205. rocznica urodzin Juliusza Słowackiego

Gdyby był nieśmiertelny, 4. września 2014 roku Juliusz Słowacki obchodziłby 205. urodziny. Oczywiście, Juliusz Słowacki nieśmiertelny nie był. Ale, jak powiedział kiedyś inny poeta: „zbudował pomnik trwalszy niż ze spiżu i nie wszystek umarł”. Trwa więc niezapomniany, a trwanie to, z okazji rocznicy, postanowiło uczcić Google. Kto 4 września odwiedził wyszukiwarkę, ten znalazł tam podobiznę Słowackiego.

Czy ktoś w ogóle nie wie, kim był Juliusz Słowacki? Oprócz Mickiewicza, trudno  o bardziej rozpoznawalnego polskiego poetę. Zakładamy więc, że wszyscy wiedzą, kim Juliusz Słowacki był. Poniżej przedstawiamy  kilka ciekawostek, zamiast niespecjalnie porywającej wiedzy encyklopedycznej. Gdyby ktoś jednak życzył sobie „suche fakty”, to napiszemy tak:
Juliusz Słowacki, obok Adama Mickiewicza i Zygmunta Krasińskiego, określany jest jako jeden z wieszczów narodowych (wieszcz: poeta natchniony, poeta – prorok). To jeden z najwybitniejszych przedstawicieli polskiego romantyzmu.

Ciekawostka 1. Juliusz Słowacki napisał "Pana Tadeusza". No dobra, to nieprawda. Nie napisał go, ale pisał. Nie wierzycie? Ale to prawda! Poeta przez całe życie zmagał się z "kompleksem Mickiewicza" i być może z tego powodu pokusił się o próbę reinterpretacji jego dzieła. Żeby było śmieszniej, to miał być... sequel. Niestety, zachowały się jedynie jego fragmenty.

Ciekawostka 2. Juliusz Słowacki był ulubionym poetą Józefa Piłsudskiego. To właśnie Marszałek pomógł sprowadzić do Polski prochy poety i pochować je na Wawelu. Początkowo Juliusz Słowacki został bowiem pochowany na cmentarzu Montmartre w Paryżu. W 1909 roku kardynał Jan Puzyn sprzeciwił się sprowadzeniu jego szczątków do krypty wawelskiej. Miała to być ponoć "kara" za krytykę Kościoła w "Kordianie" (jednym z utworów Słowackiego).

Ciekawostka 3. Juliusz Słowacki nigdy się nie ożenił.

Ciekawostka 4. Juliusz Słowacki na co dzień utrzymywał się z inwestowania - grał na paryskiej giełdzie, kupując między innymi spółki transportowe. Zarobione pieniądze pozwalały mu na poświęcenie się twórczości.

Ciekawostka 5. Juliusz Słowacki palił cygara, kolekcjonował zegarki, interesował się modą, próbował trenować boks, bywał złośliwy i podróżował po całym świecie. Zmarł na gruźlicę - przynajmniej oficjalnie, bo pewne przesłanki sugerują, że mogła to być jednak astma.

Był niezwykle ciekawą postacią i aż szkoda, że dziś myśli się o nim głównie w kontekście "tego poety, co się go czytało w szkole", bo jego życie to gotowy scenariusz na film. 

/Ciekawostki zostały zaczerpnięte z artykułu Tomasza Kutery, gazeta.pl/

PS  Dlaczego Słowacki wzbudza w nas zachwyt i miłość? (...) Dlatego, że Słowacki wielkim poetą był!  - Ale to już zupełnie inna historia...
EM

Narodowe Czytanie 2014

Był już Mickiewicz, był Fredro, teraz pora na Sienkiewicza. Trzeci rok z rzędu w całej Polsce organizowana była  akcja "Narodowe Czytanie".

