WAKACYJNE HISTORIE

OLIWIA OLEKSY "Piasek w butach"

23 czerwca, godzina 8.48, po szkolnych korytarzach chodzą elegancko ubrani uczniowie z wiecznie zmęczonym wyrazem twarzy, workami pod oczami i napuchniętą od nadmiaru wiedzy głową. Pot spływa im z czoła, gdyż na dworze jest ponad 30 stopni Celcjusza, a mama kazała im się ubrać w koszule o 2 rozmiary za małą. To wszystko mogło oznaczać tylko jedno - zakończenie roku szkolnego.

                Oliwia stała niecierpliwie przed salą 112, czekając na wiecznie spóźnioną panią nauczycielkę. Chciała mieć już to za sobą, gdyż nie interesowała ją przemowa wychowawczyni, ani denne przedstawienie, które z roku na rok było coraz gorsze. W tamtej chwili miała ważniejszą sprawę na głowie. Za 4 dni wybierała się nad morze, a nie była jeszcze spakowana. Miała zamiar pojechać jeszcze na zakupy, żeby być dobrze przygotowaną. Po 2 godzinach wróciła wreszcie do domu z pięknym świadectwem. W pośpiechu rzuciła torebkę na komodę, a buty zostawiła na środku przedpokoju. Pobiegła do swojego pokoju, żeby jak najszybciej spakować się na wymarzone wakacje. Szybkim i energicznym ruchem otworzyła szafę, wyjmując z niej torbę, do której miała się spakować.

- Wydawało mi się, że ta torba była większa - pomyślała.

Już wtedy wiedziała, że na pewno się do niej nie zmieści. Oliwia stanęła przed szafą gotowa na dzikie pakowanie, a tu nagle pojawił się kolejny problem. Nie miała żadnych ładnych ciuszków do wzięcia ze sobą, mimo że szafa uginała się pod ciężarem ubrań. Przekopała dwie sterty ubrań i nadal nic. Po przeanalizowaniu zawartości szafy, stwierdziła, że musi iść na zakupy. Całe to pakowanie zajęło jej aż trzy dni, kiedy w końcu mogła powiedzieć, że  jest gotowa na podróż.

                W końcu nadszedł dzień oczekiwanego wyjazdu. 8 godzin w aucie i brak snu było męczarnią, ale opłacało się. Kiedy rano dotarła z rodziną na miejsce, jej oczom ukazał się wspaniały widok wschodzącego słońca. Nic nie mogło zepsuć jej humoru, aż tu nagle zza wydmy wyłonił się handlarz krzyczący swoim piskliwym głosem:

- ORZESZKI W KARMELU KUP MÓJ PRZYJACIELU!

- Przymknij się człowieku! - odpowiedział mu pewien plażowicz.

- A może trochę popcornu?

- Nie słyszałeś co powiedziałem? Słucham teraz radia, a pan mi w tym przeszkadza.

- No to może na watę cukrową będzie miał pan ochotę?

- Zaraz ci z tej waty czuprynę zrobię!- odpowiedział mu plażowicz, po czym zaczął go gonić.

Jeszcze chwilę obserwowała ich wzrokiem, ale później zniknęli jej z oczu. Oliwii zaczęło burczeć w brzuchu, więc zaproponowała, żeby poszli do jakiejś restauracji na śniadanie, na co wszyscy się zgodzili. Nie mieli daleko, gdyż restauracja była tuż przy plaży. Każdy zajął miejsce przy stole, po czym rodzice zamówili obiecany posiłek. Kiedy kelner przyniósł chleb z pastą z makreli, Oliwia pomyślała, że zaraz zwymiotuje.

- Smacznego!- powiedziała mama.

- Czy w karcie nie było czegoś, no wiesz, nie związanego z rybą? - spytała grzecznie Oliwia.

- No co ty! Przecież jesteśmy nad morzem, a tutaj je się tylko ryby! Spróbuj, a przekonasz się, jakie to jest dobre.

- Dobrze - odparła ze sztucznym uśmiechem Oliwia.

Najpierw powąchała, potem zatkała nos i zrobiła pierwszy kęs. Pani ze stolika obok była bardzo oburzona jej zachowaniem, ale jeszcze nie wiedziała, co ją czeka. Oliwia chciała już połknąć przeżuty kawałek pasty, aż tu nagle zakrztusiła się ością. Zaczęła się dusić, mama podała jej wodę, a tata klepnął ją w plecy, gdy nagle ość wraz z resztkami wylądowały na koszuli pani ze stolika obok. Oszołomiona pani w pierwszej chwili nie wiedziała, co się stało. Dopiero po chwili, kiedy zmieszała rodzinę Oliwii z błotem, opuściła restaurację. Im też było wstyd, więc zapłacili i jak najszybciej opuścili lokal. Gdy wsiadali do auta, Oliwia zorientowała się, że zgubiła gdzieś swój zapasowy portfelik z resztkami pieniędzy z komunii… Wiecie, jak to mówią: ,, Stare pieniądze z komunii nie rdzewieją’’  tylko znikają w niewyjaśnionych okolicznościach. W tym przypadku bardziej pasowałoby to drugie określenie, gdyby nie to, że Oliwia doskonale pamiętała, gdzie zostawiła portfelik - w restauracji. Niestety było już za późno, żeby się wrócić, więc Oliwia postanowiła przeboleć tę sytuację.

