TEMAT: Oswajamy poezję...

1. Na początek mam do Was pytanie: CO MOŻNA LUBIĆ? Proszę, żebyście pod tematem dzisiejszej lekcji dopisali swoje pomysły.

2. Teraz moje kolejne pytania: CZY LUBICIE CZYTAĆ POEZJĘ? 

Czy poezja to coś podobnego do przedmiotu, przyzwyczajeń, komplementów, kolorów? 

Do czego potrzebna jest poezja? Czy w ogóle jest potrzebna? 

Po co ludzie czytają poezję? Jaką rolę w poezji gra wyobraźnia? 

W jakim wieku są czytelnicy poezji?

3. Nauczyciel języka angielskiego, profesor Keating z książki i filmu 

pt. „Stowarzyszenie Umarłych Poetów” mawiał tak: „Zdradzę Wam tajemnicę: nie czytamy poezji dlatego, że jest ładna. Czytamy ją, bo należymy do gatunku ludzkiego, a człowiek ma uczucia. Medycyna, prawo, finanse czy technika to wspaniałe dziedziny, ale żyjemy dla poezji, piękna, miłości”.

Ciekawa jestem, czy się z tym zgadzasz?

4. Zajrzyjmy teraz do słownika… Według Słownika języka polskiego

POEZJA to: „Dziedzina twórczości literackiej, obejmująca utwory pisane wierszem”.

5. Spróbujemy tę poezję dzisiaj oswoić, bo myślę sobie, że niektórzy z Was nie czytają wierszy, bo się ich po prostu boją… 

Na dzisiejszej lekcji chciałabym Wam zaproponować utwór naszej noblistki, WISŁAWY SZYMBORSKIEJ pt. „Niektórzy lubią poezję”.

6. ZADANIE DLA CIEKAWYCH: 

Wejdź proszę na stronę poniżej i zapoznaj się faktami z życia Wisławy Szymborskiej, 
o których na pewno nie miałeś zielonego pojęcia… Być może dzięki dzisiejszej lekcji oswajania poezji, sam sięgniesz po jakiś inny wiersz tej poetki. 

https://czytajpl.pl/2018/02/01/kicz-woody-allen-kfc-ciekawostki-o-wislawie-szymborskiej/

7. PODSUMOWANIE:

Na koniec dzisiejszej lekcji zapraszam Cię do zadania interaktywnego. 

Sprawdź, czy pamiętasz cechy każdego z trzech rodzajów literackich - 

LIRYKI, EPIKI i DRAMATU. Powtarzaliśmy to bardzo często na lekcjach w szkole, 
więc na pewno sobie poradzisz.

Dziękuję Ci za dzisiejszą lekcję. 

Twoja Polonistka

Ewelina Majewska

TEMAT: Rodzaje i funkcje formantów

1. PODRĘCZNIK, str.142-144.
a) przypomnij sobie typy formantów ze strony 142,
b) przeczytaj wiadomości ze strony 144.
c) w zeszycie wykonaj zadanie 4/ str.143; 7 i 8/ str.144
(w razie wątpliwości skorzystaj ze Słownika ortograficznego)

2. ZESZYT ĆWICZEŃ nr 1, str. 98-101.
a) wykonaj ćw. 3,4, 6

3. KARTA PRACY: znajdziesz ją w Librusie w zakładce – zadanie domowe.
Zanim zabierzesz się za wypełnianie karty pracy, koniecznie obejrzyj poniższy filmik.
Pomoże Ci poprawnie wykonać zadanie.
Owocnej pracy Ci życzę. Wierzę, że na pewno sobie poradzisz.

Dziękuję za dzisiejszą lekcję.
Twoja Polonistka

Jak to możliwe ?

Nowy Rok - nowe wyzwania :)

Jesienią otuleni

        

Kulturalnie nakręcone uczennice, 

Alicja Gadula z klasy 8e i Emilia Roszczypała z klasy 8a zajęły III miejsce w MIEJSKIM KONKURSIE LITERACKIM "Otuleni jesienią".

Konkurs polegał na napisaniu wiersza poświęconego tematyce jesiennej. 

BRAWO dla Was dziewczyny !

PS Pozostając w jesiennym klimacie, poniżej zamieszczam wiersze nagrodzone w konkursie i oczywiście zachęcam do ich przeczytania :)

Alicja Gadula ,,Jesień”

Jesień przychodzi pod koniec lata,

pogoda wtedy jest tak nijaka.

Raz słońce świeci, a raz deszcz pada.

Każdy dzień niczym jak loteriada.

Jesień to taka dziwna pora lata -

kwiatów już nie ma, sznur ptaków lata.

Drzewa są puste, nic już nie mają,

tylko powoli już zasypiają.