"Gdy się ktoś zaczyta, zawsze albo się czegoś nauczy, albo zapomni o tym, co mu dolega, albo zaśnie – w każdym razie wygra" - twierdził Sienkiewicz i musicie przyznać, że miał rację. Książek takich jak "Quo Vadis", "W pustyni i w puszczy", "Krzyżacy" czy "Ogniem i mieczem" po prostu się nie zapomina (i to nie tylko ze względu na ich objętość…)

Do wspólnego, narodowego czytania dzieł Sienkiewicza namawiał Prezydent RP Bronisław Komorowski. 
W tym roku 6 września zaprosił  do wspólnego czytania „Trylogii” Henryka Sienkiewicza. 

„W powieściach tworzących ten cykl pierwszy polski noblista w wyjątkowy sposób połączył głęboki patriotyzm z fascynującą przygodą, a nierzadko komizmem i humorem. „Trylogia” to obraz Polski różnorodnej i wielokulturowej, to wyraz naszych narodowych tęsknot i marzeń, kronika naszych militarnych oraz duchowych zwycięstw”: czytamy na stronie prezydent.pl

Nie chodzi tylko o przypomnienie sobie losów Kmicica, Wołodyjowskiego czy Skrzetuskiego i o popularyzację czytelnictwa. „Wspólna lektura to również doskonały moment, by odczytać ten tekst na nowo, by zadać mu współczesne pytania, zastanowić się nad tym, co mówi nam dziś o Polsce i Polakach. Dlatego zapraszam wszystkich Państwa, abyśmy razem przeczytali „Trylogię” Henryka Sienkiewicza, pamiętając o tym, iż najwybitniejsze dzieła rodzimej literatury tak pięknie jednoczą nas jako wspólnotę, wzmacniają polską tożsamość i narodową dumę”: uzasadnia Prezydent.

Terry Pratchett "Świat finansjery"

Mam przyjemność zrecenzować książkę pod tytułem „Świat Finansjery” (org. „Making Money”) autorstwa Terrego Pratchetta, która jest już drugą powieścią przedstawiającą losy Moista von Lipwiga… Korekta – Lipviga.

Adam Spangler nie żyje. Zginął efektownie acz nieefektywnie. Wybawiony od sądu ostatecznego, a to dzięki łaskawości władcy miasta Vettinariego, Albert Spangler zostaje mianowany Naczelnym Poczmistrzem w Ankh-Morpork. Teraz znany bardziej jako sir Moist von Lipwig musi zmierzyć się z piekłem pocztowym, jak czytamy w pierwszym tomie historii największego oszusta jakiego Świat Dysku widział. W „Świecie Finansjery” niekwestionowana władza zwierzchnia stawia przed Lipwigiem imperatyw. Otóż, sir Moistowi przypada kierowanie bankiem Ankh-Morpork oraz znajdującą się nieopodal Królewską Mennicą. To posada na całe życie, choć jak główny bohater się przekonuje nie na długo. Ścigany przez demony własnej przeszłości przestępczej oraz swoją narzeczoną, Adorę Belle Dearhart, Moist musi poradzić sobie z wprowadzeniem nowego systemu płatniczego oraz Gildią Skrytobójców czyhającą na jego nieuwagę. W piwnicy kryje się coś bezimiennego (sama piwnica też jest raczej bezimienna), a główny kasjer jest prawie na pewno wampirem... Jak poradzi sobie ze swoją rolą w tym nowym świecie finansjery?

Przymioty, które mogę przypisać panu Terremu Pratchettowi to jego poczucie humoru, przenoszenie niuansów naszego świata jako ironiczne refleksje do swoich książek oraz wielką wyobraźnię.

           Podczas czytania książki towarzyszyły mi liczne wybuchy śmiechu lub opętańczy chichot (szczególnie przy paradzie Pana Marudy wraz ze swoim znaleziskiem). Jednak książka nie zwalnia nas z obowiązku myślenia. Autor w przyjemny i sugestywny sposób zmusza nas do pewnych refleksji dotyczących naszego istnienia, całego świata, roli niektórych ludzi w naszym życiu, rozumu i moralności ludzkiej czy samobójstwa farbą i nierozsądku tegoż.