                Cała rodzina przyjechała zameldować się do hotelu. Wejście było wyłożone kostką brukową i dwoma ozdobnymi pasmami z piasku. Wszyscy byli tak zajęci rozpakowywaniem bagaży, że nie zauważyli jak młodsza siostra Oliwii bawiła się w piasku. W recepcji dostali klucz do pokoju. Pani z obsługi była tak miła, że zaprowadziła ich do odpowiedniego pokoju. Przed wejściem poprosiła jednak, żeby zawsze zdejmować buty, bo parkiet szybko się brudzi. Kiedy każdy zdjął już buty i nadeszła pora na małą siostrzyczkę Jagodę, mama podejrzewała, co się za chwilę stanie, ale było już za późno... Jagoda, zdejmując buty, wysypała cały piasek, tworząc przy tym małą piaskownicę na środku hotelowego korytarza. Po tym incydencie pani z obsługi nie była już taka miła i wezwała kierowniczkę, którą później okazała się oplutą panią z restauracji. Przez piasek w butach rodzina Oliwii została wyrzucona z hotelu. Przez następny tydzień mieszkali u rybaka, który wynajmował domki ‘’ last minute’’.

Pamiętajcie! Nigdy nie wchodźcie w butach do piasku!

MAGDA MORGAŁA: "Lisie lato"

Lato to chwile, które kojarzą mi się z odpoczynkiem od szkoły i obowiązków. Jest wtedy ciepło, dni są długie, a ludzie weselsi niż zwykle. Dla mnie to również czas spełnienia marzeń…
          Trzynastoletnia Kaja zawsze miała bujną wyobraźnię. Nie raz wyobrażała sobie, że może być kimkolwiek zechce. Nawet superbohaterką. Pewnego dnia na harcerskim obozie cała jej grupa wyszła na spacer do lasu. Bardzo ją to ucieszyło, bo uwielbiała przyrodę, a w szczególności zwierzęta. Kwadrans później Kaja zauważyła, że coś rudego leży w oddali. Postanowiła tam pójść, wymykając się z grupy. Na początku myślała, że to tylko wysuszone igły, ale gdy podeszła bliżej, zobaczyła rannego liska leżącego w trawie. Bez chwili zastanawiania się postanowiła, że weźmie go ze sobą i spróbuje opatrzyć mu ranę. Mając nadzieję, że drużynowy nie zorientuje się, wróciła z liskiem do obozowiska. Koleżanki Kai z drugiej grupy były w swoim namiocie, więc po prostu do nich weszła. Dziewczyny zdziwiły się obecnością Kai, ale bardziej skupiły się na lisku.
- Kaja, skąd go masz?! - spytała Martyna
- Znalazłam go... Musimy opatrzyć mu ranę - cicho odpowiedziała Kaja.

Martyna od razu pobiegła po bandaż, a za nią Julka. Kaja została sama z lisem w namiocie.
- Nie martw się – powiedziała uspokajająco Kaja. - Będzie dobrze.
Liskowi znacznie poprawił się humor i polizał rękę Kai.
            Następnego dnia kiedy Kaja się obudziła, zobaczyła koło siebie śpiącego liska. Obok niego zobaczyła jakieś pudełeczko. W środku znajdował się naszyjnik ze sztucznym lisim ogonem. Kaja się zachwyciła, myśląc, że to od przyjaciółek. Jednak myliła się...
            Kaja specjalnie dla liska rezygnowała z wielu atrakcji, żeby pójść z nim na łąkę i się pobawić. Właśnie w ten sposób spędziła tydzień swoich wakacji. Zaprzyjaźniła się z lisem i całkowicie mu ufała. Jednak pewnego dnia  kiedy się obudziła, liska przy niej nie było. Próbowała go szukać. Niestety bezskutecznie…

Po kilku dniach nieobecności liska Kaja zaczęła się zastanawiać, czy wszystko to, co jej się ostatnio przydarzyło nie było tylko snem albo wytworem jej wyobraźni.
            W ostatni dzień obozu podczas pakowania się odnalazła na dnie plecaka lisi naszyjnik. Teraz była już pewna, że naszyjnik mógł być prawdziwy, a lisek to tylko jej wyobrażenie.

