Tajemniczy kapelusz

„Usiądź wygodnie i wyobraź sobie, że na kolanach trzymasz duży kapelusz odwrócony tak, aby rondo było u góry. Wyraźnie czujesz, że nie jest pusty. Wypełnia go wszystko to, co się wiąże z Twoją osobą. Oczyma wyobraźni spójrz do wnętrza kapelusza. Odszukaj w nim przyjemny obraz z najodleglejszego dzieciństwa. Przypomnij sobie przeżywane wówczas uczucia…

Teraz w głębi kapelusza znajdź osoby, przy których czujesz się dobrze, bezpiecznie, radośnie. Wyobraź sobie ich twarze. Spójrz im w oczy. Zobacz w nich miłość, przyjaźń, życzliwość, którymi Ciebie obdarzają. A teraz wróć jeszcze do tej sytuacji, kiedy wydarzyło się coś dobrego, przyjemnego dla Ciebie i dla tych osób… Może to było tylko coś pozornie mało znaczącego: jakiś gest, spojrzenie, uśmiech, nieoczekiwana pomoc, a może zachowanie, które Cię uratowało, wiele zmieniło w Twoim życiu. Przyjrzyj się uważnie zawartości swojego kapelusza i wydobądź z niego to, co decyduje o Twojej wyjątkowości. Pomyśl o swoich najlepszych cechach. Może jest to koleżeńskość, opanowanie, zaradność, umiejętność pocieszania innych.

Po raz ostatni zajrzyj do kapelusza. Wyszukaj w nim wszystko to, bez czego Twoje życie byłoby szare, smutne, nudne…

Zapewne Twój kapelusz kryje w sobie nieprzebrane tajemne skarby, ponieważ każdy z nas jest wielką tajemnicą, którą nieustannie odkrywamy". /A. Łuczak, A. Murdzek: „Język polski. Między nami”/

My to właśnie zrobiliśmy…

Oto nasze kapelusze. Niektórzy potraktowali zadanie naprawdę BARDZO poważnie i przynieśli prawdziwe skarby, które jednoznacznie pokazują, że każdy z nas jest wyjątkowy. Zresztą sami zobaczcie...

PS  I na koniec mój kapelusz, w którym oczywiście nie mogło zabraknąć "Małego Księcia"...

EM i 6a -Dzieciaki na szóstkę

Nowi redaktorzy_rok szkolny 2017/2018

3, 2, 1, 0... STARTUJEMY !!!

Rok szkolny 2017/2018 uznajemy za rozpoczęty! 

Miło nam poinformować, że zespół Kulturalni(e) nakręconych zyskał nowych redaktorów. Oto oni:

Emilka "Kazia" Widera - zawsze uśmiechnięta i naładowana pozytywną energią; szalona fanka siatkówki i swojej kuzynki Karoliny; zupełnie inna od wszystkich nastolatek...

Kinga "Grażynka" Kubat - kolejna uśmiechnięta i radosna osoba w naszym zespole; interesuje się siatkówką, trenuje pływanie; miłośniczka Londynu

Sandra "Bogusia" Matyja - pozytywnie zakręcona osoba, która lubi rysować, tańczyć i grać w siatkówkę; miłośniczka psów; uwielbia książki i filmy o Harrym Potterze

Dominika "Jessi" Szwider - szalona dziewczyna, która uwielbia śpiewać i grać na keyboardzie; nie cierpi matematyki oraz historii; uczy się języka angielskiego, ponieważ kiedyś chce zamieszkać za granicą

Aleksandra Gerc - zwariowana miłośniczka zwierząt (w szczególności psów); marzy, by zaadoptować psiaka ze schroniska; uwielbia malować i przelewać swoje myśli na kartkę...

Julcia - od niedawna ma ksywę "p.Laluśkowa"; marzy o tym, by posiadać własnego konia, bo konie to po prostu jej pasja

Aurelia "Aurii" Rodzoń - kolejna miłośniczka zwierząt; uwielbia tańczyć i jeździć konno; kocha pływać i spotykać się ze znajomymi

Grażyna "Granżi" Kosma -uśmiechnięta, zwariowana, przyjacielska; lubi fotografować i pływać; zawsze w ruchu...