           Postaci występujących w książce nie jest jakoś bardzo dużo, a są tak specyficzne i zapadające w pamięć, że nie da się ich nie polubić… Tak, nie przypominam sobie, abym czytając książkę, poczuła do jakiejś postaci niechęć niezaplanowaną przez autora książki. Co do akcji w książce, mam jej trochę do zarzucenia. Czasami jest regularna, coś się dzieje, lecz sytuacja zaraz wraca na dobre tory i uspokaja się, ale zaraz potem wydarzenia sypią się z podziwu godną szybkością lawiny, by niebawem zwolnić do szybkości "stepującego żółwia". Tempo książki szczególnie zwalniają momenty, w których zawarta jest próba przekazania czytelnikowi, jak właściwie funkcjonują banki oraz niektóre momenty rozgrywające się w obszarze biedniejszej dzielnicy.

           Końcówka książki bardzo przypadła mi do gustu, a epilog to po prostu "Joker w rękawie". Mogłabym jedynie polemizować w sprawie osoby Pana Benta - aczkolwiek doceniam przewrotny humor autora. Zasób słów Terrego Pratchetta jest bogaty, styl pisania jedyny w swoim rodzaju, poruszane tematy bardzo ciekawe, a postacie interesujące.

           Podsumowując, Świat Finansjery to naprawdę barwna, humorystyczna i ciekawa opowieść, którą warto przeczytać. Serdecznie polecam, na pewno nie pożałujecie poświęconego czasu.

Magdalena Rakowska

Lewiathan

          I wojna światowa nie była ciekawa. Nie jest również popularnym tematem dla pisarzy, szczególnie dla pisarzy science-fiction. Akcja książki “Lewiatan” Scotta Westerfelda dzieje się jednak w tych czasach.

            Opowiada dwie odrębne historie dwóch różnych bohaterów. Jeden z nich, książę Aleksander, wychowywał się wśród maszyn. Od małego ćwiczył szermierkę pod okiem surowego hrabiego. Drugi bohater, a właściwie bohaterka, nazywa się Deryn i mieszka w Londynie, strefie, gdzie nie wykorzystuje się maszyn. Wszystkie pojazdy są żywymi organizmami, stworzonymi za pomocą łączenia DNA. Deryn, chcąc zapewnić sobie godziwy los, wstępuje do sił lotniczych Wielkeij Brytanii. Niestety, musi ukryć swoją prawdziwą tożsamość pod postacią wymyślonego przez siebie chłopaka. Co jednak stanie się, gdy Alek obudzi się pewnego razu w nocy, a Deryn porwie burza?

            Przez pierwsze rozdziały książki przedziera się niczym przez dżunglę w Amazonii. Trzeba uważać, aby się nie zniechęcić. Dalej jednak akcja staje się coraz ciekawsza.

            Książka jest steampunkowym połączeniem nowoczesnych maszyn, biotechnologii i I wojny światowej. Pomysł jest dość oryginalny i bardzo intrygujący.

“Lewiatan” to książka młodzieżowa. Uważam ją za lepszą alternatywę “Igrzysk Śmierci”.

Mateusz Konieczny

PS Strona autora: http://scottwesterfeld.com

Zwiastun do obejrzenia poniżej:

Walcząc o wolność, honor, ojczyznę... - recenzja filmu "KAMIENIE NA SZANIEC"

"Lecz zaklinam - niech żywi nie tracą nadziei

i przed narodem niosą oświaty kaganiec.

A kiedy trzeba, na śmierć idą po kolei,

jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec..."

                                        /Juliusz Słowacki "Testament mój"/    

  Niedawno miałam okazję obejrzeć film Kamienie na szaniec, który powstał na podstawie książki Aleksandra Kamińskiego o tym samym tytule. Reżyserował Robert Gliński.