Po ostatnich przygotowaniach harcerze ruszyli w kierunku domu. Po kilkugodzinnej podróży dotarli na miejsce. Każdy poszedł w swoim kierunku, więc Kaja również ruszyła do domu. Wchodząc przez swój ogródek, usłyszała w krzakach szelest. Nagle zza krzaków wyłonił się… mały lisek. Lisek Kai. Dziewczynka była przeszczęśliwa i wtedy już wiedziała, że każde marzenie może się jednak spełnić...
            Lato to czas spełniania marzeń. Tak właśnie myślę i już nie mogę doczekać się następnych wakacji. Może i moje marzenie się spełni.

JULIA SZCZYPIOR: "Magiczne drzewo"

           Ta historia opowiada o 14 letniej Lenie. Lena jest piękną, wysoką dziewczyną o czarnych długich włosach. Dziewczyna mieszka u swojej cioci w skromnym domku nieopodal lasu. Każdego dnia odwiedza nowe zakątki nieznanej dziczy.

          Pewnego dnia trafia na niezwykłe drzewo, lecz nie mogła do niego podejść, ponieważ robiło się już ciemno i musiała wracać do domu. Poostanowiła więc, że pójdzie tam następnego dnia.         
           Kolejnego dnia wróciła i nawiązała niesamowitą więź z drzewem. Od tamtej pory była to jej tajemnica. Rozmawiała z drzewem, zwierzała mu się, dekorowała jego gałęzie. Gdy uznała, że drzewo jest już odpowiednio upiększone, przysiadła na kamieniu obok drzewa i zaczęła mu opowiadać, jak jej minął ten piękny, letni dzień. W pewnej chwili drzewo odpowiedziało. Dziewczyna była zaskoczona, oddaliła się trochę i ukryła za krzakiem. Drzewo powiedziało:

- Nie bój się.

Dziewczyna wystawiła głowę zza krzaka i zapytała:

- Ty! Ty mówisz?!

- Tak - odparło drzewo i opowiedziało jej swoją historię:

- Kedyś niewinnie bawiłem się z kolegami, rzucając kamieniami w drzew. Zauważył to czarownik. Rzucił na mnie czar. Zmienił mnie w drzewo i każdego dnia lata zaczynam mowić ludzkim głosem. Jesteś jedyną osobą, ktora wie, że mówię.

Dziewczyna z zaciekawieniem słuchała drzewa, które nadal mówiło:

- Klątwa będzie na mnie wisiała aż do dnia, w którym ktoś z mocą tak wielką jak czarownik mnie odczaruje.

- A kiedy byłeś człowiekiem, to jak miałeś na imię?

Drzewo miało już odpowiedzieć, ale dziewczyna zorientowała się, że zrobiło się już bardzo późno i musi wracać do domu. Nic nie mówiąc, uciekła.

Następnego dnia ciotka nie pozwoliła dziewczynce wyjść na dwór, lecz Lena i tak wymknęła się z domu. Wróciła do drzewa i zapytała go jeszcze raz :

- Jak miałeś na imię, gdy byłeś człowiekiem?

- Jakub – odpowiedziało drzewo.

Dziewczyna była wszystkiego bardzo ciekawa i zadawała mnóstwo pytań. I tak z pytania na pytanie drzewo i nasza bohaterka zaprzyjaźniali się coraz bardziej.

            Minęły dwa tygodnie odkąd Lena zaprzyjaźniła się z drzewem Jakubem. Dzień w dzień przychodziła do Jakuba, by z nim porozmawiać i udekorować jego gałęzie. Był to już taki wakacyjny rytuał. Kiedy więc nastał kolejny dzień postanowiła, że pójdzie do swojego przyjaciela. Gdy doszła na miejsce, drzewa już nie było. Był tylko jego ucięty pień. Lena podbiegła do drzewa i zaczęła płakać. Gdy jej łza opadła na pień drzewa, ziemia zadrżała, a drzewo zaczęło odrastać. Lena odsunęła się i patrzyła, jak jej przyjaciel robi się coraz większy. Nagle nie widziała nic oprócz oślepiającego światła. Jasność unosiła się przez dobrą minutę. W pewnej chwili zniknęła, a obok drzewa leżał chłopak. Był to Jakub w postaci człowieka.

             I tak skończyła się przygoda Leny, a zaczęła się 

przyjaźń dwojga ludzi. Dla jednych może być niewiarygodna, dla innych szokująca, ale dla nich najprawdziwsza z prawdziwych.

        

Nowy skład zespołu_rok szkolny 208/2019

Nowy rok szkolny 2018/2019, nowe pomysły i nowi redaktorzy, oczywiście "kulturalnie nakręceni". Oto oni:

Oliwia Oleksy – ma 13 lat (już niedługo 14), uczęszcza do klasy dwujęzycznej, w której uczy się języka angielskiego. Interesuje się modą i fotografią. W przyszłości chciałaby zamieszkać w USA lub w Wilekiej Brytanii.

