Zainspirowani... "Dziadami cz.II"

AUTOR PRACY: Kamil Kukulski

AUTOR PRACY: Bartek Bargieł 

AUTORKA PRACY: Kalina Laskowska

AUTORKA PRACY: Tamara Wittich

AUTOR PRACY: Aleksander Sobczyk

AUTORKA PRACY: Maja Mirek

AUTORKA PRACY: Hania Wolf

AUTOR PRACY: Błażej Wajcht

AUTOR PRACY: Paweł Siciński

AUTORKA PRACY: Maja Dybaś

AUTOR PRACY: Aleksander Sobczyk

AUTOR PRACY: Jarek Ziółkowski

AUTOR PRACY: Piotr Jaroszewski

DZIADY jako dramat romantyczny

1. SŁOWO WSTĘPU:

Na dzisiejszej lekcji poznasz:

- cechy DRAMATU jako rodzaju literackiego

- cechy DRAMATU ROMANTYCZNEGO jako gatunku literackiego

2. DRAMAT jako rodzaj literacki:

a) Otwórz podręcznik (str.96) i przeczytaj, co to jest DRAMAT.

b) Zapoznaj się z informacjami, jakie znajdują się na poniższych planszach i na podstawie wszystkich wiadomości (tych w podręczniku i tych na planszach) zapisz notatkę w swoim zeszycie. Notatkę możesz wykonać w tradycyjnie albo w formie wykresu/mapy myśli, itp. 

3. ZADANIE DLA CIEBIE (praca z tekstem):

Odnajdź w II części Dziadów poszczególne elementy (np. tekst główny, tekst poboczny), które wskazują na to, że jest to utwór dramatyczny.

4. CECHY DRAMATU ROMANTYCZNEGO:

-wątki realistyczne przeplatają się z fantastycznymi,
-chór,
-wprowadzenie elementów muzycznych, rytmicznych (w "Dziadach" chór powtarza zaklęcia),
-typ kompozycji otwartej (brakuje wyraźnego zakończenia),
-ludowość (bohaterowie pochodzą z ludu, ukazane są wierzenia ludowe),
-symbolika,
-niezwykłość i tajemniczość zdarzeń,
-nastrój grozy

5. ZADANIE INTERAKTYWNE: 

Pora sprawdzić teorię w praktyce. Wykonaj proszę poniższe zadanie. 

Dzięki niemu utrwalisz sobie wszystkie pojęcia, które dzisiaj poznałeś/aś:

6. PODSUMOWANIE:

Terminy, które powinieneś/powinnaś znać po dzisiejszej lekcji:

DRAMAT

AKT

SCENA

TEKST GŁÓWNY (dialogi, monologi)

TEKST POBOCZNY (didaskalia)

DRAMAT ROMANTYCZNY

Sprawdź, czy wszystko masz zanotowane w swoim zeszycie.

Pojęcia te powtórzymy sobie na naszej kolejnej lekcji online. Do tego czasu utrwalaj poznany materiał.

Twoja Polonistka

Ewelina Majewska

Dziady cz.2 - powtórka przed egzaminem

SŁOWO WSTĘPU:

Jako podsumowanie naszych lekcji, na których omawialiśmy II część "Dziadów" Adama Mickiewicza proponuję Ci zapoznać się z dwoma filmikami, które umieściłam poniżej. Dzięki nim jeszcze lepiej usystematyzujesz i utrwalisz sobie swoją wiedzę związaną z lekturą.

Twoja Polonistka

Ewelina Majewska

a) "Dziady cz. 2" - opracowanie lektury:

 b) "Dziady cz. 2" - omówienie treści w formie wykładu:

Twoja Polonistka

Ewelina Majewska

Osądzić ziemskie życie... Problematyka moralna w II części DZIADÓW

1. NOTATKA W ZESZYCIE

a) Określ, jaki NASTRÓJ panuje w dramacie?

Przykładowa odpowiedź:

NASTRÓJ: tajemniczy, mroczny, podniosły, smutny, pełen grozy, itp.

b) Wymień elementy, tworzące ten nastrój.

Przykładowa odpowiedź:

cmentarz, kaplica, zapalone świece, mrok, noc listopadowa, chór, duchy, milczące widmo.