A na ulicach pusto, nikogo nie ma,

szum tylko słychać, pewnie przez te drzewa.

Raz deszcz, raz słońce, zmienna pogoda -

to jest dla wszystkich wielka niewygoda

Lecz patrząc na to z tej drugiej strony,

jesienią wszędzie mienią się kolory.

Wszędzie przepiękne kasztany i liście -

dzięki nim w naszym domu zrobi się złociście.

Stworzymy później z nich arcydzieła –

wianuszki, kwiatuszki i sukienki z drzewa,

nasze jesienne rękodzieła.

A gdy nadejdą zimowe dni

i warstwa śniegu będzie już spora,

my zatęsknimy za tą jesienią,

bo tak naprawdę to piękna pora.

Emilia Roszczypała  „Alternatywna jesień”

Jesień nam mówi tyle, co liście -

liście z drzew spadające,

rosnące obficie winogron kiście

i szybciej zachodzące słońce.

Zostaje pytanie, czym jest ta pora?

Wstawanie w ciemnościach - każdego z nas zmora.

Ulewy i wiatry - co żyć nam nie dają,

lecz jesień ludzie też czasem kochają.

Gdy widzisz liści paletę kolorów,

przestajesz żałować tych gorszych wyborów.

Aż uśmiech się rodzi w sercu, na twarzy,

gdy kubek ciepłej herbaty ktoś parzy.

Każdemu z nas jesień odmiennie się kojarzy.

Czy to ważne, jakie emocje z nią związane wyrażasz na twarzy?

Tak, to właśnie odczucia najbardziej się liczą,

 i to, że chcesz spotkać się z jej złotym obliczem.

BohaterON_2019

BohaterON to ogólnopolska kampania mająca na celu upamiętnienie i uhonorowanie uczestników Powstania Warszawskiego poprzez wysyłanie im kartek. 
Projekt ma edukować, bazując na historiach Powstańców, wzmacniać poczucie tożsamości narodowej, krzewić postawy patriotyczne oraz budować wrażliwość społeczną.
Nazwa akcji stanowi połączenie dwóch słów - polskiego "BOHATER" i angielskiego "ON", czyli "włączyć". 
Angielskie "ON" dosłownie ma włączyć historię właśnie.

W tym roku szkolnym szczególnie mocno zaangażowali się w akcję uczniowie z klasy 8a i 8e, doskonale zdając sobie sprawę, że Ci ludzie po prostu zasłużyli na naszą wdzięczność, pamięć i szacunek. Kolejny już raz postanowiliśmy włączyć historię, ponieważ akcja ta pozwala na wyrażenie tych wszystkich uczuć w symboliczny sposób.
Tym razem wysłaliśmy nie tylko kartki, ale i listy i wiersze. Liczymy na to, że każda z tych form dostarczy odbiorcy wielu wzruszeń i radości.

           

         

   

        

         

         

   

         

„Miasto kości” z serii „Dary Anioła”

Recenzja I tomu pt. „Miasto kości” 

z serii „Dary Anioła”

Wyobraź sobie, że świat, który znasz z mitów i legend, istnieje naprawdę. Tylko, że jest skryty za magiczną zasłoną niewidoczną dla zwykłego śmiertelnika. A teraz spróbuj wyobrazić sobie, że pewnego wieczora, podczas tańca w klubie, stajesz się świadkiem ataku na nieznajomego ci chłopaka. Problem tkwi w tym, że tylko ty dostrzegasz całą sytuację, mimo wielu osób bawiących się dookoła…

W takich właśnie okolicznościach czytelnik poznaje Clary, główną bohaterkę książki. Powieść jest pełna dowcipnych rozmów pełnych sarkazmu. Nie brakuje w niej jednak chwil niepewności i grozy. Historia toczy się w Nowym Yorku, jednak nie takim zwykłym, lecz pełnym demonów, wampirów, wilkołaków oraz co najważniejsze Nocnych Łowców. Występują tam również inni Podziemni, tacy jak fearie czy czarownicy oraz Przyziemni, czyli zwykli ludzie nie zdający sobie sprawy, co dzieje się za niewidoczną zasłoną. W ten niezwykły świat nieświadomie i nieodwracalnie wchodzi Clary Fray – zwykła dziewczyna. Gdyby nie była wtedy w klubie zwanym „Pandeonium” i nie spotkała Jace’a – chłopaka, który został zaatakowany, prawdopodobnie żyłaby normalnie  swoim zwykłym życiem. Jednak wszystko się zmienia, ponieważ okazuje się, że w żyłach dziewczyny płynie krew Nocnych Łowców. Gdy jej matka niespodziewanie zostaje uprowadzona, Clary bez długiego namysłu rusza jej na pomoc wraz z nowo poznanymi przyjaciółmi...