Herman Kulanek - uwielbia rysować; chętnie czyta książki z serii Magiczne drzewo; jego marzeniem jest wyjazd do Ameryki

WITAMY w zespole i z niecierpliwością czekamy na kolejnych Kulturalni(e) nakręconych. Pamiętajcie, do Nas możecie zawsze dołączyć :)

EM

KONKURS NA RECENZJĘ KSIĄŻKI - edycja 2017

I ZNOWU ZWYCIĘSTWO...

Wszystkim uczestnikom tegorocznej edycji konkursu na recenzję ulubionej książki serdecznie GRATULUJĘ !!! Jesteście najlepsi !!!

EM

I miejsce w Miejskim Konkursie Polonistycznym

Może i jest dzisiaj DZIEŃ UŚMIECHANIA SIĘ BEZ POWODU, 

ale My ten powód jednak mamy...

Kulturalni(e) nakręcone, 

Zosia Krogul i Karolina Tymochowicz 

zajęły 

pierwsze miejsce 

w Miejskim Konkursie Polonistycznym 

"Znam twórczość Barbary Kosmowskiej".

OGROMNE gratulacje !!!

Słowem malowane - edycja 2017

„Słowem malowane”

POWIATOWY KONKURS

NA  ILUSTRACJĘ  DO KSIĄŻKI

Serdecznie zapraszamy do odwiedzenia 
wystawy prac przesłanych 
na  POWIATOWY KONKURS 
NA ILUSTRACJĘ DO KSIĄŻKI
"Słowem malowane" 

Wystawa będzie dostępna do końca czerwca 2017 roku, 
a można ją oglądać w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Bytomiu,
 która objęła patronatem nasz konkurs.

Poniżej prezentujemy zwycięskie prace:

- WERONIKA ŚMIGANOWSKA, klasa 3, Ogólnokształcąca Szkoła Muzyczna 

  I i II stopnia im. F. Chopina 

  (ilustracja do książki: Kelly Creagh: „NEVERMORE – KRUK”)

 

- DAWID GRYZIK, klasa 2 Gimnazjum nr 7 w Bytomiu 

  (ilustracja do książki: Andrzeja Sapkowskiego „KRÓL ELFÓW")

- MAGDALENA GAJDA, 1 klasa Gimnazjum nr 7 w Bytomiu

  (ilustracja do książki: Sary Pennypacker: „PAX")

- MARCIN TREFLER, klasa 5, SP nr 5 w Bytomiu

  (ilustracja do książki: Andrzeja Maleszki „MAGICZNE DRZEWO")

- ALEKSANDRA GRABSKA, klasa 2 Gimnazjum nr 2 w Bytomiu

  (ilustracja do książki: Andrzeja Sapkowskiego „MNIEJSZE ZŁO")

- DAWID PADUCH, klasa 5, SP nr 4 w Bytomiu

  (ilustracja do baśni Hansa Christiana Andersena „DZIELNY OŁOWIANY  

  ŻOŁNIERZYK"

- VICTORIA PELKA, 3 klasa Gimnazjum nr 7 w Bytomiu

  (ilustracja do książki: Frances Hodgson Burnett „TAJEMNICZY OGRÓD")

- ANNA HURAS, Gimnazjum nr 2 w Bytomiu

  (ilustracja do książki: Antoine'a de Saint Exupery'ego „MAŁY KSIĄŻĘ")

PODZIĘKOWANIA:

Serdecznie dziękujemy sponsorom, którzy ufundowali nagrody dla zwycięzców naszego konkursu:

Noc Muzeów 2017

 "Na rozgrzewkę Coolturalna Gra Miejska - jedyna i niepowtarzalna okazja, by dać się wciągnąć przygodzie oraz poznać bogatą historię miasta..." - tak w minioną sobotę, 20 maja 2017 wystartowała Noc Muzeów. My oczywiście tam byliśmy... My, tzn. Karolina Tymochowicz, Zosia Krogul, Sonia Czerwik, Zuzia Ścibura, Kamil Zdunek, Maciek Marcol, Alicja Gawor, Natalia Jarosz, Natalia Muc, Natalia Taradaj, Maciek Stec, Robert Komorowski, Judyta Retkowska i Juliusz Wojciechowski.
Tym razem pomagaliśmy jako wolontariusze przy organizacji Gry Miejskiej zaaranżowanej przez Muzeum Górnośląskie w Bytomiu w ramach Nocy Muzeów.

