucia.

     Akcja powieści rozgrywa się na Wyspie Księcia Edwarda w latach 70-tych XIX wieku. Niektóre osoby twierdzą, że jest to książka godna polecenia, a inni uważają, iż jest to lektura tylko dla dziewczyn. Zaczynając ją czytać, nie wiedziałem o tej książce nic, podobnie było z opiniami innych. Z tych powodów przed rozpoczęciem czytania jak i po pierwszym  rozdziale miałem co do niej obawy i przedwcześnie ją „skreśliłem”, twierdząc, że niczego w sobie nie ma i jest nudna. Moje zdanie zmieniło się jednak o 180 stopni, gdy po raz pierwszy pojawiła się główna bohaterka, czyli Ania. Niewiele czasu mi zajęło, by się z nią utożsamić, a dodam, że w moim przypadku nigdy wcześniej się to nie zdarzyło…

     Ania to bardzo energiczna dziewczyna oraz zdolna uczennica z bujną wyobraźnią. Ma kilka przyjaciółek, w tym jedną najlepszą - Dianę Barry. Jest to rówieśniczka Ani o pięknych ciemnych włosach oraz mająca dołeczki, które bardzo chciała mieć Ania.    
     Ania to „magnes na kłopoty”, dosyć często zaliczała wpadki, które ją kształciły na lepszą osobę. Jej opiekunowie to jedni z najważniejszych bohaterów - czyli dobroduszny i sympatyczny Mateusz Cuthbert oraz stanowcza i zdyscyplinowana Maryla  Cuthbert, która odgrywała olbrzymią rolę w wychowywaniu Ani.    
     W powieści miały miejsce „romantyczne” momenty Ani z Gilbertem Blythe, którzy zostali pod koniec książki przyjaciółmi, mimo iż byli swoimi wrogami ze względu na to, że Gilbert swego czasu nazwał ją „marchewką” przy klasie, wyśmiewając jej rude włosy. Kilka wydarzeń zawartych w powieści miało swoje skutki w przyszłości, jak np. przykra śmierć Mateusza na zawał serca spowodowana bankructwem banku i tym samym stratą wszystkich oszczędności.   

     Książki poświęcone Ani okazały się mieć tylu miłośników, że w Kanadzie zostało odwzorowane i wybudowanie Zielone Wzgórze.
     Moim zdaniem „Ania z Zielonego Wzgórza” to powieść bez wad i jak na razie najlepsza lektura, jaką miałem okazję czytać. Uważam, że jest to książka dla wszystkich, nie tylko dla dziewczyn. Przygody Ani zaciekawiły mnie na tyle mocno, że jestem w trakcie czytania drugiej części, czyli „Ani z Avonlea”.