„Miasto Kości” to książka, która z całą pewnością dostarcza wiele niezapomnianych, pozytywnych wrażeń. Powieść Cassandry Clare na pewno nie zawiedzie żadnego miłośnika fantazy czy książek pokroju „Harry’ego Pottera” czy „Łowcy czarownic”. Bez wątpienia każdy odnajdzie się w historii o Nocnych Łowcach oraz będzie zagłębiał się w powieści następnych części z cyklu „Dary Anioła”.

AUTORKA RECENZJI: Aleksandra Kopica

Jak nie czytam, jak czytam

7 czerwca o 10.00 włączyliśmy się do akcji 

„JAK NIE CZYTAM, JAK CZYTAM”

Tego dnia uczniowie z całej Polski promowali czytanie. Bez przymusu, każdy to, na co miał ochotę. Symbolem wspólnej akcji był rekord w liczbie osób czytających w jednym momencie. 

Po co?

Po prostu chcieliśmy dać okazję do poczytania sobie w gronie koleżanek i kolegów, w miłych okolicznościach, bez dorabiania wielkiej filozofii. Głównym celem akcji jest bowiem budowanie pozytywnego wizerunku książki, tak by czytanie kojarzyło się z czymś przyjemnym, z wolnym czasem i rozrywką. 

Akcja miała zachęcić tych uczniów, którzy wciąż traktują czytanie jako przykry obowiązek. Dlatego nikogo nie zmuszaliśmy, lecz po prostu motywowaliśmy :)

Moim uczniom z klasy 7a i 7e DZIĘKUJĘ za udział w akcji.

EM

"Morderstwo w Orient Expressie" - recenzja filmu

W 2017 roku do kin weszła kolejna wersja ekranizacji kultowej historii autorstwa Agathy Christie pt. „Morderstwo w Orient Expressie”. Tym razem reżyserem został Kenneth Branath, który oprócz trzymania pieczy nad całym filmem, wcielił się również w główną rolę i został Herkulesem Poirot XXI wieku.

Kenneth Branath – jeśli to nazwisko wydaje wam się znajome, to prawdopodobnie kojarzycie je z Harry’ego Pottera, a dokładnie z drugiego filmu, czyli „Komnaty tajemnic”. Branath grał tam czarującego Gilderoy’a Lockharta. Oprócz tego ten sam mężczyzna wyreżyserował „Kopciuszka” z Lily James w roli tytułowej.

W „Morderstwie w Orient Expressie” po raz pierwszy widzimy belgijskiego detektywa Herkulesa Poirot , gdy ten rozwiązuje szybko i sprawnie zagadkę ukradzionego zabytku. Po chwili widzimy, że podchodzi do niego mężczyzna i oznajmia mu, że musi wyruszyć do Londynu w związku ze sprawą wagi państwowej. Detektyw zgadza się, ale okazuje się, iż nigdzie nie ma już wolnych miejsc i Herkules nie ma jak dostać się do miasta. Na szczęście jego przyjaciel jest konduktorem w pociągu, jadącym w tę samą stronę, co detektyw. W nim również wszystkie przedziały są już zajęte, ale jeden z pasażerów nie zjawia się na czas i Poirot zajmuje jego miejsce. W wagonie poznaje wielu ludzi o różnych osobowościach, których na pierwszy rzut oka nie łączy absolutnie nic. Jednym z nich jest złowieszczo wyglądający Edward Rachett. Jednego dnia pociąg wykoleja się podczas burzy śnieżnej i mężczyzna ten przychodzi do Herkulesa, aby zaoferować mu pieniądze w zamian za ochronę, ponieważ znalazł na swoim łóżku list z pogróżkami. Poirot odrzuca jego propozycję, oznajmiając że jest detektywem, a nie ochroniarzem. Następnego dnia Rachett zostaje znaleziony martwy z wieloma ranami kłutymi, a Herkules poprzysięga pasażerom, że odnajdzie mordercę i przekaże go policji. Jednak nie wie, że zagadka ta jest o wiele bardziej skomplikowana niż się wydaje…

Jako fanka książek Agathy Christie, Davida Sucheta w roli błyskotliwego Belga oraz przede wszystkim tej specyficznej historii, byłam nastawiona sceptycznie do najnowszej ekranizacji. Jednakże po seansie mogę powiedzieć z ręką na sercu, że nie miałam czego się obawiać i że jest to bardzo dobra ekranizacja!