PS Wszystkim Kulturalni(e) nakręconym Wolontariuszom BARDZO mocno dziękuję.
EM

Święto Książki 2017

MIANOWNIK: KTO? CO?   KSIĄŻKA

DOPEŁNIACZ: KOGO? CZEGO?   KSIĄŻKI

CELOWNIK:  KOMU? CZEMU?    KSIĄŻCE

BIERNIK: KOGO? CO?   KSIĄŻKĘ

NARZĘDNIK: Z KIM? Z CZYM?   Z  KSIĄŻKĄ

MIEJSCOWNIK: O KIM? O CZYM?   O  KSIĄŻCE

WOŁACZ: O! KSIĄŻKO!

Taaak… 5 maja 2017 roku zdecydowanie książka była w roli głównej.
W ramach szkolnych obchodów Światowego Dnia Książki przygotowaliśmy Turniej Moli Książkowych i Escape Room „Zatraceni wśród książek”.

Różnego rodzaju zadania czytelnicze zadecydowały, która klasa zyskała miano ZAKRĘCONYCH, ZACZYTANYCH i ZAKOCHANYCH… w książkach oczywiście.

Poniżej zdjęcia  - WY, czyli Mole Książkowe w akcji...

Bajkopisarze są wśród nas...

Poniżej kolejna porcja bajek Waszego autorstwa...

Dumny i posłuszny

Kto pyta, nie błądzi - tak starzec osądził.

Wysłał wnet dwu jegomości

do krajów obcych bez ich znajomości.

Pierwszy dumny - nie pytał o nic

i przez pełen rok po kraju gonił.

Drugi posłuszny - o drogę zapytał

i już w dwa dni był w domu i rodzinę witał

(autorka: Paulina Pawlik)

Sowa i lis

Kłamstwo nie popłaca, tak sowa prawiła,

która w całym lesie za mądrość uchodziła.

Przyszedł doń lis, miał pomóc w robocie,

lecz wymigał się tym, że ma dziecko w kłopocie.

Sowa wielce zmartwiona, pracę sama zrobiła

i wnet do lisowego dziecka popędziła.

Gdy jednak do chytrusa domu przybyła,

ni lisa, ni dziecka tam nie zobaczyła.

Krążąc nad lasem, dostrzegła zwierzaka,

który nie ukryje się przed wzrokiem ptaka.

Lecąc więc doń, mówiła sobie:

"Ale awanturę mu zaraz zrobię!".

Lisek się przyznał, za kłamstwo przeprosił,

a za karę przez rok bób na plecach nosił.

(autorka: Paulina Pawlik)

Florysta

Mieszkał raz sobie pewien florysta.

Jest to sprawa oczywista,

że ponad wszystkie światy,

kochał on tylko swoje kwiaty.

Ranka pewnego usłyszał nasz chwat,

że sąsiad równie piękny wyhodował kwiat.

Wnet awantura się wywiązała,

a kwiaty zjadła krowa biała.

Na to rzekł zrozpaczony nasz florysta:

"Gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta".

(autorka: Paulina Pawlik)

Żółw i zając

Pewnego dnia zając przechadzając się drogą,

spotkał żółwia stawiającego nogę za nogą.

I mimo że się starał, by szybko dojść do celu,

zając wyprzedził go migiem już przy tunelu.

Nie poszło wszystko jednak po jego myśli,

a co się stało pewnie każdy się domyśli -

Noga zająca była skręcona,

a jego złośliwość została pomszczona.

Morał z tej historii jest już pewnie znany:

"Kto z innych drwi, sam zostanie ukarany".

(autorka: Zosia Krogul)

Nieuk Adam

Adam miał to w zwyczaju,

że nigdy się nie uczył w maju.

Wolał skakać, pływać, śpiewać,

zamiast zadania rozwiązywać.