Alicja Gadula (Gaduła) – interesuje się muzyką, pływaniem oraz rysowaniem; ma w domu rybki, które dość często umierają, dlatego nie da się ich zliczyć. Lubi czytać, a od niedawna zaczęła również sama pisać książki…

Oliwciak – ma 13 lat, uwielbia fantastykę. Ma plany wyjazdu do USA i zamieszkania tam.

Julia „Szalona” Szczypior – zwariowana i energetyczna; miłośniczka sportu i tańca, która kocha zajmować się zwierzętami.

Marycha – szalona dziewczyna, której pasją jest rysowanie; uwielbia opowiadania fantasy z dużą ilością magicznych stworzeń.

Krzysiek Nazarko – lubi czytać i oglądać filmy; jego ulubione gatunki to science-fiction, fantasy, thrillery psychologiczne oraz horrory.

Kuba (Frodo) Kwieciński – lubi czytać komiksy; marzy, żeby zostać aktorem.

Gumiś – ma 13 lat i zazwyczaj patrzy na świat optymistycznie; lubi kluski śląskie i makaron; jego pasją i jednocześnie ulubionym przedmiotem w szkole jest historia.

Rudy – jest pozytywną osobą (według niego samego chyba pozytywną, według mnie - na pewno), lubi spotykać się ze znajomymi; na razie nie ma określonego hobby, uwielbia natomiast "śmieciowe jedzenie".

Maja Kwiecińska – trzynastolatka, właścicielka psa; jej pasją są gry (tzw. „strzelanki”)

KKK – co do zainteresowań, to… ma ich dużo. Lubi np. składać modele czy origami, a co najciekawsze LUBI CZYTAĆ KSIĄŻKI

Witamy w zespole :)

110 lat Ani z Zielonego Wzgórza

Dla każdego Ania Shirley jest symbolem tego, czego pragnie się w życiu: przyjaźni, akceptacji i domowego ciepła. Przede wszystkim jednak Ania symbolizuje moc wyobraźni...

W tym roku mija 110 lat od momentu pierwszego wydania książki "Ania z Zielonego Wzgórza", które ukazało się 20 czerwca 1908 roku.

Poniżej efekty pracy Dzieciaków na szóstkę, czyli projekt: 

"Złote myśli Ani Shirley" oraz recenzje książki, które udowadniają, że "Ania z Zielonego Wzgórza" to powieść nie tylko dla dziewczyn :)

AUTORKA RECENZJI: Emilia Widera

Po przeczytaniu „Ani z Zielonego Wzgórza” miałam mieszane uczucia... Nie do końca wiedziałam, czy książka wpadła w mój gust i czy będę umiała powiedzieć o niej coś więcej... Na całe szczęście myliłam się, ponieważ książka okazała się bardzo interesująca, nawet dla mnie – osoby, która  niekoniecznie lubi czytać…

Ania - rudowłosa, samotna, potrzebująca rodzinnego ciepła dziewczynka, która jedenaście lat swojego życia spędziła w samotności, wrogości, a jej codziennością było upokorzenie w domu dziecka. Życie  bohaterki zmieniło się, gdy  trafiła na Zielone Wzgórze. Było to ogromne zaskoczenie dla rodzeństwa Cuthbertów, którzy spodziewali, że w ich domu zagości chłopczyk. Mimo zdziwienia zatrzymali Anię, pokochali i nigdy nie żałowali swojej decyzji. Dziewczynka u Maryli i Mateusza odnalazła prawdziwy dom, najlepszą przyjaciółkę, a przede wszystkim miejsce, gdzie można snuć  marzenia, bo przecież  Ania miała wspaniałą, bujną wyobraźnię, przez którą często wpadała w kłopoty.

Czytając  tę książkę, na mojej twarzy gościł uśmiech, a w oczach niejednokrotnie pojawiały się  łzy. Nie umiem sobie wyobrazić, jak można nie lubić Ani Shirley. Jej historia bardzo dużo mnie nauczyła, pokazała że nawet z największego dołka można wyjść z uniesioną głową. Książka uczy kochać, realizować się i spełniać marzenia – na pewno  jest godna przeczytania i polecenia.

AUTORKA RECENZJI: Kinga Kubat

Ostatnio przeczytałam książkę autorstwa Lucy Maud Montgomery pt. „Ania z Zielonego Wzgórza”. Jest to opowieść o Ani, która miała bardzo trudne dzieciństwo, ale z czasem wszystko w jej życiu zaczęło  się układać i zmieniać na lepsze.

                Przypadek sprawił, że trafiła na Zielone Wzgórze. Została tam przygarnięta przez Marylę i Mateusza Cuthbertów- rodzeństwo, które potrzebowało kogoś do pomocy w gospodarstwie. Liczne przygody Ani  są opisane w sposób humorystyczny. Bohaterka ma bardzo bujną wyobraźnię i talent do „pakowania się” w kłopoty. Nikt, kto przeczytał tę książkę, nie zapomni  sceny, gdy Ania przypadkiem upiła Dianę lub gdy zafarbowała sobie włosy na zielono.      