      Pomimo pewnych odstępstw od książki, o których później, główne wydarzenia i fakty zgadzają się z wyżej wspomnianą publikacją: film opowiada o grupie harcerzy walczących o wolność podczas rozpoczynającej się właśnie II wojny światowej. Powoli poznajemy Zośkę (Marcel Sabat) i Rudego (Tomasz Ziętek) oraz trochę "zepchniętego" na margines Alka (Kamil Szeptycki). Młodzi organizują przeróżne akcje, chcąc wytrącić z równowagi Niemców okupujących Warszawę. Ale wciąż im mało. Są porywczy, chcą walczyć nie tylko w sabotażu, ale też za pomocą dywersji. Zaczynają szkolenie, które umożliwi im wcielenie do oddziałów podlegających Armii Krajowej.

      I tutaj pojawia się problem... Bohaterowie ukazani są jako spragnieni walki "postrzeleńcy". Gdzie radość z drobnych powodzeń? Gdzie akcja pod pomnikiem Kopernika? Gdzie nauka płynąca z doświadczenia? Gdzieś scenarzyście umknął początek dzieła Kamińskiego: wyprawa Buków, radość z życia, chęć podbijania świata. Mam wrażenie, że reżyser bardziej skupił się na akcji i wydarzeniach niż na oddaniu głębi osobowości i niepowtarzalności chłopaków. Choćby przykład Alka, który gdzieś się w filmie "zawieruszył", a w książce był przecież jedną z czołowych postaci...

      Pomimo tych i jeszcze kilku drobnych nieścisłości film jest naprawdę dobry. Pokazuje w przejmujący sposób wyroki wydawane przez żołnierzy na cywili, obrazuje strach ludzi przed represjami, które mogłyby się pojawić, gdyby okazało się, że potajemnie walczą z okupantem. Ale widzimy też młodzież, która potrafi unieść głowę, podnieść głos i zawalczyć o wolność. Widzimy oddanie, przyjaźń, miłość oraz potrzebę bliskości i zrozumienia. Patrzymy również na okrutne i bezlitosne traktowanie więźniów i ludzi, którzy pozostają do końca wierni sobie, przyjaciołom i Ojczyźnie. Kiedy Rudy zostaje aresztowany, zaczyna się piekło. Mrożące krew w żyłach metody wydobywania informacji przyprawiają o dreszcze tak samo, jak szybka reakcja przyjaciół i chęć niesienia natychmiastowej pomocy.

      Produkcja wspaniale oddaje realia XX-wiecznej Warszawy poprzez doskonałe kostiumy i dobrze przemyślaną scenografię. Zachwyca charakteryzacja, dzięki której patrząc na skatowanego Rudego, włos jeży się na głowie... Kolejny plus za efekty specjalne - jak choćby wysadzenie torów czy podpalenie więźniarki.

      Moje wrażenia po obejrzeniu produkcji są bardzo dobre. Film był ciekawy, intrygujący, dający do myślenia. Pokazywał, że wojna pozostawia za sobą ból, stratę, cierpienie i blizny - choć nie tylko te widoczne. Zawsze po obydwu stronach frontu...

Autorka recenzji: Adrianna Ulrich

Wiosna - ach, to Ty...

Dzisiaj propozycja wiosenna i muzyczna zarazem -  utwór, który jako jeden z dziesięciu znalazł się na płycie zespołu PLATEAU  pt. „Projekt Grechuta”.  Premiera  tego albumu odbyła się  21 marca 2011 r. 
Płyta zawiera piosenki  z repertuaru Marka Grechuty  w nowych aranżacjach, znacznie odbiegających od oryginalnych wykonań. Patronat honorowy nad albumem objęła wdowa po Marku Grechucie, Danuta Grechuta.

Teledysk do tego utworu możecie obejrzeć poniżej . Mamy nadzieję, że od dzisiaj aż do samego lata będziecie nucić słowa tej piosenki…

Kamienie na szaniec

"Za przyjaźń, za wolność, 

za każdego z Nas..."