2. TREŚĆ DRAMATU:

Obejrzyj proszę poniższy filmik. Dzięki niemu łatwiej Ci będzie wykonać kolejne zadanie.

3. ŚWIAT PRZEDSTAWIONY W DRAMACIE:

a) Określ czas i miejsce akcji II części "DZIADÓW". 

Dodatkowo odszukaj w dramacie odpowiednie cytaty, z których możemy wnioskować o czasie i miejscu akcji, a następnie zapisz je w swoim zeszycie.

b) W dramacie mamy do czynienia z dwoma światami: ziemskim i pozaziemskim. Wypisz bohaterów występujących w tekście. Zwróć uwagę na to, do którego świata należy dana postać. Notatkę możesz wykonać w formie tabelki.

c) Ułóż we właściwej kolejności wydarzenia przedstawione w dramacie. 

Koniecznie sprawdź, czy dobrze wykonałeś/aś zadanie. 

Wydarzenia ułożone w poprawnej kolejności przepisz do zeszytu. 

Na dzisiaj to wszystko, co dla Ciebie przygotowałam.

Twoja Polonistka

Ewelina Majewska

DZIADY cz. 2 - BOHATEROWIE

DZIADY cz. 2 - PLAN WYDARZEŃ

DZIADY jako obrzęd ludowy

1. SŁOWO WSTĘPU:
Na początku dzisiejszej lekcji chciałam Ci zaproponować słuchowisko na podstawie II części "DZIADÓW" Adama Mickiewicza. 

Jestem pewna, że dzięki niemu jeszcze lepiej poczujesz "klimat" tej lektury.

2. DZIADY JAKO OBRZĘD LUDOWY:

- Romantycy czerpali natchnienie do swoich dzieł między innymi z ludowej wyobraźni. To właśnie z nią wiąże się tradycja pogańskiego obrzędu – wywoływania duchów zmarłych. 

- II część DZIADÓW Adama Mickiewicza jest nie tylko dramatem – obrzędem,

ale także swoistym rytuałem, z którym wiążą się zaklęcia, klątwy i wezwania. 

Z jednej strony nawiązuje on do tradycji świętej uczty (przygotowywania posiłków dla duchów zmarłych), z drugiej natomiast – rozmów, które prowadzono z duchami...

- DZIADY to nazwa ludowego obrzędu zadusznego, wywodzącego się z tradycji rytualnego poczęstunku. Ta swoista uczta była organizowana przez pospólstwo (lud) dla przywoływanych duchów zmarłych lub dla zmarłych przodków 

(dziad = przodek).

- Istotą dziadów było „obcowanie żywych z umarłymi”. 

W tradycji słowiańskiej (w zależności od regionu) święta zaduszne obchodzono nawet sześć razy do roku, np. na wiosnę ok. 2 maja oraz jesienią – z 31 października na 1 listopada. Jesienne obrzędy były właściwym przygotowaniem do święta zmarłych.

- CELEM OBRZĘDU było ugoszczenie dusz. Zgromadzeni z jednej strony chcieli zdobyć „zaufanie” duchów i zapewnić sobie ich przychylność. Z drugiej natomiast strony wywoływanie duchów przodków służyło także udzieleniu im pomocy w pozyskaniu wiecznego szczęścia. 

Dusze karmiono kaszą, miodem, jajkami, kutią oraz częstowano... wódką. Biesiady (uczty) przygotowywano zarówno w domach, jak i na cmentarzach, przy grobach przodków.

- W dramacie Mickiewicza, szczególnie w kontekście takich pojęć, jak: „czyściec” i „zbawienie”, występuje swoiste połączenie zwyczajów pogańskich z chrześcijańskimi. We wschodniej Polsce, także na Białorusi i Ukrainie, obrzęd karmienia dusz na grobach zmarłych przetrwał do dziś.

3. O obrzędzie DZIADÓW możesz również wysłuchać tutaj:

4. ZADANIE:

Przeczytaj jeszcze raz PRZEDMOWĘ do dramatu II części DZIADÓW, a następnie odpowiedz na poniższe pytania. Odpowiedzi zapisz w swoim zeszycie:

1. Czym są DZIADY? 

2. Na czym polegał OBRZĘD DZIADÓW?

3. KTO i GDZIE kultywował ich tradycję?

4. Dlaczego obrzęd zaniknął?

5. Jaki był główny CEL tego obrzędu?

6. Co stanowi MOTTO II części "DZIADÓW" Adama Mickiewicza?

Na dzisiaj to tyle. 