                Anię poznajemy w wieku jedenastu lat. Już wtedy była sierotą, jej rodzice umarli, kiedy miała trzy miesiące. Od śmierci rodziców do zamieszkania u Cuthbertów  Anię wychowywały różne rodziny, w których głównie opiekowała się dziećmi. Pobyt Ani na Zielonym Wzgórzu sprawiał rodzeństwu wiele kłopotów wychowawczych. Chociaż często ściągała na siebie nieszczęścia, szybko wkradła się do serc Mateusza i Maryli. Mieszkańcy Avonle’a początkowo nie mieli dobrej opinii na temat sieroty, lecz po pewnym czasie polubili ją za jej urok i naturalność.

                Od kiedy zaczęła chodzić do szkoły, zyskała wielu kolegów. Za swoją przyjaciółkę od serca uznawała Dianę, ponieważ zawsze sobie pomagały i od razu złapały ze sobą dobry kontakt. Na początku swojej nauki Ania nie uczyła się za dobrze, ale w dowód wdzięczności za miłość Mateusza i Maryli robiła wszystko, by byli z niej dumni. W nagrodę za swoją ciężką pracę dostała się do wymarzonej szkoły średniej. Książka kończy się, gdy siedemnastoletnia Ania kończy szkołę, otrzymując dyplom nauczycielki nauczania początkowego.

                „Ania z Zielonego Wzgórza’’ to pierwsza z cyklu książek o Ani, które znane są na całym świecie. Ta powieść bawi, ale także uczy. Historia Ani pokazuje, że życie może odmienić się w nawet najgorszym momencie, a dzięki wierze we własne siły można zajść daleko.

 AUTOR RECENZJI: Kamil Sancar

„Ania z Zielonego Wzgórza” to książka autorstwa pisarki Lucy Maud Montgomery, która zapoczątkowała serię książek opowiadających o przygodach Ani. Wydana w 1908 roku powieść wywołała u czytelników mieszane odczucia.

     Akcja powieści rozgrywa się na Wyspie Księcia Edwarda w latach 70-tych XIX wieku. Niektóre osoby twierdzą, że jest to książka godna polecenia, a inni uważają, iż jest to lektura tylko dla dziewczyn. Zaczynając ją czytać, nie wiedziałem o tej książce nic, podobnie było z opiniami innych. Z tych powodów przed rozpoczęciem czytania jak i po pierwszym  rozdziale miałem co do niej obawy i przedwcześnie ją „skreśliłem”, twierdząc, że niczego w sobie nie ma i jest nudna. Moje zdanie zmieniło się jednak o 180 stopni, gdy po raz pierwszy pojawiła się główna bohaterka, czyli Ania. Niewiele czasu mi zajęło, by się z nią utożsamić, a dodam, że w moim przypadku nigdy wcześniej się to nie zdarzyło…

     Ania to bardzo energiczna dziewczyna oraz zdolna uczennica z bujną wyobraźnią. Ma kilka przyjaciółek, w tym jedną najlepszą - Dianę Barry. Jest to rówieśniczka Ani o pięknych ciemnych włosach oraz mająca dołeczki, które bardzo chciała mieć Ania.    
     Ania to „magnes na kłopoty”, dosyć często zaliczała wpadki, które ją kształciły na lepszą osobę. Jej opiekunowie to jedni z najważniejszych bohaterów - czyli dobroduszny i sympatyczny Mateusz Cuthbert oraz stanowcza i zdyscyplinowana Maryla  Cuthbert, która odgrywała olbrzymią rolę w wychowywaniu Ani.    
     W powieści miały miejsce „romantyczne” momenty Ani z Gilbertem Blythe, którzy zostali pod koniec książki przyjaciółmi, mimo iż byli swoimi wrogami ze względu na to, że Gilbert swego czasu nazwał ją „marchewką” przy klasie, wyśmiewając jej rude włosy. Kilka wydarzeń zawartych w powieści miało swoje skutki w przyszłości, jak np. przykra śmierć Mateusza na zawał serca spowodowana bankructwem banku i tym samym stratą wszystkich oszczędności.   

     Książki poświęcone Ani okazały się mieć tylu miłośników, że w Kanadzie zostało odwzorowane i wybudowanie Zielone Wzgórze.
     Moim zdaniem „Ania z Zielonego Wzgórza” to powieść bez wad i jak na razie najlepsza lektura, jaką miałem okazję czytać. Uważam, że jest to książka dla wszystkich, nie tylko dla dziewczyn. Przygody Ani zaciekawiły mnie na tyle mocno, że jestem w trakcie czytania drugiej części, czyli „Ani z Avonlea”.