 „Być zwyciężonym i nie ulec – to zwycięstwo.”

Oto dewiza jaką w życiu kierują się trzej młodzi przyjaciele Alek, Zośka i Rudy. W rolach przyjaciół: Marcel Sabat, Tomasz Ziętek i Kamil Szeptycki.

Młodzi aktorzy, doświadczony reżyser (Robert Gliński) i najlepszy obecnie polski operator (Paweł Edelman). Szykuje się więc świetna produkcja. Nowy zwiastun „Kamieni na szaniec” daje nadzieję na kino wojenne na najwyższym poziomie. Ostateczny zwiastun poniżej. Oceńcie więc sami…

7 marca 2014 roku  film Roberta Glińskiego "Kamienie na szaniec" wchodzi na ekrany. Już teraz natomiast możecie posłuchać utworu "4:30". To pierwszy w całości autorski, polski tekst Dawida Podsiadło. Inspiracją do jego napisania było aresztowanie Rudego, bohatera "Kamieni na szaniec", o tytułowej godzinie 4:30 nad ranem...

Hobbit: Pustkowie Smauga

Rok temu, po długich oczekiwaniach fanów „Władcy Pierścieni”, mogliśmy podziwiać kolejną produkcję Petera Jacksona. „Hobbit: Niezwykła podróż” odniósł ogromny sukces, jak zresztą można się było tego spodziewać. W końcu jest to ekranizacja bestsellera Tolkiena, którego chyba nie muszę nikomu opisywać.

            W kolejnej części - „Hobbit:Pustkowie Smauga” powracamy do krainy Śródziemia, by wraz z Bilbo (w tej roli fenomenalny Martin Freeman) żądnym przygód hobbitem, czarodziejem Gandalfem oraz zgrają nieokrzesanych krasnoludów kontynuować niesamowitą podróż, mającą na celu odzyskanie Samotnej Góry (domu krasnoludów) z łap przerażającego smoka o imieniu Smaug. Jednak do wnętrza Samotnej Góry nie jest łatwo się dostać. Prowadzą tam ukryte drzwi, które otworzyć można tylko określonego dnia. Krasnoludy na czele z Thorinem Dębową Tarczą wraz z Bilbo, którego zatrudniły jako włamywacza, muszą się pospieszyć, jeśli nie chcą utracić tej niepowtarzalnej szansy. A czasu zostało niewiele…

            Jednak sam scenariusz nie wystarczy do stworzenia tak chętnie oglądanej produkcji. Film to czysta perfekcja również pod względem graficznym. Poza tym gra aktorska jest wzorem do naśladowania. Pierwszorzędnym połączeniem obu tych aspektów jest tytułowa postać Smauga, która jest kapitalnie narysowana. Hipnotyzujące ogromne ślepia, no i oczywiście wspaniały, niski głos wydaje się być niemożliwym do zdubbingowania przez człowieka. A jednak. Dokonał tego Benedict Cumberbath. Na wyróżnienie zasługuje też niezwykle klimatyczna muzyka.

            Podsumowując, film niesamowity pod każdym względem. Mimo iż trwa ponad dwie i pół godziny (podobnie jak pierwsza część), ani jedna scena nie sprawiła, że miałam ochotę zerknąć na zegarek (czego nie mogę powiedzieć o wspomnianej części pierwszej). Polecam każdemu, kto żądny jest wrażeń - zarówno merytorycznych jak i wizualnych na najwyższym poziomie.

Paulina Kowalska

"Kim jesteś Sky ?" Joss Stirling

Jest to książka opowiadająca o poznawaniu samego siebie, poszukiwaniu prawdziwego ja. O niesamowitej miłości, która zawsze pokonuje przeciwności, nawet jeżeli jest to absurdalne.

Pełna zwrotów akcji opowieść, która wciągnie nie tylko nastoletnie dziewczęta.  Dobry romans, który okazał się książką przygodową. Gorąco polecam. 