Twoja Polonistka

Ewelina Majewska

Cechy EPIKI jako rodzaju literackiego

1. SŁOWO WSTĘPU:

Klasyfikując utwory literackie, dzielimy je na TRZY podstawowe GRUPY,

tzw. RODZAJE LITERACKIE:

1. EPIKA

2. LIRYKA

3. DRAMAT

W ramach każdego rodzaju literackiego wyróżniamy GATUNKI LITERACKIE.

Na dzisiejszej lekcji przypomnisz sobie cechy EPIKI jako rodzaju literackiego. Powtórzysz również gatunki epickie, których znajomość jest wymagana na egzaminie ósmoklasisty. 

2. CECHY EPIKI jako rodzaju literackiego:

3. GATUNKI EPICKIE: 

- mit,

- opowiadanie

- nowela,

- powieść (np. historyczna, detektywistyczna, przygodowa)

- przypowieść (parabola),

- bajka,

- baśń,

- legenda

- epopeja (epos)

- powiastka filozoficzna

4. ZADANIE DLA CIEBIE nr 1: 

Kliknij w poniższy link i sprawdź swoją wiedzę:

https://www.eduelo.pl/quizy/poziom-v/jezyk-polski/teksty-literackie/epika/

5. ZADANIE DLA CIEBIE nr 2:

Twoja Polonistka 

Ewelina Majewska

Nasze fraszki

MALWINA WILK
"O przyjacielu"

Gdy do swego domu przygarniesz mnie,
daj mi wodę i karmę, tylko tego chcę.
Gdy na dwór będziesz chciał wychodzić,
nie musisz mnie długo prosić.
Ja zrozumiem, co powiesz i poczujesz,
i ty też z czasem zrozumiesz.
Zwierząt na świecie wiele jest,
lecz tylko ja, twój pies,
może pokochać cię tak jak chcesz.

MAGDA DOBRZYCKA

"O wakacjach"

Kiedy nadchodzą wakacje

jedziemy z rodziną na wczasy.

Czekają nas różne atrakcje,

wyprawy w pachnące lasy.

Słoneczko cudownie grzeje

pot ciurkiem po czole się leje.

Więc Ci, co kochają wakacje

mają z pewnością rację.

 ZUZANNA BRYL
"Na konia"

Na konia wsiądź i wiatr we włosach czuj,
jednak zbytnio batem go nie traktuj,
koń w złość wpadnie,
i jeździec z niego spadnie.

NICOL KOŹLIK

"O fraszce"

Pewnego dnia w szkole Pani powiedziała:

"Na jutro fraszka ma być napisana!"

Strach, panika nie do opisania, 

cała klasa się zestresowała. 

Dzisiaj każdy swoją fraszkę do rąk chwyta

i bezproblemowo wszystkim zebranym czyta.

ALEKSANDER SOBCZYK

"Moja fraszka" 

Leżę i myślę.

Chcę wymyślić fraszkę,

a tu głowa pusta

choć to nie kapusta.

Rymy nie przychodzą,

Chyba że pobłądzą.

Nic więcej nie stworzę,

gdyż zaraz drzwi do snu otworzę.

HANIA GARCZORZ

Gdy w młodości człowiek skacze

i świat stoi przed nim otworem,

to na starość z bólu płacze

i stoi przed doktorem.

CZARNY MŁYN - film o sile przyjaźni i lekcja empatii zarazem

 Autor recenzji: PAWEŁ SICIŃSKI

          „Czarny Młyn” to polski film fabularny w reżyserii Mariusza Paleja, który powstał na podstawie bestsellerowej powieści Marcina Szczygielskiego o tym samym tytule.