UBRANI W KSIĄŻKĘ - Sleeveface

Nasze WYZWANIE CZYTELNICZE polegało na wykonaniu fotografii techniką sleeveface, czyli zdjęcia z zasłoniętą przez okładkę książki częścią ciała.
W efekcie czego można było otrzymać złudzenie prezentujące bardzo ciekawe połączenie sylwetki fotografowanej osoby z ukrytym książkowym alter ego…

Oto moi cudowni Gimnazjaliści z klasy 2e, 3e i 3a ubrani w książkę…

Słowem malowane - WYNIKI KONKURSU

UWAGA! UWAGA !

Miło nam poinformować, że 

w POWIATOWYM KONKURSIE 

NA ILUSTRACJĘ DO KSIĄŻKI 

"Słowem malowane", 

której organizatorem była Szkoła Podstawowa nr 45

I MIEJSCE zajęła Aleksandra Gerc (SP 45)

II MIEJSCE - Klaudia Czeluśniak (SP 3)

WYRÓŻNIENIA natomiast otrzymały:

Aleksandra Grabska (SP 3)

i Aleksandra Zielińska (SP 3)

Wszystkim zwyciężczyniom gratulujemy kreatywności 

PS Konkursowe prace można zobaczyć tutaj:

https://kulturalnie-nakreceni.blogspot.com/2018/06/konkurs-na-ilustracje-do-ksiazki.html

Złodziejka książek

Autorka  recenzji: KAROLINA ŁUCZAK

Pokochać słowa

      Piękna, wzruszająca, ciepła. "Złodziejka książek" to wyreżyserowana przez Briana Percivala ekranizacja bestsellerowej powieści australijskiego pisarza - Markusa Zusaka - o tym samym tytule. W swojej produkcji reżyser ukazuje życie codzienne Niemców podczas drugiej wojny światowej - nie analizuje stanu ich umysłów, nie zagłębia się w ich, można rzec, bezmyślne podążanie za Hitlerem. Pokazuje rozterki, rozdarcie społeczeństwa, zwykłe, codzienne czynności.

      Akcja filmu zaczyna się w roku 1938 - wtedy też poznajemy dziewięcioletnią Liesel Meminger (Sophie Nélisse), której dorastania jesteśmy później świadkami. Dziewczynka podejmuje próby zachowania człowieczeństwa w okresie nazistowskiego terroru. W jaki sposób? Uciekając w świat książek, oddając się miłości do słowa pisanego...

       Liesel i jej młodszy brat - Werner - są dziećmi komunistów. Tracą ojca i zostają odebrani matce. Kiedy podróżują do fikcyjnego Molching na przedmieściach Monachium, gdzie mają trafić do małżeństwa Hubermannów, chłopiec staje się ofiarą Śmierci - nieszablonowego narratora, który już na początku filmu swoim lirycznym głosem przypomina nam, że wszyscy umrzemy. Werner zostaje pochowany przy torach, gdzie Liesel, pod wpływem impulsu, "kradnie" pierwszą książkę. Dziewczynka nie zdaje sobie jednak sprawy z tego, że jest to "Podręcznik grabarza" - nie potrafi czytać, przez co staje się później obiektem kpin. W jej obronie staje "chłopiec o żółtych jak cytryna włosach" - Rudy (Nico Liersch), z którym Liesel się zaprzyjaźnia. Drwiny stają dla dziewczynki motywacją do nauki i dzięki pomocy przybranego ojca (w tej roli Geoffrey Rush) szybko nabywa umiejętność czytania. Staje się ona nie tylko jej hobby, ale również, a może i przede wszystkim, sposobem na radzenie sobie z wojenną codziennością.

        Brian Percival w swoim filmie skupia się na losach Liesel i jej rówieśników. Ukazuje naznaczone strachem i głodem dzieciństwo. Dzieciństwo spędzone w nazistowskiej szkole. Niepewność, rozterki. Dzieci nie rozumieją wielu rzeczy - dlaczego palone są książki, dlaczego należy podążać za Hitlerem, dlaczego o niektórych rzeczach nie wolno rozmawiać. Ich poglądy są podzielone, dlatego dochodzi do nieprzyjemnych sytuacji.

        Środowisko dorosłych również się dzieli. To, jak są traktowani, panująca sytuacja sprawia, że zaczynają się poddawać, przyswajają to, co jest do nich kierowane, stają sie marionetkami, za których sznurki pociąga Hitler, któremu są oddani, za którym podążają, który odurza ich umysły. Niektórzy próbują się wyłamywać, sprzeciwiać, jednak wiąże się to z niebezpieczeństwem.

        Sposób Liesel okazuje się być najlepszym z możliwych. Czytanie pozwala jej stworzyć swój własny świat, uciec od tej szarej rzeczywistości, nawiązać relacje - np. z Maksem (Ben Schnetzer) - Żydem, którego w swojej piwnicy ukrywają Hubermannowie. Dziewczynka zaprzyjaźnia się z nim przez wspólną lekturę, ratuje go, czytając "pożyczone" (jak twierdzi) od żony burmistrza książki. To właśnie Maks obdarowuje Liesel niezwykłą książką - tomem "Mein Kampf" z zamalowanymi na biało stronami. Zachęca ją do tworzenia własnych historii.