Oliwia Kasperska

Dotyk Gwen Frost - zaproszenie do świata magii

 W pewien zimowy wieczór sięgnęłam po książkę pt. "Dotyk Gwen Frost" autorstwa Jennifer Estep. Czytanie jej zajęło mi niewiele czasu, ponieważ poznając historię bohaterki, książka pochłonęła mnie całkowicie...

       Siedemnastoletnia Gwen Frost po tragicznym wypadku swojej matki została wysłana do Akademii Mitu. Gwen obdarzona jest niezwykłym, cygańskim talentem - psychometrią. Polega ona na tym, że wystarczy jej jedynie dotyk, aby mogła wiedzieć wszystko o danym przedmiocie lub człowieku.

      Do Akademii Mitu uczęszczają również Spartanie, Amazonki i Walkirie. Wszyscy oni mają magiczne moce, którymi uczą się posługiwać. Wykorzystując swoje umiejętności, chcą pokonać mrocznego boga chaosu - Lokiego. Podczas wypełniania tej ważnej misji pojawia się atrakcyjny Spartanin Logan - wojownik, który nigdy się nie poddaje.

     Chcąc poznać dalsze losy Gwen, z chęcią sięgnę po kolejne tomy tej powieści. Polecam tę książkę wszystkim tym, którzy chcą przenieść się w świat mitologii, bogów i magii...

Marta Szpyrka

Hammerheart - recenzja płyty

Bathory jako zespół jest uznawany za legendę w świecie muzyki heavy metalowej. Wydając tytułową płytę „Hammerheart” w 1990 r., przyczynił się do powstania „folk/Viking” metalu, który przynajmniej przeze mnie jest uważany za najpiękniejszy gatunek muzyczny, jaki kiedykolwiek powstał. Album ten jak większa część dyskografii tej szwedzkiej formacji stworzonej przez świętej pamięci Thomas`a Börje Forsberg`a(Quorthona) wprowadza słuchacza w niezwykły klimat skutej lodem Skandynawii. Momentami można zatracić się w tym wszystkim i poczuć się wręcz uczestnikiem bitwy pomiędzy mieszkańcami nadbałtyckich ziem.

             Bathory w swojej twórczości z niezwykłą zręcznością obrazują folklor kultury nordyckiej i jej mitologię, jednocześnie dbając o to, by nie zostały zapomniane. Krążek ten jest jak podróż ku walce. Początkowo czuć panujący spokój jak na dryfującej po nordyckich wodach łajbie, lecz w pewnym momencie pojawia się potężne uderzenie przerywające pełne harmonii melodyczne tony, co daje poczucie dotarcia do celu, którym jest bitwa. Odpowiednio dopełniają to zgrabnie dodane w tle odgłosy walki (uderzenia stalowych mieczy, okrzyki bojowe wojowników). Mocne brzmienie podkreśla surowość i siłę, którą dysponują synowie północnych krain.

 Każdy utwór znajdujący się na tym wiekopomnym dziele jest niezwykle dobrze przemyślany i niepowtarzalny - co sprawia, że płyta ta nie nudzi odbiorcy po kilkukrotnym przesłuchaniu jej. Album ten jest przykładem geniuszu inwencji twórczej Thomasa „Quorthona” Forsberg`a. Tak jak wielu krytyków pozostaje mi jedynie nadać temu arcydziełu, zasłużoną lecz nadal nie wystarczającą ocenę 10/10. Hammerheart jest jednym z tych albumów, który jest obowiązkowy dla osób doceniających prawdziwą sztukę.

Gabriel Zięba

Muzyka jest wszędzie...

Tym razem proponujemy film, który zachwyca i wzrusza jednocześnie. Film o miłości, ale nie tej "landrynkowej", raczej o miłości między dwojgiem oddalonych od siebie ludzi. Film o wierze, że gdzieś tam, ktoś jednak czeka na samotną duszę...
Z pozdrowieniami dla naszej absolwentki Karoliny Bastek, zachęcamy do przeczytania jej recenzji  filmu pt. "August Rush".