Cała fabuła filmu pokrywała się z książkowym pierwowzorem prawie 1:1, a klimat lat 30 został oddany perfekcyjnie. Warta wspomnienia jest również bardzo dobrze dobrana obsada, w której znalazło się wiele gwiazd kina znanych ze wspaniałej gry aktorskiej. Oglądając „Morderstwo w Orient Expressie” na ekranie możemy zobaczyć Johhny’ego Deppa, Michael Pfeiffer, Judi Dench, Willema Dafoe czy Penelope Cruz. Akcja jest dynamiczna, a film nie jest sztucznie przedłużony, dzięki czemu pół godziny wydaje się być jak pięć minut. Jednak czymś co mnie naprawdę zachwyciło, były zdjęcia. Ujęcia ośnieżonych gór oraz pięknych zachodów i wschodów słońca budzą emocje, których nie spodziewalibyśmy się podczas oglądania takiego tytułu. Nie można również pominąć innowacyjnej zabawy kamerą, gdzie w jednym momencie znajdowała się ona ponad postaciami albo za oknem, słysząc rozmowę wewnątrz pociągu. Dzięki temu czuliśmy się, jakbyśmy  rzeczywiście stali na dworze i obserwowali zaistniałą sytuację.

Jedyna rzecz, która mi nie podpasowała, to wąsy Herkulesa, które powinny być małe i czarne, a były ogromne i brązowo-szare. Zgaduję, że była to po prostu koncepcja reżysera i jestem skłonna mu to wybaczyć, bo nie była to aż tak wielka zmiana. Zresztą po pewnym czasie przestałam zwracać na nie uwagę, całkowicie koncentrując się na interesującej i bardzo skomplikowanej fabule.

„Morderstwo w Orient Expressie” w reżyserii Branatha to idealny sposób na spędzenie czasu zarówno dla tych, co już dobrze znają Herkulesa Poirot, jak i dla tych, którzy spotkają się z nim po raz pierwszy. Film nie jest nachalny i nie zarzuca nas faktami z życia detektywa, które powinniśmy już znać, a raczej powoli prowadzi nas za rękę, jednocześnie pozwalając nam delektować się całą historią. Mogę wam zagwarantować, że po obejrzeniu filmu na waszych ustach zagości tak duży uśmiech, jak duże są wąsy belgijskiego detektywa.                  

Polecam.

Wiktoria Bambynek

"Ene, due, śmierć" - recenzja książki

Książka ,,Ene, due, śmierć” napisana przez M.J. Arlidge to wydany w 2015 roku thriller i kryminał w jednym . 

Historia przedstawiona w książce ukazuje niebezpieczną grę, której bohaterowie muszą się podjąć, aby sprostać oczekiwaniom sprawcy. Pierwszymi ofiarami pada dwójka młodych ludzi wracających z koncertu - Amy i Sam. Zostają porwani przez kobietę, która oferowała im podwózkę do domu. Niestety, jedno z nich już nigdy do niego nie wróci…

Ale po kolei… Para budzi się na dnie basenu do nurkowania. Okazuje się, że zostali pozbawieni wszystkich rzeczy, a jedyne, co znajdują obok siebie to telefon i pistolet. Tajemniczy głos w słuchawce oznajmia im, że przeżyje tylko jedna osoba, a do nich należy decyzja, która. Tragiczna sytuacja, w której znalazła się ta dwójka to dopiero początek zabawy psychopaty…

Śledztwo będzie prowadziła oddana swojej pracy Helen Grace. Zdeterminowana policjantka depcze oprawcy po piętach, jednak zagadka zostaje rozwiązana na samym końcu powieści. Dużym plusem jest przedstawienie bohaterów, którzy nie są idealni, posiadają swoje słabości i wady, mimo to starają się czynić jak najlepiej.

Książka porusza trudne tematy i wybory życiowe, pokazuje, ile zawdzięczamy bliskim i jak dużo możemy stracić przez jeden wybór. Zabić czy zostać  zabitym? – przed takim bowiem dylematem staną bohaterowie książki.

Powieść trzyma w napięciu, posiada ciekawy wątek i szybko rozwijającą się akcję. Czytając ją, możemy zastanowić się, jak sami zachowalibyśmy się w danej sytuacji i wczuć się rolę głównych bohaterów. Opisy są bardzo szczegółowe i realistyczne, dzięki czemu łatwo można sobie wyobrazić bohaterów i rozgrywającą się akcję.

Uważam, że ,,Ene, due, śmierć’ jest godną polecenia książką, którą warto przeczytać. Uprzedzam jedynie, że powieść jest dość brutalna i drastyczna, dlatego polecam ją raczej czytelnikom o mocnych nerwach. Książka ta to również idealny wybór dla wielbicieli kryminałów. Trzyma w napięciu do końca, a sam finał opisywanej historii na pewno zaskoczy nie jednego.

Polecam.

MARTA PINKAWA