        Świetny scenariusz, genialna gra aktorska. "Złodziejka książek" to wyjątkowy film. W nieszablonowy sposób ukazuje czasy II wojny światowej. Muzyka zapada w pamięć, buduje nastrój, historia wzrusza, wprawia w zadumę. Jedynym niedociągnięciem są wypowiadane w języku angielskim dialogi, które nieco psują efekt, jednak cała reszta zdecydowanie to rekompensuje. Podjęta tematyka skłania do refleksji. "Złodziejka książek" jest produkcją wartą polecenia. Każdemu.

Stowarzyszenie umarłych poetów

AUTORKA RECENZJI: OLIWIA KSIĄŻEK

      Każde pokolenie chce zmienić świat... - 

recenzja filmu  

"Stowarzyszenie umarłych poetów"

           

          Film wyreżyserowany przez Petera Weira z pewnością zajmuje wyjątkowe miejsce w sercach wielu widzów. Niejednokrotnie, śledząc różne zaufane strony internetowe zajmujące się tematyką kinematografii, możemy natrafić na dużo opinii twierdzących, iż był on dla osób dorastających w latach 90 filmem kultowym. Zresztą ilość otrzymanych nagród i nominacji mówi sama za siebie. Nie dziwi mnie zatem fakt, że Tom Shulman  za ową perełkę otrzymał Oscara w kategorii „najlepszy scenariusz oryginalny”.

          Akcja filmu rozpoczyna się jesienią 1959 roku podczas uroczystości rozpoczęcia nowego roku szkolnego w jednej z najlepszych  uczelni dla chłopców w Anglii  - Welton Academy. Poznajemy w tym czasie głównych, młodych bohaterów, mianowicie Neila Perry’ego (Robert Sean Leonard), Todda Andersona (Ethan Hawke), Knoxa Overstreet (Joshua Charles), Charlesa Daltona (Gale Hans), Richarda Camerona (Dylan Kussman), Stevena Meeksa (Allelon Ruggiero) oraz Gerarda Pittsa (James Waterson). Grupa chłopców musi wspólnie udźwignąć wyniosłe wobec nich oczekiwania rodziców, niemożliwość posiadania własnego zdania oraz przede wszystkim wielki ciężar czterech filarów konserwatywnej akademii: honor, tradycja, dyscyplina i doskonałość. Z pomocą  uczniom  wyrusza absolwent potocznie nazywanego w filmie ”piekła”. Nowy, kontrowersyjny nauczyciel literatury John Keating - w tej roli znakomity Robin Williams - wbrew surowym zasadom oraz programowi nauczania pokazuje licealistom, jak ważną wartością jest świadomość i umiejętność samodzielnego kierowania swoim życiem i oczywiście poezja.

          Moim zdaniem owoc pracy Weira i Shulmana, mimo tego, że został nakręcony w 1989 roku nadal porusza aktualne problemy, z którymi niemała część młodzieży się boryka. Ciągłe porównywanie, niemożliwość wypełnienia swoich  aspiracji, krytyka i tym podobne. Oczywiście nie jest to jedyna problematyka. Miłym zaskoczeniem było dla mnie nawoływanie do modernizacji edukacji i zrezygnowania ze starych metod nauczania.

          Zdecydowanie uwielbiam ten film za relacje między bohaterami, które wypadły bardzo autentycznie. Z pewnością znalazłyby się osoby, które zidentyfikowałyby się z niektórymi bohaterami. Plusem jest również to, że żaden bohater nie jest przerysowany. Według mnie największym jednak atutem filmu jest rola Robina Williamsa. Podczas lekcji kapitana Keatinga czułam się,  jakbym siedziała w jednej z ławek. Z czystym sumieniem mogę polecić ten film każdemu.

Autorka recenzji: WIKTORIA BAMBYNEK

Czego się spodziewać po „Stowarzyszeniu umarłych poetów”?