Przyszedł w maju czas na test,

jednak Adam miał ten gest

i nie ucząc, zgłosił się.

Wynik był poniżej zera,

a teraz mu poprawka doskwiera.

Bieda temu dokuczy,

kto się za młodu nie uczy.

(autorka: Victoria Pelka)

Rywalizacja

Mysz i słoń - wrogowie najwięksi,

mówili o sobie jako od siebie lepsi.

Dlatego latem, na trawiastym polu

planowali rozstrzygnąć temat własnego sporu.

Po długiej rywalizacji w końcu zrozumieli,

że drogą sprawiedliwości siebie ominęli.

Obaj sobie kłody pod nogi podkładali,

a od innych oklaski pozyskiwali.

W końcu sprawy zły obrót przybrały,

bo ich dwie głowy na ten sam pomysł wpadły.

Jeden drugiego chciał pozbawić nogi,

lecz nie pomyśleli o wadze swej trwogi.

Rywalizacja nieszczęśliwie się skończyła,

bo słoń wygrał, ale nie w zasadzie, jak o tym mówiła.

Trawiaste pola już nigdy takie same,

od teraz już nikogo nie ma na tej polanie.

Rywalizacja często doprowadza do czegoś złego,

więc po prostu pogódź się z kolegą.

(autor: Kamil Skrzyp)

Oskar i pani Róża

  

„Codziennie patrz na świat,

jakbyś oglądał go po raz pierwszy”.

12 dni. Tyle zostało choremu na białaczkę Oskarowi. Chłopiec postanawia więc przeżyć te dni najlepiej jak potrafi – tak, żeby nic go w życiu nie ominęło. Ciocia Róża (tak Oskar nazywa ulubioną wolontariuszkę) podpowiada mu, żeby każdy kolejny dzień był dla chłopca jak 10 lat, wtedy nic go nie ominie.                                                                                        Oskar doświadcza tego, co inni: pierwszą miłość, kłótnie z rodzicami i kolegami, założenie rodziny, popełnianie błędów i zrozumienie ich, poznanie Boga i wiara w niego, myśl o śmierci i pogodzenie się z nią.                                                                                            Ciocia Róża proponuje  też chłopcu, żeby pisał listy do Boga, z czego chłopiec na początku nie jest zadowolony, bo po prostu nie lubi pisać listów. Z czasem jednak zaczyna mu się to nawet podobać... Zachęcam wszystkich do przeczytania tej książki.

Agnieszka Urbańczyk

Książka „Oskar i pani Róża” pomimo małej ilości stron zawiera prawdy, które swoją prostotą docierają do każdego, zapadają w pamięć, zmieniając nasze dotychczasowe postępowanie. Historia  10-letniego Oskara, który po nieudanej operacji czeka na śmierć, wzrusza każdego. Książka pokazuje, że temat śmierci to temat tabu. Nikt bowiem z wydawałoby się bliskich chłopcu osób nie chce poruszać bolesnej prawdy. Tylko ciocia Róża nie próbuje zmieniać rzeczywistości. Chłopiec zdając sobie sprawę, jaki czeka go los, zwierza się ze wszystkiego Panu Bogu, w którego w końcu zaczyna wierzyć. Książka ukazuje nam, jak przez 12 dni można doświadczyć przeżyć z całego życia – od wieku młodzieńczego, przez dojrzewanie, aż do starości. Razem z Oskarem doświadczamy tego, że prawdziwa i szczera wiara w Boga zmienia nastawienie człowieka do życia.

Natalia Wójcik

„Oskar i Pani Róża” - książka, która wyzwala w nas wiele emocji i zmusza do przemyśleń. Na początku poznajemy Oskara, który ma 10 lat, nieuleczalną białaczkę oraz 12 dni życia. Aby nie stracić tego, co mu zostało nadaremno, wolontariuszka Róża wymyśla dla chłopca zabawę, w której każdy przeżyty dzień oznacza 10 lat.                                                            Oskar codziennie poznaje problemy świata dorosłych, a także przeżywa rozterki miłosne. Chłopiec pokazuje nam, co tak naprawdę czuje dziecko wiedząc, że w bardzo krótkim czasie odejdzie z tego świata…                                                                                                Książka jest wzruszająca, wyzwala całą gamę emocji oraz uczuć. Poznając historię chłopca, śmiejemy się i płaczemy równocześnie, przeżywając perypetie chłopca razem z nim. Jest to książka, dzięki której zaczynamy doceniać swoje życie i cieszyć się każdą chwilą…