          Film przestawia losy dzieci mieszkających w biednej wsi Młyny. Gdy jeden z bohaterów Iwo był małym chłopcem, jego ojciec zginął w wybuchu w Czarnym Młynie, ratując inne osoby z pożaru. Od tamtej pory wszyscy mieszkańcy unikali tego miejsca. Pewnego dnia Maks wszedł na dach Czarnego Młyna, aby znaleźć lepszy zasięg internetowy. Od tamtej pory we wsi zaczęły dziać się dziwne rzeczy: zniknął piekarnik, złom z piwnicy, pompa do wody, a w końcu wszyscy dorośli. Grupka przyjaciół postanawia udać się do Czarnego Młyna, by odnaleźć rodziców. W młynie rzeczywiście znaleźli rodziców, ale byli oni jak zahipnotyzowani. Na szczęście Iwo udaje się wyłączyć młyn i dzięki temu dorośli stają się znowu sobą. W młynie pojawia się człowiek-lawa, który daje Meli siłę do tego, by wstała ze swojego wózka inwalidzkiego. Mela walczy z człowiekiem-lawą, a gdy go pokonuje, młyn wybucha… Film kończy się sceną, w której mama Iwa ma własną restaurację, a marzenie Maksa o samochodzie BMW spełnia się – a co najważniejsze chłopak jest w końcu razem ze swoimi rodzicami...

          Uważam, że film jest interesujący, pomimo że nie przepadam za produkcjami, w których występują wątki sciene-fiction. Poruszyła mnie jednak historia rodziców bohaterów, którzy nie mają pieniędzy i poszukują pracy.  Podobała mi się również zmiana zachowania Iwa, który początkowo nie tolerował swojej niepełnosprawnej siostry, z czasem jednak zaczął ją rozumieć i akceptować, a kiedy jego mama podjęła pracę w innym mieście, Iwo stanął na wysokości zadania – zaopiekował się Melą, jak na starszego brata przystało. Myślę, że warto zobaczyć film „Czarny Młyn”. Bardzo go polecam.

Autorka recenzji: MAJA MIREK

          Film powstał na podstawie książki Marcina Szczygielskiego. Łączy w sobie elementy grozy, horroru, przygody i fantastyki.          

          Bohaterami filmu jest rodzeństwo - Iwo i niepełnosprawna Mela, którzy razem z mamą mieszkają w małej wiosce. Dawniej była to bardzo zamożna miejscowość, natomiast dziś stanowi opustoszałą osadę zapomnianą przez wszystkich. Z jednej strony znajdują się leśne bagna, a z drugiej nowa  autostrada. Jedyna droga przez wieś przebiega wzdłuż starego, spalonego młyna z wielkim, przerażającym wiatrakiem...

W Młynach zostało zaledwie kilkanaście rodzin, bo większość mieszkańców wyjechała w poszukiwaniu lepszych zarobków i warunków do życia. 

          Film porusza różne problemy, przede wszystkim jednak uczy zrozumienia i akceptacji względem osób niepełnosprawnych. Polecam obejrzeć film albo po prostu sięgnąć po książkę. Naprawdę warto.

DO POSŁUCHANIA PIOSENKA DO FILMU "Czarny Młyn":

Kwantechizm

  Autorka recenzji: MAGDALENA DŁUGOŁĘCKA

       „Kwantechizm” Andrzeja Dragana jest książką, która traktuje nie tylko o fizyce, ale i współczesnej nauce. Autor zabiera nas w podróż ścieżką wyznaczoną przez najważniejszych naukowców XX i XXI wieku. Wyprawa ta wymaga wyzbycia się schematów oraz uprzedzeń, gdyż poruszane kwestie bywają głęboko zaskakujące.

  Andrzej Dragan, soczystą gawędą, objaśnia najciekawsze aspekty i najistotniejsze dokonania współczesnej fizyki. „Kwantechizm” to pozycja, która pozytywny odbiór (także wśród czytelników niezwiązanych z nauką) zawdzięcza przede wszystkim prostocie, fascynacji i humorowi, z jakim autor dzieli się swą wiedzą i doświadczeniem. Oprócz przedstawienia istoty najbardziej intrygujących odkryć ostatniego stulecia opowiada historie, które sprawiły, że zrozumiał poruszane zagadnienia.

  Przełomowy, niekonwencjonalny i zaskakujący sposób w jaki Andrzej Dragan opowiada o fizyce i przepełnione humorem historie osobistych doświadczeń, tworzą spójną, porywającą całość - książkę, którą chce się czytać!

  Wobec tego pozycję tę polecam nie tylko zafascynowanym nauką, ale przede wszystkim tym, którzy chcą dowiedzieć się więcej o otaczającym ich świecie.

Wojownicy

Autorki prezentacji: ZUZANNA BRYL i TAMARA WITTICH