          Film pt. „Stowarzyszenie umarłych poetów” opowiada o losach uczniów oraz nauczycieli w męskiej szkole z internatem w Anglii. W fabule najważniejsza jest poezja oraz nauczyciel, który o niej naucza.
          Akcja filmu rozgrywa się w 1959 roku we wrześniu, kiedy to rozpoczyna się kolejny rok szkolny w renomowanej Welton Academy. Szkoła ma bardzo surowe zasady i chłopcy czują się przytłoczeni ilością nauki i brakiem zabawy. Wszystko zmienia się, gdy do grona pedagogicznego dołącza nowy nauczyciel literatury – John Keating.
          Na pierwszy rzut oka film wydaje się błahym zapychaczem czasu dla nastolatków, ale kiedy zaczniemy oglądać go dokładnie i spróbujemy zrozumieć bohaterów, zaczynamy rozumieć, dlaczego zasłużył na Oscara.
          Główną problematyką jest niezrozumienie nastolatków przez dorosłych oraz próba ustawienia młodym życia bez pytania ich o zgodę. Neill Perry zawsze robił wszystko, czego oczekiwał od niego ojciec. Nawet porzucił rolę redaktora gazetki, którą lubił, ponieważ tamten powiedział mu, że ma za dużo zajęć dodatkowych. Za to zawsze cichy i nikomu niesprzeciwiający się Todd Anderson musiał być najlepszy na roku, zwłaszcza że jego brat postawił poprzeczkę bardzo wysoko.
          Po pewnym czasie nastolatkowie mają dość rygoru i niezrozumienia i decydują się na mały bunt, który realizują poprzez odnowienie Stowarzyszenia umarłych poetów dla miłośników poezji, w którym był kiedyś Keating. Co każdy piątek, wymykają się do groty w lesie i czytają tam wiersze, które znaleźli w minionym tygodniu.
          Każdy z nas miał okres w swoim życiu, w którym chciał się zbuntować i pokazać innym, jaki jest niezależny. Film pokazuje nam, jak to jest złamać zasady i ponieść konsekwencje, ale w bardziej rozrywkowej niż poważnej formie.
Oprócz tego w filmie jest wspaniale oddana przyjaźń pomiędzy chłopakami i rozwijanie pasji choćby i za najwyższą cenę oraz fakt, że każdy z nas potrzebuje co jakiś czas jakiejś formy rozrywki.
             Ogromnym plusem jest genialnie dobrana obsada, gdzie m.in. w rolę nauczyciela literatury wciela się dobrze wszystkim znany Robin Williams, który nie tylko w tym, ale również w wielu innych filmach pokazał, że potrafi sprawić, że coś nudnego przemieni się w rzecz ciekawą i wciągającą.
            Warto zwrócić też uwagę na grę aktorską Roberta Leonarda, który wcielił się w rolę Neila Perry'ego. Pomimo że nie był to jego filmowy debiut, to nie miał on dużego bagażu aktorskiego, a mimo to poradził sobie wspaniale i jego emocje w rozmowie z ojcem wyglądały bardzo prawdziwie.
             Uważam, że pomimo iż w „Stowarzyszeniu umarłych poetów” nie ma za wiele akcji ani nagłych zwrotów, to jest to film poruszający do głębi i wart obejrzenia zarówno przez dorosłych, jak i nastolatków. Mimo że powstał prawie dwadzieścia lat temu to jego problematyka i ich rozwiązanie idealnie wpasowują się w XXI wiek. Serdecznie polecam go każdemu.

Autorka recenzji: ALICJA SZWAJNOS                               

Czy poeci na pewno umarli?

            ,,Stowarzyszenie Umarłych Poetów" to amerykański dramat filmowy z 1989 roku w reżyserii Petera Weira. Na podstawie scenariusza tego filmu Nancy H. Kleinbaum napisała książkę o takim samym tytule.

            Film ten jest opowieścią o losach uczniów i nauczycieli w jednej z angielskich szkół. Akcja toczy się w 1959 roku głównie w Welton Acamedy. Jest to jedna z najlepszych elitarnych uczelni, bardzo dobrze przygotowująca młodych chłopców do studiów, lecz trzymająca się starych zasad i reguł. W pewnym momencie do grona nauczycieli dołącza profesor John Keating. Charyzmatyczny nauczyciel języka angielskiego w konserwatywnym liceum stara się wpoić uczniom miłość do sztuki i literatury oraz ideę ,,carpe diem".

            Główny aktor, Robin Williams, świetnie wciela się w postać profesora Keatinga. Nauczyciel, który dla uczniów staje się swego rodzaju przewodnikiem, wskazującym im właściwą, życiową drogę. Mistrzoska gra Robina Williamsa sprawia, iż widz odnosi wrażenie, że profesor Keating istniał naprawdę. Według mnie aktor pokazał niemal cały kunszt swojego aktorskiego talentu, ponieważ odtwarzana rola była trudna i wymagała sporego zaangażowania.

            Całość tego dramatycznego obrazu ogląda się z ogromnym napięciem i fascynacją. Nastrój akcji podkreśla doskonała, przejmująca oprawa muzyczna. Jej autorem jest Maurice Jarre - jeden z wybitnych, francuskich kompozytorów muzyki filmowej.

            Uważam, że ta realizacja filmowa pobudza naszą wyobraźnię i zmusza do refleksji, zastanowienia się nad istotą życia, które nie trwa wiecznie i kiedyś przeminie, a nasze niespełnione pragnienia wraz z nim odejdą w zapomnienie. Zastosujmy się więc do rad Johna Keatinga  i wprowadźmy je w życie. Postarajmy się żyć chwilą! ,,Carpe diem", ,,Chwytajmy dzień" - niech to będzie nasze motto...