Wiktoria Bambynek

Niewielkich rozmiarów książka może się wydawać mało ciekawa, ale to tylko pozory. „Oskar i Pani Róża” opowiada o ostatnich 12 dniach życia chłopca, który jest śmiertelnie chory. Oskar ma raka, ostrą białaczkę krwi.  Przeżywa jednak 120 lat. Jak? To całkiem możliwe, gdy ma się wyobraźnię chłopca i panią Różę u boku. To ona wymyśla zabawę, dzięki której Oskar ma w pełni przeżyć swoje życie. Dziesięciolatek więc stopniowo dojrzewa, każdego dnia uczy się czegoś nowego, odkrywając wady i zalety kolejnych etapw życia. Cały czas towarzyszy mu oczywiście wolontariuszka, Róża. To ona pomaga mu uwierzyć w Boga, zrozumieć dorosłych, no i sens życia.

Wiktoria Wasilewska

Opowieść Erica Emmanuela Schmitta przedstawia życie głównego bohatera Oskara w pigułce, czyli zaledwie jego dwanaście dni. Książka ta pozwala dać upust naszej wrażliwości na cierpienie drugiego człowieka. Historia ta uczy nas, abyśmy każdą najmniejszą chwilę traktowali jako ważne wydarzenie w życiu. Polecam tę lekturę każdemu.

Alicja Szwajnos

Książka Erica Emmanuela Schmitta opowiada historię Oskara, który umiera na białaczkę. W uporaniu się z codziennymi problemami pomaga mu pani Róża. To właśnie ona wpada na pomysł pisania listów do Boga, a także traktowania każdego dnia jako dziesięciu lat. W taki właśnie sposób Oskar zaczyna pisać listy, dzięki temu chłopiec otwiera się przed Stwórcą, dzieli się z nim swoimi myślami, spostrzeżeniami i problemami. Z każdym listem zaczyna coraz bardziej wierzyć w Boga i godzić się z tym, że będzie musiał umrzeć.                        
Pomimo dość smutnej tematyki: choroby, śmierci, poczucia osamotnienia, książka jest bardzo pogodna, wręcz zabawna. Przepełnia ją optymizm i radość życia. Autor pokazuje nam, że wszystko, co dzieje się w życiu, tak naprawdę zależy od nas samych i naszego podejścia. Uzmysławia, jak ważne jest, byśmy pamiętali, że każdy dzień może być dla nas ostatni. Należy więc żyć intensywnie, chwytać każdy dzień i cieszyć się chwilą.                  
Książka pobudza czytelnika do myślenia, sprawia, że człowiek czuje potrzebę dokonania zmian w swoim życiu. Dzięki tej książce zyskujemy motywację do działania i wiedzę, że absolutnie nie możemy zmarnować tego, co mamy najcenniejsze, naszego życia.

Szymon Lipiński

Praca konkursowa nr 6

INSTRUKCJA GŁOSOWANIA:

1. Zaglądacie na naszego bloga.

2. Czytacie zamieszczoną pracę konkursową.

3. Jeśli praca Wam się spodoba, klikacie.

4. Jeśli nie - czekacie na kolejną i znowu postępujecie wg instrukcji :)

Praca konkursowa nr 6

***

Po wielu dniach ciężkiej podróży Mały Książę dotarł na planetę, która cała pokryta była bujną, kolorową roślinnością, a wielkością przypominała ogromnego arbuza bądź dynię. 
Książę był tak zmęczony, że od razu ułożył się do snu. Po kilku minutach obudziło go nerwowe kołysanie kwiatów, które coś między sobą szeptały.
- Co się dzieje moje drogie kwiaty? Jestem Mały Książę, nie bójcie się mnie, nic wam nie zrobię! - powiedział zdziwiony i zaspany zarazem chłopiec.
- Myślałyśmy, że przyszła florystka i chce nas ściąć... Bo wiesz, dowiedzieliśmy się od innych kwiatów, że mieszka tu taka kobieta... Młoda i piękna, jednak codziennie przychodzi w różne miejsca naszej planety i po kolei zrywa kwiaty, które potem są układane w bukiety! - powiedział jeden z hiacyntów, denerwując tym resztę pięknych kwiatków, które znów zaczęły panikować
- Cisza! - krzyknął Mały Książę - poszukam florystki i z nią porozmawiam, może jest jakaś rada na to, aby Was nie ścinała. Do zobaczenia! 
I pognał przed siebie. Biegał wzdłuż  i wszerz, jednak dziewczyny nigdzie nie było. W końcu zauważył postać, która z każdym skłonem podnosiła kolejne kwiatki.
- Hej! Czekaj! Nie zrywaj! – wykrzyczał donośnym tonem chłopiec - Dlaczego to robisz? 
- Jak się tutaj znalazłeś i kim jesteś? - wydusiła z siebie kobieta o uroczym uśmiechu i urzekającym wzroku.
- Przepraszam, powinienem się przedstawić... Nazywam się Mały Książę, podróżuję po różnych planetach. Tak z ciekawości. A wracając do mojego wcześniejszego pytania... Dlaczego obcinasz kwiaty?
- Ponieważ muszę robić bukiety... Dużo bukietów! - odpowiedziała florystka, unikając spojrzenia chłopca.
- Po co Ci te bukiety? Nie wystarczy Ci jeden.? Kwiaty są piękne nie tylko w bukietach... Chodźmy na spacer, oprowadzisz mnie po planecie! Tylko... Nie bierz nożyka, nie będzie Ci potrzebny! - powiedział wesoło Mały Książę i po chwili ruszyli na spacer.
Z każdym krokiem kwiaty zachowywały się tak, jak po przybyciu Małego Księcia... Nerwowo kołysały się na prawo i lewo, choć florystka nawet nie miała zamiaru ich zrywać. Podczas spaceru chłopiec rozmawiał z florystką:
- Po co Ci tyle bukietów? Przecież jesteś tutaj sama! 
- Nie wiem... Od wielu lat obcinam kwiaty, aby robić bukiety. Ot tak, bez celu... Choć może po to, aby ładnie wyglądały? - powiedziała kobieta i zaczęła się zastanawiać...
- Przecież te kwiaty pięknie wyglądają, jak sobie po prostu rosną. Dzięki nim wszędzie jest pięknie i kolorowo. Po co to niszczyć? – odpowiedział Mały Książę.
Przespacerowali całą planetę dookoła. 
Po długiej chwili namysłu florystka przeprosiła chłopca:
- Przepraszam, że ścinałam kwiaty, jednak myślałam, że będą lepiej wyglądać w bukietach. Myliłam się i od teraz nie będę już ścinała kwiatów, będę doceniała to, co posiadam.
- Nie mnie musisz przepraszać. Myślę, że na przeprosiny zasługują one - kwiaty, które wszystko mi powiedziały. Boją się Ciebie, są zdenerwowane i smutne, że zaraz przyjdziesz je ściąć, dlatego bardzo panikują.
- Ojej, nie wiedziałam, że tak bardzo są wystraszone - powiedziała dziewczyna i posmutniała...
- Przepraszam Was, moje drogie kwiaty! Już nigdy was nie tknę. Od dzisiaj będę Was pielęgnowała takie, jakie jesteście!

Mały Książę pozostał na planecie jeszcze przez kilka dni. Podziwiał różne rodzaje roślin. Okazało się, że w miejscu, gdzie kwiaty były wycięte, zaczęły rosnąć nowe, jeszcze piękniejsze i kolorowe kwiatki.

W końcu nadszedł dzień powrotu. Chłopiec pożegnał się już z florystką. Kobieta była bardzo wzruszona i wdzięczna, że przekonał ją do tego, że kwiaty są już  piękne wtedy, kiedy rosną i to w takiej ilości... Książę odleciał na swoją planetę. Przez długi, długi czas przypominał sobie tę podróż, którą na pewno zapamięta do końca swojego życia.

Jessica Otremba

365 dni nowych możliwości