Muzyka jest wszędzie - trzeba ją tylko usłyszeć…

„Cudowne dziecko”(ang. August Rush) to amerykański dramat muzyczny w reżyserii Kristen Sheridan . Światowa premiera tego filmu miała miejsce w październiku 2007 roku.    

Przybliżając fabułę tej produkcji, wielu z Was powie: „Banał, kolejny schematyczny wyciskacz łez podany w nudnym wydaniu wraz z banalnym hollywodzkim morałem i bajkowym zakończeniem.” Otóż nie, ta historia jest inna - podana dla widza w ciekawy sposób, również dzięki muzyce, która jest głównym motorem w filmie.  Muzyce, która czaruje, wprowadza pewien element magii.

                W filmie poznajemy chłopca o imieniu Evan, który kocha muzykę, a w zasadzie żyje jej każdym dźwiękiem. Jest on owocem miłości muzyków z dwóch różnych światów . Poznają się oni pewnego wieczora, a już po kilku godzinach rodzi się między nimi namiętność. Noc, po której nic już nigdy nie będzie takie samo... Los jednak nie chciał działać na korzyść kochanków. Przez  surowość ojca dziewczyny i jego nadopiekuńczość młoda kobieta przez następne 11 lat nie zobaczy ani człowieka, który oddał jej serce, ani owocu tej nocy. Po owych 11 latach Evan ucieka z domu dziecka, by móc odnaleźć swoich rodziców, a pomoże mu w tym właśnie muzyka …  Jest  ona w tym filmie jak dla mnie wręcz idealna, wpasowuje się w każdy moment filmu, podkreśla każdą scenę, a czasem wręcz to scena podkreśla piękno piosenek. Muzyka jest można powiedzieć narratorem całego filmu.

                Film nieprawdopodobny, wiele osób krytykuje go ze względu na całkowite oderwanie od rzeczywistości, a mnie właśnie to się w nim podoba. Na chwilę chociaż mogę pobyć w bajkowym świecie fantazji z soundtrackiem do każdego momentu mojego życia. Pamiętajmy jednak, że głównym motywem filmu jest przepiękna pasja, która ułatwia chłopcu odnalezienie się w wielkim świecie bez rodziców.

                Na pochwałę zasługuje również gra aktorska Freddiego Highmore'a, który przekazuje niesamowitą energię, jego szczęście wręcz bije z ekranu i powoli zaraża nim widza, więc wcale zaskakującym nie jest, że za tę rolę otrzymał nagrodę Saturn w 2008 roku. Inni aktorzy również nie pozostają w tyle – np. Jonathan Rhys Meyers nadaje filmowi niesamowitą magię, pewną otoczkę, bez której obraz nie byłby już tak wciągający. Oglądając tę historię, powinniśmy usłyszeć to, co chcą nam przekazać aktorzy - nie tylko patrzeć, ale też czuć...                                                                                      

Karolina Bastek

PS  “Słyszysz? Muzyka… Wszędzie ją słyszę. W wietrze, w powietrzu,w świetle. Jest wszędzie dookoła. Musisz się tylko otworzyć. Musisz tylko słuchać...”  Ten cytat dokładnie opisuje rolę muzyki w tym filmie. Słyszy się ją niemal w każdej sekundzie. Zachwyca, porywa, wzrusza, zadziwia…
Oglądając ten film przypomnijcie sobie, co to znaczy posiadać pasję. Dla jednych jest ona bardziej przyziemna, dla innych staje się drogą ucieczki przed rzeczywistością. Muzyka w tym filmie jest właśnie taką furtką i ochroną, gdzie nie liczy się nikt i nic - tylko Ty i dźwięk. Oglądając ten film, wsłuchajcie się więc w tę porywającą muzykę…